Моўныя практыкі ў сучасным беларускім грамадстве: паміж нацыянальным сімвалам і сродкам камунікацыі




Дата канвертавання14.02.2017
Памер625 b.


Моўныя практыкі ў сучасным беларускім грамадстве: паміж нацыянальным сімвалам і сродкам камунікацыі

  • Мінск, 12 кастрычніка 2009 г.


Падрабязную інфармацыю вы зможаце знайсці з заўтрашняга дня на сайце www.belinstitute.eu



Мова як сродак камунікацыі і нацыянальнай самаідэнтыфікацыі ў сучаснай Беларусі

  • Дзве функцыі – камунікацыйная і ідэнтыфікацыйная– могуць не супадаць

  • Ідэнтыфікацыйная функцыя беларускай мовы можа захоўвацца нават пры падзенні ўзроўню актыўнага карыстання ёй

  • Моўныя практыкі не зводзяцца да актыўнага карыстання мовай

  • Кола “прыхільнікаў” беларускай мовы перавышае асяроддзе актыўных карыстальнікаў

  • Такім чынам, мы можам акрэсліць магчымую “прастору” для пашырэння “абшару беларушчыны”



У якой ступені вы валодаеце беларускай мовай?



Узровень валодання беларускай мовай у залежнасці ад узросту ...



Адукацыі ...



... рэгіёна...



Як часта вы карыстаецеся…



Карыстанне беларускай мовай у залежнасці ад узросту …



... адукацыі



… рэгіёна



На каком языке вы наиболее часто разговариваете…



Калі вы рэдка карыстаецеся ці не карыстаецеся беларускай мовай, то чаму?



Чым для вас з’яўляецца беларуская мова?



Ці лучыць вас з прадстаўнікамі вашай нацыянальнасці…



Каго ў першую чаргу можна лічыць беларусам?



Што вы думаеце пра людзей, якія размаўляюць толькі па-беларуску?



У залежнасці ад узросту…



У якой ступені беларуская мова павінна прысутнічаць у наступных сферах жыцця…



Ці хацелі бы вы…



Шляхаў кластэрнага аналізу намі выяўлена чатыры групы, якія падзяляюцца па прымальным для іх ўзроўні распаўсюду беларускай мовы. Гэтыя групы:



... У залежнасці ад узросту



… рэгіёну



… узроўня адукацыі



... Ўзроўню “апазіцыйнасці”



Некаторыя высновы

  • Назіраецца супярэчлівы працэс паўстання беларускай мовы ў якасці ідэнтыфікацыйнага сімвалу і пры гэтым вяртання яе статусу ў плане актыўных моўных практыкаў да “дабеларусізацыйнага перыяду”

  • Мова з’яўляецца сродкам ідэнтыфікацыі з супольнасцю (ў якасці артэфакта) – але валоданне ёй не бачыцца як неабходны чыннік удзелу ў супольнасці. У той жа час такім чыннікам бачацца іншыя культурныя практыкі – што стварае легітымную прастору для прыхільнікаў беларушчыны



...

  • Безумоўна больш беларусаў “хочуць” быць беларускамоўнымі чым з’яўляюцца імі на практыцы. Але і тут беларускамоўныя выразная меньшасць. У той жа час магчымасці “заангажавання” рускамоўнай большасці залежаць ад “ненавязчывасці” прапануемых ім моўных практыкаў

  • Прыхільнасць да беларускай мовы павышаецца, калі на ёй размаўляе нехта іншы.



...

  • Невідавочна, што беларуская мова ў паўсядзённым жыцці (не на ўзроўні палітычнага сімвалу), гэта мова апазіцыі, моладзі, і заходняй Беларусі.

  • У цэлым, беларускамоўная меньшасць – гэта “народ у народзе”. Абшара беларушчыны не вызначана акрэсленым геаграфічным, сацыяльным ці дэмаграфічным арэялам. Архіпелаг Беларусь дагэтуль на плаву…



Падрабязную інфармацыю вы зможаце знайсці з заўтрашняга дня на сайце www.belinstitute.eu








База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка