Народная мудрасць кансультацыя для бацькоў «народная цацка ў жыцці дашкольніка»




Дата канвертавання28.12.2018
Памер33.01 Kb.
«ХТО НЕ ВЕДАЕ СВАЙГО МІНУЛАГА –

ТОЙ НЕ МАЕ БУДУЧЫНІ"

 (Народная мудрасць)

КАНСУЛЬТАЦЫЯ ДЛЯ БАЦЬКОЎ

«НАРОДНАЯ ЦАЦКА Ў ЖЫЦЦІ ДАШКОЛЬНІКА»

 Выхаваць свядомага грамадзяніна і патрыёта азначае сфармаваць у дзіцяці комплекс вызначаных ведаў, асобасных якасцяў і рыс характару: 

- патрыятычную накіраванасць, грамадзянскую адказнасць і мужнасць; 

- павага да бацькоў, свайго радаводу, традыцый і гісторыі роднага народа

-дысцыплінаванасць, працавітасць, творчасць, клопат аб прыродзе і экалогію роднай зямлі

- Паважлівае стаўленне да культуры, вераванняў, традыцый і звычаяў нашага народа.

 Каб дзеці сталі творцамі свайго лёсу, неабходна, каб яны трывала засвоілі духоўнасць, культуру роднага народа, глыбока пранікліся нацыянальным духам, ладам жыцця і мыслення. Для гэтага неабходна вярнуцца да маральных традыцый выхавання дзяцей: імкненне да дабра і прыгажосці, справядлівасці і праўды. Бо дзіця не нараджаецца маральным ці амаральным, ён паступова становіцца такім у залежнасці ад таго, у якім асяроддзі, у якіх умовах жыве, якое атрымлівае выхаванне. Хрысціянская педагогіка раіць, як мага раней вучыць імкнуцца да праўды і добру, пазбягаць і сароміцца зла і няпраўды, а значыць выхоўваць дзяцей на пачатках справядлівасці і міласэрнасці. Для гэтага дарослым трэба паказваць прыгажосць прыроды, слухаць духоўную музыку, чытаць мастацкія літаратурныя творы, знаёміць з дэкаратыўна-прыкладным мастацтвам. Таму бацькі павінны стаць прыкладам для малых, рабіць дабро самім і накіроўваць дзяцей на такія ж праявы, як ветлівасць, спачуванне, міласэрнасць.

Выхоўваць духоўныя каштоўнасці трэба з першага года жыцця. Дзеці пазнаюць усё праз гульню і цацкі.

 Цацкі. Дарослыя прывыклі купляць у крамах і супермаркетах, а раней выраб цацак быў выдатным рамяством рукадзельніц. 

Вясной дзеці з асаблівым стараннем майстравалі розныя свістулькі, упрыгожваючы іх мастацкімі малюнкамі.

 Дзяўчынкі ўмела плялі вянкі, рабілі лялькі. Пад восень, калі з поля збіралі гародніну, дзеці майстравалі пацешныя маскі. Вымалі мякаць з гарбуза, выразалі вочы, нос і рот, а ўнутр устаўлялі свечку. Увечары, як змяркалася, выходзілі на вуліцу.

 У старажытнасці народны каляндар браў свой пачатак з вясны. Даўно людзі пачалі лічыць яйка сімвалам жыцця, прыходу вясны. Таму нашы продкі любілі яго, распісвалі рознымі яркімі фарбамі. Так паўстала выдатнае мастацтва - пісанкі. У размалёўванні яек заўсёды прымалі ўдзел і дзеці. На пісанкі малявалі розныя лініі, кропкі, якія сімвалізуюць бясконцасць свету. У кожнай сельскай сям'і, бацькі майстравалі для дзяцей лялькі, турка, бразготкі. Лепшым гасцінцам для дзяцей з базару або кірмашу, былі каляровыя цукеркі ці пернікі ў выглядзе пеўнікаў, рыбак, вавёрачак, жаўрукоў.

 Дарослыя ствараюць умовы знаёмства дзяцей з народнай гульнёй і цацкай. Выхаванне юнай душы - сапраўднае мастацтва, якое будавалася на ідэі дабра. А дабро, выяўляецца з першымі пробліскамі свядомасці, з першымі ўяўленнямі і думкамі пра навакольны свет. Сухамлінскага пісаў: «Гульня - гэта велізарная светлае акно, праз якое ў духоўны свет дзіцяці ўліваецца жыватворны струмень уяўленняў, паняццяў. Гульня - гэта іскра, якая запальвае агеньчык дапытлівым і дапытлівасці». Падыходзячы да народнай цацкі з педагагічнага пункту гледжання, мы бачым, што яна заснаваная на тонкім веданні псіхалогіі дзіцяці і рознабакова ўздзейнічае на развіццё яго пачуццяў, розуму і характару і інтэлекту.

Гледзячы на лепшыя творы народнай цацкі, яшчэ больш усведамляеш, што навакольнае асяроддзе, жывёльны свет, цесна спалучаюца паміж сабой, утвараючы цэласны і стройны лад мастацкага светапогляда.

Калі разглядаеш цацкі, міжволі ўсплываюць родныя краявіды - той жа павольны, задуменны рух рытму, пры якім узнікае стрыманасць пачуццяў. Вось гэтыя рытмы і асаблівасці роднага краю і ствараюць адметнасць беларускай глінянай цацкі.

Яе практычна не закрануў параўнаўча позні дэкаратывізм; ў большасці выпадках яе характар выяўляе старажытнае магічнае паходжанне. Мы праслядзілі эвалюцыю цацкi як прадмета матэрыяльнай культуры ад старажытнасцi да сучаснага моманту, разгледзілі вобразы, пазналі гісторыю цацкі.

Адзначаныя асаблівасці тлумачаць сціплае бытаванне фігурных ляпных вырабаў – сустракаліся яны спарадычна, вытворчасць іх была справаю асобных найбольш умелых майстроў, не пераўтварыўшыся ў шырокаразвіты промысел.

Відаць, доўга яшчэ будуць жыць ў народнай памяці вобразы фальклорных твораў, якія вядуць нас у краіну дзівосаў, заселеную добрымі і мудрымі, забаўнымі і пацешлівымі героямі. Мабыць, не так ужо і проста расстацца з імі, калі яны і зараз дараць нам хвіліны радасці.



d:\презентация11.jpg



База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка