Камітэт па адукацыі Мінгарвыканкама Установа адукацыі "Мінскі дзяржаўны палац дзяцей і моладзі"




Дата канвертавання19.06.2018
Памер195.82 Kb.
Камітэт па адукацыі Мінгарвыканкама

Установа адукацыі “Мінскі дзяржаўны палац дзяцей і моладзі”

Тэма праекта: “Беларуская народная драўляная цацка як сродак этнакультурнага выхавання навучэнцаў у гуртку “Мастацкая разьба па дрэве”.

Калектыў навучэнцаў гуртка “Мастацкая разьба па дрэве”

Педагог дадатковай адукацыі Узлоўская Валянціна Васільеўна

Кіраўнік праекта Міхалап Вольга Міхайлаўна

Мінск 2017

Змест


№п/п

Найменне


Старонка этапу

1

Пашпарт праекта





2

Уводзіны




3

“Беларуская народная драўляная цацка як сродак этнакультурнага выхавання навучэнцаў у гуртку “Мастацкая разьба па дрэве”.




4

Асноўныя патрабаванніі да вырабу




5

Тэхналагічная паслядоўнасць вырабу




6

Заключэнне




7

Літаратура



Пашпарт праекта.

Назва праекта: “Беларуская народная цацка як сродак этнакультурнага выхавання навучэнцаў у гуртку “Мастацкая разьба па дрэве”.

Мэта: выхаванне духоўна – маральных якасцей навучэнцаў гуртка “Мастацкая разьба по дрэву праз выраб драўлянай цацкі “Конік на колах”.

Тып праекта: даследчы

Адукацыйная вобласць: дэкаратыўна – прыкладная творчасць

Метады: тэарытычны аналіз, індыктыўныя і дэдуктыўныя метады, назіранне.

Формы: даследванне і яго творчы прадукт – драўляны конік на колах.

Установа адукацыі: Мінскі дзяржаўны палац дзяцей і моладзі

Уводзіны


У сувязі з пад'ёмам нацыянальнай самасвядомасці, імкненнем нашага народа да этнічнай і этнакультурнай самаідэнтыфікацыі праблема далучэння навучэнцаў да народных традыцый у нашай краіне з'яўляецца адной з вызначальных. Фарміраванне нацыянальна-культурнага аблічча сучаснага навучэнца ажыццяўляецца на аснове прыняцця ім роднай культуры як каштоўнаснага ідэалу, станаўлення спосабаў ўзаемадзеяння з сацыякультурным асяроддзем.

Народнае дэкаратыўна-прыкладное мастацтва і, у прыватнасці, народная цацка з'яўляюцца адным з найбольш дзейсных сродкаў далучэння сучасных дзяцей да народнай культуры. Гэта перш за ўсё звязана з тым, што народная цацка як прадмет забавы з'яўляецца спадарожнікам дзяцінства, нясе ў сабе вялікі выхаваўчы і развіццёвы патэнцыял. У ёй па-свойму адбіліся грамадскі ўклад і побыт, норавы і звычаі беларусаў, дасягненні рамёстваў мастацкай творчасці і тэхнікі. На думку В. В. Абраменкавай, цацка для дзіцяці - гэта не проста забава, а духоўная прылада, з дапамогай якой ён асвойвае велізарны і складаны свет, спасцігае законы чалавечых узаемаадносін і вечныя ісціны.

Кожны народ ствараў свае цацкі, перадаючы ў іх свой погляд на свет, сваё светаадчуванне. Этнапедагагічны феномен народных цацак спалучае ў сабе, як адзначае Н.Д. Гараніна, выраз сутнасці геагістарычнага прастора этнасу са спецыфікай народнай цацкі, як гульнявога прадмета, які спрыяе ўваходжанню дзіцяці ў нацыянальную культуру[3]. У той жа час, па сцвярджэнні М. С. Кагана, цацка выступае як "вялікае вынаходства культуры" [3]. У дачыненні да адукацыйнай прасторы народная цацка разглядаецца даследчыкамі як носьбіт сацыяльнай інфармацыі, крыніца далучэння дзіцяці да духоўных і эстэтычных каштоўнасцяў культуры розных народаў.

Ідэі практычнага прымянення народных гульняў і цацак ў выхаванні навучэнцаў атрымалі абгрунтаванне ў працах П. Ф. Лесгафта, Е. А. Пакроўскага, К. Д. Ушынскага, сучасных беларускіх этнографаў і педагогаў Г. А. Барташэвіч, А. Ю. Лозка, А. М.Арловай.

У працах беларускіх даследчыкаў В. А. Сілівон, Н.З.Старжынскай народная цацка разглядаецца як сродак культуралагічнага выхавання дзяцей, іх далучэння да нацыянальнай культуры беларускага народа.

Веды, атрыманыя пад час школьных заняткаў, памножаныя на практычныя навыкі, назаўсёды застануцца з навучэнцамі і вызначаць іх станаўленне ў жыцці ў цэлым. Трэба адзначыць і месца правядзення гэтых відаў работ: школьныя кабінеты больш прыстасаваныя для вучэбна-тэарэтычнай дзейнасць. Кабінеты ўстаноў дадатковай адукацыі маюць магчымасць перанесці дзяцей у атмасферу творчасці, дзе кожны мае магчымасць апынуцца за межамі штодзённасці, дзе ён можа пагрузіцца ў практыку народнай культуры і зрабіць сабе сваімі рукамі што-небудзь з дрэва. Таму лепшага месца для навучання дзяцей народнаму рамяству, як установы дадатковай адукацыі не знайсці. На занятках гуртка “Мастацкая разьба па дрэве”, праграммай аб’яднання па інтарэсах прадугледжана знаёмства і выраб драўлянай цацкі, лыжкі, ці драўлянай скульптуры.

Кожнае дзіцця не проста вырабляе драўляную цацку, а ўдзельнічае ў калектыўным праекце, якім кіруе настаўнік дадатковай адукацыі. На працягу праекта навучэнцы выразалі калектыўна у групах і індывідуальна.

Праект уключае тэарытычную і практычную частку: пошук і аналіз матэрыялаў пра беларускую народную цацку, вывучэнне тэхналогіі, выраб цацкі.

Вобраз каня быў выбраны невыпадкова, бо з даўніх часоў жыццё чалавека без каня нельга было ўявіць.Конь знаходзіўся заўсёды побач з чалавекам: пад час працы, на святах.

Мэта: вывучыць традыцыйныя тэхналогіі ў стварэнні цацкі “Конік на колах”. 



Задачы:

- паглыбіць веды пра віды і ролю беларускіх народных цацак ў мінулым жыцці;

- пазнаёміць з гісторыяй узнікнення беларускай народнай цацкі, далучыцца да творчай дзейнасці;

- авалодаць і вывучыць традыцыйныя тэхналогіі ў стварэнні цацкі;

- распрацаваць тэхналогію вырабу народнай цацкі “конік на колах”;

- развіваць эмацыянальную ,фізічную, пазнавальную і эксперыментальную сферу дзейнасці;



- удасканальваць навыкі працы з рэжучымі прыладамі;

- развіваць творчыя здольнасці;

- выхоўваць цікавасць да мінулага, спрыяць адраджэнню старадаўняга рамяства выраб драўлянай цацкі;

- фарміраваць цікавасць да навукі, уседлівасці і настойлівасці ў авалоданні ведамі.

Гіпотэза: праз знаёмства з тэхналогіяй вырабу драўлянай цацкі “конік на колах” адбываецца знаёмства з беларускім фальклёрам, якое ў далейшім можа стаць падмуркам да прафесійнага занятку дэкаратыўна – прыкладным мастацтвам.

“Беларуская народная драўляная цацка як сродак этнакультурнага

выхавання навучэнцаў у гуртку “Мастацкая разьба па дрэве”.

Сучасныя даследаванні беларускіх навукоўцаў у галіне педагогікі i мастацтвазнаўства даюць падставу сцвярджаць, што беларуская народная цацка з'яўляецца асаблівым тыпам мастацкай творчасці, якая інтэгруе розныя віды народнага мастацтва, аб'ядноўвае матэрыяльныя i духоўныя здабыткі беларускай культуры, пацвярджае таленавітасць нашага народа. Выкарыстанне народнай цацкі ў дзейнасці ўстаноў дадатковай адукацыі на занятках па разьбе па дрэве, выяўленчым мастацтве цi мастацкай працы, падчас азнаямлення з беларускай вусна-паэтычнай народнай творчасцю i мастацкай літаратурай спрыяе фарміраванню творчай актыўнай асобы, якая будзе прадаўжальнікам народных традыцый (Т.Б. Брацкая, Д.М. Дубініна, Л.Б. Гаруновіч, A.IO. Лозка, Б.М. Маршак, В.A. Сілівон, Н.С. Старжынская i інш.).

Узнаўляючы рэальныя і ўяўныя прадметы, выявы, цацка служыць сродкам разумовага, маральнага, эстэтычнага і фізічнага выхавання. Цацка дапамагае дзіцяці пазнаваць навакольны свет, прывучае яго да мэтанакіраванай, асэнсаванай дзейнасці, спрыяе развіццю мыслення, памяці, мовы, эмоцый. Цацка шырока выкарыстоўваецца ў вучэбна-выхаваўчай працы з дзецьмі, у прыватнасці для развіцця дзіцячай, тэхнічнай і мастацкай творчасці. Тыпы, характар, змест і афармленне цацкі вызначаюцца пэўнымі выхаваўчымі задачамі ў дачыненні да ўзросту дзяцей, з улікам іх развіцця і інтарэсаў. Цацкі, як творы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва асабліва нацыянальна-традыцыйныя, выкарыстоўваюцца ў якасці дэкаратыўных элементаў у сучасным інтэр'еры.

Змест і форма цацкі знаходзяцца ў непасрэднай сувязі з сацыяльным ладам грамадства, з узроўнем яго культуры. Таксама, цацкі дазваляюць болей натуральна арганізаваць зносіны дзіцяці з бацькамі, што з'яўляецца ў сучасным свеце актуальнай праблемай.

Разьба па дрэве - старажытны від народнага дэкаратыўнага мастацтва. У нашай краіне, багатай лясамі, дрэва заўсёды было адным з самых любімых матэрыялаў. Разуменне яго пластычных уласцівасцяў, прыгажосці тэкстуры развівалася ў творчым вопыце многіх пакаленняў народных майстроў. Мастацтва цяслярскага рамяства здаўна славілася ў Беларусі.

У непарыўнай сувязі з драўляным дойлідствам развівалася мастацтва драўлянага начыння і цацкі [мал.1]. Ва ўсе часы цацка была і застаецца важным атрыбутам кожнага дома. Нашы продкі шчыра верылі ў тое, што весела гуляючы, дзеці прыцягваюць ў сям'ю прыбытак і шчасце. А дом, дзе не было цацак, лічыўся халодным, у ім няма душы. Бо пры вырабе цацак ўручную чалавек укладваў часцінку сваёй любові. Людзі верылі, што цацка-абярэг: абароніць іх дзяцей ад злых духаў, хвароб, сурокаў. Лічылі, што драўніна ўсё адчувае, убірае энэргетыку майстра, перадае цяпло яго рук.



https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9f/10-m.jpg (малюнак 1) Беларуская традыцыйныя драўляныя цацка.

Цікавасць да цацкі з дрэва не дзіўны, бо драўляная цацка валодае шматлікімі вартасцямі:

-прыемная навобмацак, бо дрэва - гэта цвёрды, але гладкі і цёплы матэрыял;

-прывабны водар: у залежнасці ад пароды дрэва выраб будзе пахнуць па-рознаму;

-экалагічна чысты, чаго нельга сказаць пра цацку з пласмасы, пластыка, жалеза і іншых матэрыялаў;

-прыгожыя і ўнікальныя, так як тэкстура непаўторная па колеры і разнастайнасці;

-даўгавечныя, у іх могуць гуляць некалькі пакаленняў;

-простыя, у выніку дзеці, гуляючы з імі, пачынаюць фантазіраваць і прыдумляць уласныя вобразы.

Кожны чалавек, які можа зрабіць сваімі рукамі прыгожую выраб, не будзе варварам і разбуральнікам. У выніку з вышэй сказанага хочацца ўздзейнічаць на выхаванне і ўплываць на развіццё думкі дзейнасці дзяцей, на іх эстэтычны і мастацкі густ, на станоўчыя якасці і рознабаковыя творчае станаўленне ў далейшай жыцця, на індывідуальнасць праз творчасць. Дрэва як бы дзеліцца з майстрам той станоўчай энергетыкай ,якой шчодра надзяліла матухна прырода. У майстэрні стаіць дзіўны пах лесу.

Як няма аднолькавых дрэў, так і не можа быць двух зусім аднолькавых драўляных цацак ,нават калі яны выпілоўваюцца па шаблоне. Усё роўна, дрэва будзе дыктаваць сваю «волю». Таму і лічыцца, што цацкі з дрэва самі па сабе ўнікальныя. Я не выпадкова абрала такое кірунак працы як выраб цацкі з дрэва ,таму што калі сама вучылася разьбе па дрэве, паўстаў вялікую цікавасць да вырабу дзіўных, спачатку драўляных статуэтак, а пасля рухомых цацак. Конік на колах выразаецца з мяккіх парод дрэва (мал.2) (ліпа, асіна, хвоя, елка), што для пачаткоўцаў разьбяроў гэты матэрыял самы прыдатны.



6b91e97d302e658896dbe8ce0fdc-kukly-igrushki-koni-katalki1 (малюнак 2) “Конік на колах”

Найбольш раннія з вядомых археолагам малюнкаў каня зробленыя ў трохтысячным году да нашай эры. У міфалогіі шматлікіх народаў ён з’яўляецца важным вобразам шэрагу бажаствоў. На ім перамяшчаліся па небе багі і героі Старажытнай Грэцыі. У старажытнасці конь вельмі часта з’яўляўся атрыбутам раскошы і дастатку.

Конь - адзін з першых аб'ектаў выяўленчага творчасці людзей, захаваны ў наскальных малюнках, шматлікіх статуй. Коні - святыя жывёлы з старажытных часоў. Яны асацыююцца з урадлівасцю і звязаныя з прыметамі, ведзьмакамі і паганскімі бажаствамі. Многія людзі чэрпалі натхненне ў знешняй прыгажосці гэтых жывёл, але адчувалі і нешта большае - стыхію свабоды, таящуюся пад грывай.

Гэтыя высакародныя жывёлы сімвалізавалі багацце, улада і былі важнай складнікам не толькі жыцця еўрапейскіх, але і ўсходніх народаў. «Нябесныя коні», або «восем коней», як увасабленне нябёсаў, агню, «ян», поўдня, хуткасці, зацятасці, добрага папярэджаньні шанаваліся ў Старажытным Кітаі.

Сёння тэма каней застаецца актуальнай: у нашы дні за чынам скакуноў трывала замацавалася сімволіка імклівага беззваротнага бегу часу.

Імкненне да прыгажосці - адно з неад’емных якасцей чалавека. Ствараючы пэўную рэч, ён стараецца, каб яна была не толькі зручнай, але і прыгожай. Жыллё і мэбля, адзенне і прадметы побыту, посуд і прылады працы вызначаюцца прадуманасцю і практычнасцю, але і прыгажосцю, завершанасцю форм, часам з нейкім дэкорам. Таму такія вырабы часта ўяўляюць сапраўдныя творы мастацтва, хоць асноўнае іх прызначэнне практычнае выкарыстанне.

Адным з найбольш пашыраных і універсальных матэрыялаў для вырабаў у беларускага народа – з’яўляецца дрэва. З яго ўводзілі жыллё і гаспадарчыя пабудовы, майстравалі мэблю і транспартныя сродкі, прылады працы, посуд, прадметы хатняга ужытку і дзіцячыя цацкі. Нават, калі драўляныя вырабы не маюць ніякага дэкору, яны звяртаюць увагу прадуманасцю і логікай форм, гарманічнасцю частак, зграбнасцю сілуэта. Гэта адлюстрощваюць наступныя рэчы: хата і свіран, начоўка і ступа, чарпак і лыжка.(мал.3)
d:\userdocuments\рабочий стол\конкурс_узловская\img10.jpg
d:\userdocuments\рабочий стол\конкурс_узловская\img15.jpg
Малюнак 3

Выраб драўлянай цацкі быў промыслам. Яе прадавалі на кірмашах, вывозілі за межы Беларусі. Выявы людзей і жывёл трактаваліся звычайна схематычна, умоўна. Часам вырабы мелі нескладаную расфарбоўку, а фігуркі людзей аздабляліся кавалачкамі тканіны (мал. 4).



http://static.biblioclub.ru/art_portal/thumbnails/70/70901/rnhm054_catpage.jpg(малюнак 4)
Набор цацак у сялянскіх дзяцей быў вельмі сціплы. Пакупная цацка рэдка трапляла ў дзіцячы быт і была сапраўдным цудам. Цацкі былі самаробныя, зладжаныя бацькамі ці старэйшымі дзецьмі. Падрастаючы, дзеці самі рабілі сабе цацкі. Найбольш пашыранай ў дзяцей малодшага ўзросту, асабліва ў дзяўчат, была лялька з анучы. Добра зробленая, яна нярэдка была любай усім дзецям у сям’і і перадавалася «ў спадчыну». Звычайна ляльку шылі з тканіны, паперы. Валасы рабілі з кудзелі, воўны, нітак ці конскага воласа. Шылі і адзенне для лялек, нярэдка вельмі ўмоўнае, недэталізаванае. Былі майстрыхі, якія рабілі сапраўдны касцюм, што насілі ў дадзенай мясцовасці, толькі маленькіх памераў. Рабілі лялькі з гліны, з кары дрэва..Роля цацак заключалася ў тым, што яны рыхтавалі мысленне дзіцяці да вытворчай дзейнасці. Цацкі дапамагалі замацоўваць сувязь з традыцыйнай бытавой культурай, засвойваць розныя аперацыі і ўсведамляць розніцу палоў. Дзяўчынкі, гуляючы з лялькамі, посудам, вучыліся даглядаць маленькіх, шыць, выконваць іншыя бытавыя аперацыі, якія ў будучым спатрэбяцца жанчыне. Хлопчыкі, выкарыстоўваючы ў сваіх гульнях цацкі ў выглядзе прылад працы (плуг, барана, лапата і г.д.), атрымлівалі першыя навыкі сельскагаспадарчай працы мужчыны-селяніна.
Асноўныя патрабаванніі да вырабу

Дызайн – спецыфікацыя

Дынамічная цацка «Конік на колах»
- Матэрыял –драўніна, абрэзкі дошак

- Парода драўніны – іглічныя (хвоя ці елка),

-Вобраз – конь

- Колы круцяцца

- Вось у колах – драўляны стрыжань
Тэхналагічны этап

Падбор матэрыялаў, інструментаў і прыстасаванняў

Усе работы выконваюцца на занятках у гуртку.

Матэрыялы:

- Нарыхтоўка з драўніны,

- Лак акрылавы

Чарцёжныя інструменты:

-Лінейка,

- Аловак

Сталярныя інструменты:

- Разцы па дрэве,

- Ціскі,

- Лобзік,

- Ручная дрыль,

- Гэбель,

- Наждачная папера,

- Нажніцы

Кампютар,фотаапарат
Арганізацыя працоўнага месца і тэхніка бяспекі

- Надзець рабочую вопратку;

- Падрыхтаваць працоўнае месца;

- Падрыхтаваць усе неабходныя інструменты;

- Гутарка па мерам бяспекі пры рабоце з інструментам;

- Падчас працы быць уважлівым;

- Пасля выканання працы ўсе інструменты пакласці на месца, прыбраць смецце.
Правілы бяспекі пры працы з лобзікам

1. Перад пачаткам працы лобзікам і шылам праверыць, ці надзейна замацаваныя ручкі;

2. Надзейна мацаваць выпілівачный столік да варштата;

3. Надзейна замацоўвайць пілку ў рамцы лобзіка;

4. Не рабіць рэзкіх рухаў пры выпілоўванні лобзікам;

5. Не нахіляцца нізка над нарыхтоўкай.

Правілы бяспекі пры рабоце з рубанкам

1. Надзейна замацаць загатоўку пры габлёўцы;

2. Працаваць толькі гэблем з добра заменчаным нажом;

3. Нельга правяраць рукамі вастрыню ляза;

4. Ачышчаць габлявальныя інструменты ад габлюшкі толькі пры дапамозе драўлянага кліну;

5. Інструменты для габлёўкі можна класці на варштат толькі на бок.

Правілы бяспекі пры працы ручной пілой

1. Пры пілаванні надзейна замацоўваць нарыхтоўку, карыстацца ўпорамі, крэслам і іншымі прыстасаваннямі;

2. Пілаваць толькі спраўнай, востра заменчанай пілой;

3. Не рабіць рэзкіх рухаў пілой;

4. Не трымаць левую руку блізка да палатна пілы;

5. Класці пілу на варштат зуб'ямі ад сябе;

6. Не здуваць пілавінне і не змятаць іх рукой – карыстацца толькі шчоткай.

Правілы бяспекі пры працы ручным дрылём

1. Надзейна замацаваць загатоўку і падкладную дошку;

2. Надзейна і без перакосу замацаваць свердзел у патроне;

3. Калаўрот або дрыль трымаць моцна і без перакосаў, круціць дзяржальню свабодна і без вялікіх намаганняў;

4. Калаўрот або дрыль класці на варштат свердзелам ад сябе.


Тэхналагічная паслядоўнасць вырабу

  1. Выканаць эскіз вырабу: на кардоне намаляваць алоўкам сілуэт каня, выразаць шаблон (мал.1).

h:\конь\dsc_0267.jpg малюнак 1

  1. Выбраць нарыхтоўку. Прыкласці шаблон на нарыхтоўку і абвесці яго алоўкам.(мал.2).

h:\конь\dsc_0268.jpg малюнак 2

  1. Выпіліць дрылём, лобзікам дэталі па контуры цацкі (тулава, колы, падстаўка-трымальнік). (мал.3).

h:\конь\dsc_0275,2.jpg малюнак 3

  1. Зачысціць і адшліфаваць дэталі наждачнай паперай (мал.4).

h:\конь\dsc_0277.jpg малюнак 4

  1. Прасвідраваць дрылем адтуліны для колаў і замацаваць іх пры дапамозе драўлянага стрыжня (мал. 5).

h:\конь\dsc_0308.jpg малюнак 5

  1. Пакрыць лакам, высушыць (мал. 6).

h:\конь\dsc_0302.jpgмалюнак 6
Вынікі:

  • Пазнаёміліся з гісторыяй узнікнення беларускай народнай цацкі;

  • Авалодалі і вывучылі традыцыйныя тэхналогіі ў стварэнні цацкі;

  • распрацавалі тэхналогію вырабу народнай цацкі “конік на колах”;

  • Удаскладнілі навыкі працы з рэжучымі прыладамі;

  • Засваена тэхналогія вырабу беларускай народнай цацкі “драўляны конік на колах”;

Заключэнне.

Гатовы выраб адказвае наступным патрабаванням:

- канструктыўныя патрабаванні:цацка атрымалася надзейнай, трывалай. Гатовы выраб у цэлым адпавядае арыгіналу. Каб не паўтараць у дакладнасці карцінку,навучэнцы маглі ўносіць змены;

-эстэтычныя патрабаванні: работа выканана акуратна;

- экалагічныя патрабаванні: выраб выкананы з экалагічна чыстых матэрыялаў. Ён не прынясе шкоды ні экалогіі, ні здароўю чалавека.

Драўляная цацка «Конік на колах», на наш погляд, атрымалася. Заўсёды прыемна зрабіць рэч сваімі рукамі, непаўторная, арыгінальная, не падобная на іншыя. Любы чалавек узрадуецца такому падарунку.

Што атрымалася?



  1. Мэта дасягнута;

  2. Матэрыялы даступныя;

  3. Тэхналогія вырабу пасільная;

  4. Цацка атрымалася прыгожай, арыгінальнай;

  5. Кошт нізкі;

Якія былі цяжкасці?

  1. Спатрэбілася дапамога пры свідраванні адтулін;

  2. Складаць дызайн і планаваць працу;

  3. Выпіліваць колы і ўстаўляць іх.

Кожны з нас хоць раз у жыцці зрабіў падарунак блізкім сваімі рукамі. І хай гэты выраб быў выкананы няўмела, важна тое, што такія падарункі даражэй любых каштоўнасцяў, іх не выкідваюць, а беражліва захоўваюць усё жыццё, бо ў іх назаўсёды застаецца часцінка тых, хто іх стварыў. Вось некалькі варыянтаў выраба коніка навучэнцаў гуртка “Мастацкая разьба по дрэве”.

Варыянт выраба коніка навучэнцаў гуртка “Мастацкая разьба по дрэве”.



d:\мои документы\2017_02_07_коники дер\_igp8973.jpg

Варыянт выраба коніка навучэнцаў гуртка “Мастацкая разьба по дрэве”.



d:\мои документы\2017_02_07_коники дер\_igp8980.jpg

Варыянт выраба коніка навучэнцаў гуртка “Мастацкая разьба по дрэве”.


d:\мои документы\2017_02_07_коники дер\_igp8984.jpg

Варыянт выраба коніка навучэнцаў гуртка “Мастацкая разьба по дрэве”.



d:\мои документы\2017_02_07_коники дер\_igp8990.jpg

Варыянт выраба коніка навучэнцаў гуртка “Мастацкая разьба по дрэве”.



d:\мои документы\2017_02_07_коники дер\_igp8987.jpg

d:\мои документы\2017_02_07_коники дер\_igp8991.jpg

Заключэнне

У час развіцця тэхнічнага прагрэсу і навуковых тэхналогій, на вялікі жаль, такі від дэкаратыўна-прыкладнога творчасці, як разьба па дрэве, з кожным годам становіцца менш папулярнай. Дзеці, за некаторым выключэннем, не жадаюць старанна працаваць рукамі. Усё менш разьбяных работ можна ўбачыць на гарадскіх і рэспубліканскіх выставах. Гэта звязана з цяжкасцю ў пошуках матэрыялу і інструмента. Пры выкананні разьбяных работ даводзіцца затрачваць вялікія фізічныя сілы. І для таго, каб атрымаць прыгожую і якасную раболту, спатрэбіцца і доўгі час, а вучні жадаюць атрымаць імгненны вынік. Гэта і прыводзіць да таго, што ў некаторых дзяцей знікае цікавасць да заняткаў разьбой па дрэве. Сітуацыя ўскладнялася тым, што сучасныя дзеці ў большасці, зусім не знаёмыя з практыкай традыцыйных рамёстваў і, як следства, не здольныя ў поўнай меры прыняць дасягненні народнай творчасці як асаблівую каштоўнасць. Яны. можа, і хацелі б займацца народнымі рамёствамі, але па прычыне таго, што з гэтым ніколі не сустракаліся і нават не здагадваюцца аб такой магчымасці.

Такім чынам, па меркаванні даследчыкаў, эфектыўнае выкарыстанне народнай цацкі як сродку фарміравання ў выхаванцаў элементаў нацыянальнай культуры магчыма пры выкананні наступных умоў:

- папаўненне развіццёвага асяроддзя групы рознымi відамі народнай цацкі;

- практычная дзейнасць дзяцей па засваенні ведаў  i навыкаў вырабу i ўпрыгожвання народнай цацкі;

- сумесная праца педагога з бацькамі індывідуальныя i групавыя кансультацыі, правядзенне майстар-класу па вырабе i аздабленні народнай цацкі.

Літаратура



  1. Грымаць, А.А. Метад. дапам. / А.А.Грымаць, Л.М.Варанецкая, У.В.Пашкевіч.–

Народная педагогіка беларусаў. –Мн.: Выд. Ул. М. Скакун, 1999. –с. 256.

  1. Нікольскі,М.М. Жывёлы ў звычаях, абрадах і вераваннях беларускага сялянства.-Мінск, 1933.

  2. Ракава, Л. В.Традыцыі сямейнага выхавання ў беларускай вёсцы. / Л.В.Ракава–Мн.: «Ураджай», 2000. –с. 111.

  3. Ржавуцкі, М. беларуская гліняная цацка.-Мн.: Полымя, 1991.-142 с.: іл.

  4. Сахута Я.Народнае мастацтва Беларусі. –Мн.: БелЭн, 1997. –с. 287

  5. Сахута Я.Беларускае народнае дэкаратыўна-прыкладное мастацтва: 2-ое выд.,

перапрац. і дап. / Я. Сахута. –Мн.: Беларусь, 2001. –с. 110.

  1. Старжынская, Н. С. Народная цацка – люстэрка культуры : дапам. Для педагогаў устаноў дашкольнай адукацыі з беларускай і рускай мовамі навучання : з электрон. Дад. / Н. С. Старжынская, Д. М. Дубініна. – Мінск : Вышэйшая школа, 2014. – 87 с. + 1 электрон. Апт.дыск.

  2. Церашковiч, Т.А. Лялька беларуская / Т.А. Церашковiч — Мінск: Полымя, 1992. — 126 с., іл.

  3. Юкина, Л. Куклы (энциклопедия) / Л. Юкина. — Москва: АСT-Пресс, 2001. – 168 с.

  4. Учебно-методический кабинет [Электронный ресурс]. – Режим доступа:

http://ped-kopilka.ru/blogs/jbanov-aleksandr/-loshadka-iz-dereva-svoimi-rukami-master- klas-s-poshagovymi-foto.html - Дата доступа: 03.02.2017.

  1. Алые паруса [Электронный ресурс]. – Режим доступа: http://nsportal.ru/ap/library/khudozhestvenno-prikladnoe- tvorchestvo/2014/04/17/tvorcheskiy-proekt-derevyannaya-igrushka - Дата доступа: 20.01.2017.





База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка