Менеджмент медыякантэнту: айчынны І замежны вопыт




Дата канвертавання30.04.2017
Памер130.39 Kb.


Дзмітрый Нікановіч

Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт
МЕНЕДЖМЕНТ МЕДЫЯКАНТЭНТУ:

АЙЧЫННЫ І ЗАМЕЖНЫ ВОПЫТ
Журналістыка як навука ўяўляе складаную сістэму дысцыплін, якія спалучаюць шэраг аспектаў для вывучэння медыйнай практыкі і кіравання ёй. Абапіраючыся на канкрэтную нацыянальную прагматыку, айчынныя і замежныя медыяаналітыкі распрацоўваюць лакальна арыентаваныя прынцыпы функцыянавання медыясферы. Натуральна, што ў вызначэнні якасці кантэнту СМІ і яго характарыстык існуюць метадалагічна розныя падыходы. Безумоўна, маюць рацыю тыя, хто сцвярджае пра разнастайнасць журналісцкай практыкі як творчай, індывідуальна-непаўторнай дзейнасці. Аднак справядліва і думка пра неабходнасць арганізоўваць кантэнт СМІ па фармалізаваных стандартах, якія склаліся як традыцыйна, так і пад уплывам інавацый. Таму ёсць падстава меркаваць: у журналістыцы ажыццяўляецца спалучэнне стандарту і творчага экспромту, што адбываецца на прафесійна-інтуітыўным узроўні. Яго ўдасканаленне – адна з задач медыяменеджара – патрабуе ўмення арыентавацца ў сучасных трэндах медыягаліны, айчынных і замежных тэндэнцыях у цэлым, а таксама выкарыстоўваць слушныя здабыткі папярэднікаў. Праграмаванне крытэрыяў якасці інфармацыі ў СМІ моцна залежыць ад сферы іх прымянення. Так, умоўна можна выдзеліць наступныя іх групы:

Прававыя крытэрыі прадугледжваюць законнасць інфармацыі (яе адпаведнасць Канстытуцыі, дзяржаўным і міжнародным нарматыўным дакументам у медыясферы). Паняцці-ключы, якія ўжываюцца на гэтай ступені аналізу медыякантэнту, – плюралізм меркаванняў, іх свабода і свабоднае выражэнне; абарона гонару, годнасці, асабістага і сямейнага жыцця грамадзян; нацыянальная бяспека.

Этыка-палітычныя крытэрыі вызначаюць дакладнасць журналісцкай інфармацыі (праўдзівасць фактаў), набліжанасць да аб’ектыўнасці, надзейнасць выкарыстаных першакрыніц і г.д., то бок адпаведнасць кодэксу прафесійнай этыкі. Менавіта на гэтым крытэрыяльным узроўні аналізуюцца адносіны масавай інфармацыі “да эгаістычнага прыватнага ці групавога інтарэсу”, стаўленне да грамадскай маралі і агульначалавечых каштоўнасцей.

Псіхалагічныя крытэрыі кантэнту СМІ распрацоўваюцца для вывучэння яго негатыўных і пазітыўных эфектаў, якія аказваюцца на аўдыторыю: інфармацыя, як вядома, стварае ў медыякарыстальнікаў сацыяльна-псіхалагічныя ўстаноўкі, падштурхоўвае яе да пэўных рэакцый. Псіхалагічныя якасці кантэнту вывучаюцца даследчыкамі ў гэтым накірунку з дапамогай такіх катэгорый, як сугестыўныя прыёмы, латэральнае праграмаванне псіхікі, адкрытае маніпуляванне, міфалагізацыя і інш.

Моўна-стылістычныя характарыстыкі медыятэксту вылучаюцца з мэтай праверкі кантэнту на захаванне адпаведных норм, неабходных для ўпарадкаванай і эфектыўнай камунікацыі, якая ўплывае на нацыянальную лагасферу – маўленча-мысліцельную дзейнасць беларускага народа [12].

Мастацкія крытэрыі медыякантэнту сведчаць пра майстэрства аўтарскіх знаходак у падачы інфармацыі, пра ўнікальнасць намаганняў ў падборцы і інтэрпрэтацыі сацыяльна значных фактаў. Важна ўлічваць, што мастацкія патрабаванні да журналісцкага тэксту знаходзяцца ў залежнасці ад абранай жанравай групы: творчы пачатак мае розныя праявы ў інфармацыйных, аналітычных і мастацка-публіцыстычных формах. Аднак гэта не абвяргае наяўнасць крэатыву і арыгінальнасці ў любой публікацыі.

Услед за А. Вартанавай, Г. Лазуцінай да пытання ацэнкі журналісцкіх твораў звяртаецца беларуская даследчыца Л. Саянкова-Мяльніцкая і адзначае, што ва ўмовах рэмедыяцыі на першы план выстаўляюцца новыя патрабаванні да кантэнту СМІ: “большай каштоўнасцю такога тавару, як і любога тавару наогул, з’яўляецца яго прадаваемасць, то бок здольнасць прыцягваць па-сапраўднаму масавую аўдыторыю” [11, c. 393]. Такім чынам, пад уздзеяннем рыначнага ціску сёння да журналісцкай інфармацыі прымяняюцца і эканамічныя крытэрыі.



Менеджмент-маркетынгавая крытэрыяльная група абапіраецца на тое, што медыйны кантэнт фарміруецца на аснове ўяўлення пра запыты чытача, гледача, слухача ці карыстальніка. Стэрэатыпнасць і спрошчанасць медыяспажывання патрабуе ад прадпрыемства вытворчасці масава ўспрымальнага прадукту, а значыць прадукту з кампанентамі, якія паддаюцца лёгкай, прымітыўнай раскадзіроўцы. У імкненні атрымаць папулярнасць (што звычайна суправаджае працэс зараблення грошай), СМІ могуць грэбаваць некаторымі з адзначаных вышэй прынцыпамі. У сувязі з гэтым асобныя сучасныя даследчыкі ўздымаюць праблему крытэрыяў якасці журналісцкай інфармацыі, якая заключаецца ў тым, што далёка не заўсёды высокамастацкі, карэктны з этычнага і прававога боку кантэнт з кадыфікаванымі моўнымі сродкамі прыносіць адэкватны эканамічны эфект. Хутчэй наадварот. Напрыклад, антыэтычная, а па больш смелых ацэнках вульгарная і правакацыйная палітыка французскага штотыднёвіка Charlie Hebdo прынесла выданню не толькі сумніўную славу, але і значны рост тыражу. Таксама не выклікаюць ужо здзіўлення медыяпсіхолагаў высокія рэйтынгі так званых дэструктыўных навін (крымінальная хроніка, трансляцыя сцэн гвалту і пад.), на якіх спецыялізуюцца некаторыя тэлеканалы. Цікава, што калі рэдактары газет і часопісаў надаюць шмат увагі стылявым рысам тэкстаў, адміністратары суполак у сацыяльных сетках і блогеры часта ігнаруюць іх, але ўсё ж такі ствараюць сур’ёзную канкурэнцыю традыцыйным медыя ў барацьбе за чытача.

На наш погляд, усе групы крытэрыяў знаходзяцца ва ўзаемазалежнасці, што прадугледжваецца прынцыпамі сістэмнасці і комплекснасці ў кіраванні рэдакцыяй. Унікальная кантэнтная палітыка кожнага медыя (ад “праграмавання сэнсаў” да структурна-кампазіцыйнай і графічнай спецыфікі) абіраецца менеджарам і калектывам згодна з пазіцыянаваннем, місіяй СМІ. Працэс фарміравання кантэнту і яго размяшчэння на інфармацыйным носьбіце падпарадкоўваецца “ўнутрырэдакцыйнаму кодэксу”, які складаецца з набору паўтаральных і ўзнаўляльных элементаў: рубрык, дызайнерскіх рашэнняў, навінавай структуры, жанравага балансу і г.д. Выяўленнем і падборкай такіх элементаў, іх гарманічным спалучэннем займаецца менеджмент медыякантэнту – не толькі навукова абумоўленая і эканамічна пралічаная, але і творчая дзейнасць. Працэс кіравання зместам у СМІ існаваў заўсёды. Не актуальны сёння пастулат “делай, как «Правда»” заменены іншымі патрабаваннямі: напрыклад, некаторыя расійскія выданні сёння замаўляюць дызайнерам кірылічныя версіі шрыфтаў, створаных ў падабенстве з гарнітурамі замежных медыябрэндаў. Як правіла, аналагічна паступаюць і ў вытворчасці медыяфраншызы.

Галоўны рэдактар выдання “Деловая газета. Юг” Алег Шыраеў надае вялікае значэнне ўнутраным стандартам рэдакцыі і мяркуе, што падрыхтоўка кантэнту яго газеты мае ў Расіі ўнікальную арганізацыю: “…творчыя і вытворчыя працэсы супрацоўнікаў рэдакцыі апісаны настолькі падрабязна, наколькі гэта ўяўляецца разумным у сённяшніх умовах” [13]. Медыяменеджар адзначае, што гэта дазваляе выпускаць штотыднёвую газету ў 24-32 паласы сіламі ўтрая менш, чым 7-8 гадоў таму. Шыраеў падкрэслівае высокую ролю менеджара ў вызначэнні крытэрыяў якаснага напаўнення медыя: “…тэхналагічныя працэсы апісваў я сам, бо быў вымушаны шукаць магчымасці для зніжэння затрат у пяць разоў на вытворчасць кантэнту газеты і вэб-сайта без зніжэння яго якасці. Ніякіх іншых рэсурсаў, акрамя максімальнай аптымізацыі ўсіх працэсаў, я не мог прыдумаць” [13]. У планах кіраўніка “Деловой газеты. Юг” стварыць яшчэ больш падрабязную карту выпуску, “дзе ўсе працэсы, уключаючы напісанне тэксту, прыдумванне загалоўкаў, працу са спікерамі, размяшчэнне тэксту ў праграме вёрсткі ці адміністраванне сайту, будуць прывязаныя да часу і шэрагу абавязковых працэдур” [13]. Гэта, на думку галоўнага рэдактара, дазволіць знізіць страты на непатрэбныя аперацыі ў вытворчасці прадукту.

Яшчэ адна расійская рэдакцыя “Змеиногорский вестник” пры пераходзе на штотыднёвік таксама распрацавала стандарты выпуску газеты, “у якіх не толькі прапісаныя патрабаванні да журналісцкіх матэрыялаў, але і жорстка вызначана тэматыка старонак…”[6]. Напрыканцы года выданне збірае прапановы ад кожнага журналіста, замацоўвае некаторыя ў якасці стандартаў і на працягу года імкнецца іх прытрымлівацца.

Поспех газеты “Жуковские вести”, як сцярджае галоўны рэдактар Наталля Знаменская, заключаецца ў асвятленні медыяпадзей “без купюр” і забароненых тэм, у тым, што выданне прытрымліваецца правіла падзелу фактаў і каментарыяў, займаецца такім складаным жанрам, як журналісцкае расследаванне [4]. Падобную канцэпцыю мае і рэдакцыя газеты “Свободный курс” (ВД “Алтапресс”), называючы “неангажаванасць” і “збалансаванасць у сваечасовай падачы значнай агульнарасійскай і рэгіянальнай інфармацыі” асновай рэдакцыйнай палітыкі. У газеце не друкуюцца скандальныя і “жоўтыя” матэрыялы, у якасці публікацыі з шырокім рэзанансам менеджмент выдання называе журналісцкае расследаванне пра крушэнне верталёта з паляўнічымі падчас браканьерскага палявання ў 2009 годзе. Прынцыпы газеты “Свободный курс”, якія непасрэдна тычацца кантэнту: камунікаваць з чытачамі “на роўных, на адной мове, не імкнучыся падавіць іх сваімі ведамі, але і не падладжваючыся пад іх”; мець прывабную знешнасць, прыцягваць суразмоўцу [7].

Па словах рэдактара газеты “Эхо недели” Курскай вобласці Веры Палазковай, адным з моцных бакоў выдання з’яўляецца зваротная сувязь: “Гэта і матэрыялы па пісьмах, праблемах чытачоў, іх водгукі <…> чытачы самі бяруцца за вырашэнне праблем або падказваюць шляхі пазбаўлення ад іх” [10].

Кантэнт-маркетынгавую стратэгію ў працы з аўдыторяй выкарыстоўвае газета “Пензенская правда”: публікуе сямейныя гісторыі ўдзельнікаў акцыі “Бессмертный полк”, лепшыя малюнкі, якія перамаглі ў конкурсе “Мой папа – солдат”, фотасправаздачы падпісчыкаў па выніках акцыі “За работу!”, сямейныя фотаздымкі, гісторыі і радаводы (конкурс “Твоя родословная”); размяшчае на сайце відэа ўдзельнікаў конкурсу “Наш Лермонтов” і інш. [8].

Па прынцыпе народнай журналістыкі працуе тульская газета “Слобода”: “Яна не пра інтарэсы ўлады і партыі, а пра звычайных жыхароў рэгіёна. <…> Мы любім нашых чытачоў, паважаем іх прыхільнасці і густы”. Змест газеты вызначаюць самі чытачы – рэдакцыя атрымлівае ад іх каля 70% матэрыялу. Пазіцыянуе сябе як добрую, сямейную газету: “…зло караецца, жыццё наладжваецца, наша шчасце ў нашых руках, у любым узросце жыццё толькі пачынаецца”. У інтэрнэце выданне прадстаўлена рэсурсам pravda-news.ru, які мае такія сэрвісы, як “Карта”, “Афиша”, “Курс валют”, “Погода”, “Теги”, “Архив” (навіны па гадах). Кожную навіну можна ацаніць па пяцібальнай шкале і пакінуць пад ёй каментарый [1].

Сярод прафесійных журналісцкіх дасягненняў газеты “Знамя Победы” (г. Сухі Лог) адзначаецца з’яўленне новых рубрык, выкарыстанне інфаграфікі, падача часткі рэпартажаў у выглядзе тайм-ліній, жанравая разнастайнасць, на 100% унікальны, мясцовы кантэнт. На рахунку газеты – мультымедыйныя фотапраекты, напрыклад, “Выпускнікі і першакласнікі”: карэспандэнты выдання фатаграфуюць усе выпускныя і першыя класы па ўсіх школах, публікуюць іх у газеце, выкладваюць для спампоўвання на сайце [5].

Кожная з газет, пра якія ўзгадвалася вышэй, маюць уласныя інтэрнэт-версіі, аднак асабліва цікавым нам падаецца вопыт “Городских вестей – Ревда”, дзе ўжо сёння не рэалізуецца стратэгія print-first. Гэта значыць, што медыя перш-наперш арыентуецца на вэб-пляцоўку: “Мы не газета + сайт, мы сайт + газета – да гэтага ідзём і, далі бог, праз пэўны час гэтага дасягнем”, – адзначае рэдактар Валянціна Пермякова [9, с. 37]. У 2008 годзе, калі ў рэдакцыі газеты з’явіўся сайт, журналісты не ведалі, дзеля чаго патрэбны інтэрнэт-рэсурс: абнаўленні адбываліся раз у два-тры дні, нават раз у тыдзень. Затым у Сеціве рэгулярна публікаваліся матэрыялы з газеты, але рэкламадаўцы часам скардзіліся: сайт папаўняецца навінамі рэдка, а па выхадных – зусім не. Прыблізна з 2012 года рэдакцыя вырашае змяшчаць матэрыялы на сайце да выхаду друкаванай газеты, але найбольш цікавы кантэнт усё ж захоўваецца для прынт-пляцоўкі. Аднак ужо праз год прыйшло дакладнае разуменне, што сайт і газета “не звязаны непарыўна”, што газету будуць набываць па пэўнай правінцыйнай звычцы, што былыя карыстальнікі газеты рэзка не адмовяцца ад паперы на карысць вэб-старонкі, тым больш сайт і газета “павінны быць паасобнымі прадуктамі”. “Сучасныя тэндэнцыі на рынку СМІ ўжо не намякаюць, яны ўжо крычаць – тыражы падаюць, прыбыткі пакуль трымаюцца, але мы выразна разумеем: будучыня – за анлайнавымі прадуктамі, – разважае Пермякова. – І ўжо цяпер трэба “слаць саломку”: займацца развіццём сваіх сайтаў, паўнавартасным напаўненнем, нарошчваннем трафіку і, як следства, прыцягненнем рэкламадаўцаў” [9, с. 31]. Арганізацыя кантэнту газеты “Городские вести – Ревда” і сайта revda-info.ru ажыццяўляецца па наступных прынцыпах:

1. Быць анлайн 24 гадзіны ў суткі. Плануецца не газета, а праца на дзень.

2. Паэтапная праца над тэмай: максімальная карысць, якая “ў сухім астатку дае колькасць загалоўкаў на сайце, глыбіню распрацоўкі, цікавую падачу”.

3. Новыя медыяінструменты: інтэрактыўная інфаграфіка, відэа, слайд-шоу, таймлайн, падкаст.

4. Перапрацоўка матэрыялаў з улікам асаблівасцей пляцовак: “у інтэрнэце людзі глядзяць, а не чытаюць”.

5. Сачыць за статыстыкай, абнаўляцца з 7.00 да 22.00 (не менш за 10-15 публікацый у дзень).

Акрамя таго, рэдакцыя імкнецца да прысутнасці ў сацыяльных сетках і манетызацыі сваіх акаўнтаў [9, с. 31-33].

Даследчык інтэрнэт-СМІ А. Градзюшка адзначае, што стратэгія print-first сёння характэрна для большасці беларускіх СМІ, якія дублююць на сайце матэрыялы друкаванай версіі. Вучоны акцэнтуе ўвагу на тое, што на сучасным этапе аўдыторыя мае патрэбу ў мультымедыйным кантэнце, які ствараецца спецыяльна для сайта, але пры асваенні вэб-прасторы нават буйныя брэнды дакладна не ўяўляюць лінію паводзін ў інтэрнэце [3].

Тым не менш, беларускія друкаваныя медыя актыўна пранікаюць у вэб-прастору, займаюць дастаткова высокія пазіцыі ў рэйтынгу “Акавіта”. Так, у катэгорыі “Друкаваныя СМІ ў інтэрнэце” першае месца займае сайт “Советской Белорусии” (сярод 177 выданняў-удзельнікаў рэйтынгу: даныя за 30 дзён, снежань 2015 г. – студзень 2016 г.). Старонкі “Народнай газеты”, “Знамени юности” і “Рэспублікі” займаюць 4-ае, 10-ае і 11-ае месца адпаведна. Адзначым папулярныя вэб-версіі рэгіянальных газет: “Intex-press” (Баранавічы), “Вечерний Бобруйск”, “Інфа-Кур’ер” (Слуцк), “Гродзенская праўда”, “Гомельская праўда” (у топ-спісе сайты размяшчаюцца на 7-ай, 9-ай, 13-ай, 14-ай і 15-ай пазіцыях). Як бачым, пэўныя регіянальныя рэсурсы маюць большую колькасць наведвальнікаў, чым некаторыя рэспубліканскія. Гэта можна патлумачыць як высокім попытам беларускіх інтэрнэт-карыстальнікаў на мясцовую інфармацыю, так і асаблівасцямі кіравання кантэнтам дадзеных медыя.

На разглядаемых сайтах намі заўважаны такія агульныя падыходы да менеджмента медыякантэнту, як: рэгулярнае абнаўленне – штодзённае папаўненне навінамі; абазначэнне найбольш чытаемых і ключавых матэрыялаў у спецыяльных раздзелах (“Самое читаемое” (kurjer.info і bobruisk.ru), “Сейчас обсуждают” (bobruisk.ru), “Самые читаемые” (gp.by) “Главные новости” (intex-press.by), “Главное”, “Стоит почитать” (grodnonews.by) і інш); дарэчная візуалізацыя кантэнту і фатаграфічныя падборкі (“Фотохроника” – bobruisk.ru, “Фотогалерея” – intex-press.by, “Фото” – kurjer.info, “Фото-новости” – gp.by); магчымасць карыстальніка пакінуць каментарый (gp.by, kurjer.info, bobruisk.ru, intex-press.by); прыкметы мультымедыйнасці (відэакантэнт – gp.by, kurjer.info, intex-press.by); блогі і меркаванні журналістаў і экспертаў (gp.by, kurjer.info, intex-press.by); тэндэнцыя да ўжывання фактычных загалоўкаў з дзеясловам: “В электротехническом колледже показательно судили выпускника”, “В Бобруйске стали чаще воровать велосипеды” (bobruisk.ru), “Четыре барановичских спортсмена поедут на чемпионат Европы по таэквондо”, “В Барановичах пьяный водитель ударил сотрудника ГАИ головой в лицо” (intex-press.by), “Минобразования утвердило нижнее пороговое значение отметок ЦТ” (gp.by), “Депутат Парламента от Случчины поставила для себя задачу родить троих детей” (kurjer.info); узаемадзеянне з сацыяльнымі сеткамі: стварэнне інтэрактыўных суполак, сярод якіх найбольш шматлікімі з’яўляюцца групы “Укантакце”: “Intex-press” – больш за 12.500, “Гомельская праўда” – каля 18.000).

Акрамя тэндэнцыйных шляхоў па арганізацыі зместу, медыя таксама маюць арыгінальную падачу, якая стварае іх індывідуальнае аблічча. Элементамі такога кшталту з’яўляюцца: “самарэклама” новых праектаў у выглядзе вэб-банераў, бягучая калонка “Ваш вопрос – наш ответ” (“Гродзенская праўда”); наяўнасць pdf-архіва (“Гомельская праўда”, “Intex-press”); раздзел “Народные новости”, дзе карыстальнікі рэсурса прымяраюць на сабе ролю журналістаў ці пакідаюць заўвагі і скаргі з нагоды пэўных выпадкаў і медыяпадзей (“Intex-press”); раздзел-сэрвіс “Каталог организаций”, які змяшчае інфармацыю і кантакты прадпрыемстваў, фірм, устаноў Бабруйска, згрупіраваных па рубрыках і падрубрыках (“Вечерний Бобруйск”).

Наконт функцыянавання інтэрнэт-рэсурсаў на выязным пасяджэнні калегіі Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь выказвалася кіраўнік ведамства Лілія Ананіч. Міністр адзначыла, што ў цэлым галоўныя навіны на сайтах рэгіянальных газет абнаўляюцца дастаткова рэгулярна, аднак многім рэдакцыям яшчэ неабходна стварыць форумы, наладзіць работу існуючых пляцовак для абмеркавання, забяспечыць эфектыўную прысутнасць выданняў у сацыяльных сетках [2]. Рэдкае абнаўленне вэб-версіі не характэрна ні для штодзённых газет, ні для штотыднёвікаў, нягледзячы на відавочнае адрозненне ў перыядычнасці. Нерэгулярнае абнаўленне (перапынкі на выхадныя і святочныя дні; механічная загрузка новага кантэнту без часавага графіку і пад.) мы назіраем на сайтах газет “Міёрскія навіны”, “Добрушскі край” і інш.

Слабымі бакамі ў дзейнасці рэсурсаў застаюцца прымітыўная навігацыя і няякасны візуальны кантэнт (абстрактныя ілюстрацыі, пастановачныя фотаздымкі). Праблема “знешняга выгляду” (дызайну) вэб-версій дзяржаўных рэгіянальных газет таксама была актуалізавана Міністрам інфармацыі [2]. Аздначым візуальна-графічныя праблемы ў кантэнце беларускіх раённых газет: пераважаюць выпадкі, калі загалоўкі складаюцца толькі з вялікіх літар, што ўскладняе ўспрыманне тэксту; у комплексе загалоўкаў, у тым ліку змешчаных на адной паласе, сустраецца розны кегль, шырыня літар; адсутнічаюць падзагалоўкі, візуальна не абазначаны ліды; вёрстка тэксту занадта “шчыльная”: на паласе мала пустога месца, няма адбівак паміж матэрыяламі; цяжкачытальныя ілюстрацыі: нават унікальныя, публіцыстычныя фотаздымкі і малюнкі, выкарыстаныя у афармленні газеты, цяжка ўспрымаць з-за няўдалага памеру ці размяшчэння на паласе; фотаздымкі часта не падпісваюцца; няма інфаграфікі.

Такім чынам, можна сцвярджаць: нягледзячы на цяжкасць у пошуках універсальных законаў арганізацыі медыякантэнту, беларускім СМІ варта звярнуць увагу на станоўчы замежны вопыт, правесці якасную інтэрпрэтацыю агульнапрынятых творчых і тэхнічных медыястандартаў у кантэксце ўласнага прадукта.
Літаратура

1. Алексеева, Т. Слобода // Журналистика и медиарынок. – 2014. – №12. – С. 20-23.

2. Все СМИ по одному клику // Рэспубліка. – 2015. – 10 апр.

3. Градюшко, А. Современный медиахолдинг в интернет-пространстве / А. Градюшко // Национальные медиахолдинги в контексте реализации государственной информационной политики. Материалы науч.-практ.конф. – Минск, 2014. – C. 42-53.

4. Знаменская, Н. Жуковские вести / Н. Знаменская. // Журналистика и медиарынок. – 2014. – №12.– С. 10-11.

5. Знамя Победы // Журналистика и медиарынок. – 2014. – №12. – С. 24-25.

6. Кейбол, Л. Змеиногорский вестник / Л. Кейбол // Журналистика и медиарынок. – 2014. – №12. – С. 26-28.

7. Овчинников, В. Свободный курс / В. Овчинников, Ю. Пургин // Журналистика и медиарынок. – 2014. – №12. – С. 12-13.

8. Пензенская правда // Журналистика и медиарынок. – 2014. – №12. – С. 16

9. Пермякова, В. Городские вести – Ревда / В. Пермякова // Журналистика и медиарынок. – 2014. – №12. – С. 24-25.

10. Полозкова, В. Эхо недели / В. Полозкова // Журналистика и медиарынок. – 2014. – №12. – С. 14-15

11. Саенкова-Мельницкая, Л. Литературно-художественная критика в условиях ремедиации / Л. Саенкова-Мельницкая // Журналістыка-2015: стан, праблемы і перспектывы: матэрыялы 17-й Міжнар. навук.-практ. канф., 12-13 ліст. 2015 г., Мінск / рэдкал.: С.В. Дубовік (адк.рэд.) [і інш.]. – Вып. 17. – Мінск: БДУ, 2015. – С. 393-396.

12. Самусевіч, В.М. Беларускія СМІ ў лагасферы нацыянальнай культуры / В.М. Самусевіч ; навук. рэд. М.П. Карповіч. – Электронная бібліятэка БДУ [Электронны рэсурс] – Рэжым доступу: http://elib.bsu.by/handle/123456789/56788. – Дата доступу: 06.01.2016.

13. Ширяев, О. Деловая газета. Юг / О. Ширяев // Журналистика и медиарынок. – 2014. – №12. – С. 6-9.






База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка