Праграмна-метадычныя матэрыялы для падрыхтоўкі да дэк па напрамку “дзелавая камунікацыя”




Дата канвертавання10.03.2017
Памер132.12 Kb.
ПРАГРАМНА-МЕТАДЫЧНЫЯ МАТЭРЫЯЛЫ

ДЛЯ ПАДРЫХТОЎКІ ДА ДЭК ПА НАПРАМКУ

ДЗЕЛАВАЯ КАМУНІКАЦЫЯ



Спецыяльнасць 1-21 05 02 Беларуская філалогія (по напрамках)

Напрамак спецыяльнасці 1-21 05 02-03 Беларуская філалогія

(дзелавая камунікацыя)

АЎТАРЫ-СКЛАДАЛЬНІКІ:

А. В. Губкіна, кандыдат філалагічных навук, дацэнт, дацэнт кафедры гісторыі беларускай мовы Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта;

В. Ю. Дылеўская, кандыдат педагагічных навук, дацэнт, дацэнт кафедры рыторыкі і методыкі выкладання мовы і літаратуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта;

Т. У. Ігнатовіч, кандыдат педагагічных навук, дацэнт, дацэнт кафедры рыторыкі і методыкі выкладання мовы і літаратуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта;

В. У. Праскаловіч, кандыдат педагагічных навук, дацэнт, дацэнт кафедры рыторыкі і методыкі выкладання мовы і літаратуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта;

Т. У. Рубанік, кандыдат педагагічных навук, дацэнт, дацэнт кафедры рыторыкі і методыкі выкладання мовы і літаратуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта;

І. У. Таяноўская, кандыдат педагагічных навук, дацэнт, загадчык кафедры рыторыкі і методыкі выкладання мовы і літаратуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта;

С. А. Шантаровіч, кандыдат педагагічных навук, дацэнт, дацэнт кафедры рыторыкі і методыкі выкладання мовы і літаратуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта

КУЛЬТУРА ДЗЕЛАВОГА СУРАЗМОЎНІЦТВА
Змест паняцця дзелавыя зносіны. Характэрныя асаблівасці дзелавых зносін, прамыя і ўскосныя дзелавыя зносіны. Дзелавы этыкет, яго функцыі; нормы, якія рэгулююць гарызантальныя і вертыкальныя дзелавыя адносіны. Дзелавая культура.

Маўленчы этыкет: неабходнасць захавання, асноўныя функцыі і фактары фармавання, нацыянальныя асаблівасці. Этыкетныя формулы знаёмства, прадстаўлення, прывітання, развітання. Формулы, якія выкарыстоўваюцца ў паўсядзённых дзелавых сітуацыях (падзяка, заўвага, парада, просьба, згода, адмова). Этыкетныя формулы, якія выкарыстоўваюцца ва ўрачыстых сітуацыях (запрашэнне і віншаванне).

Крытыка ў дзелавых зносінах: асноўныя прычыны неадэкватнага (агрэсіўнага) рэагавання людзей на крытычныя заўвагі; прыкметы няўдалай крытыкі (фатальнасць, залішняя эмацыйнасць, высокая ступень павучальнасці, негатыўнае абагульненне); віды стваральнай крытыкі; асноўныя правілы карэктнай крытыкі; віды неканструктыўнай рэакцыі на крытычныя заўвагі; канструктыўны варыянт рэагавання на крытычныя заўвагі.

Роля пераканання ў працэсе дзелавой камунікацыі. Асноўныя правілы пераканання (“правіла Гамера”, “правіла Сакрата”, “правіла Паскаля”, адпаведнасць патрэбам суразмоўцы). Уплыў іміджу і статусу на працэс пераканання.

Нацыянальныя асаблівасці дзелавых зносін. Класіфікацыя дзелавых культур паводле Д. Р. Люіса (монаактыўныя, поліактыўныя і рэактыўныя дзелавыя культуры). Асаблівасці паводзін прадстаўнікоў розных дзелавых культур (прыналежнасць да таго ці іншага тыпу дзелавой культуры, нацыянальныя асаблівасці) .

Псіхалагічныя прынцыпы аказання ўплыву на чалавека (прынцып кантрасту, прынцып узаемнага абмену, прынцып сацыяльнага доказу, прынцып прыхільнасці, прынцып аўтарытэту).



РЫТАРЫЧНЫЯ ЖАНРЫ
Суадносіны і змест паняццяў маўленчыя жанры і рытарычныя жанры. Дыдактычны патэнцыял паняцця рытарычнага жанру. Жанр як тэрмін міждысцыплінарнай сферы ўжывання і як паняцце маўленчай тэорыі, істотна набліжанае да камунікатыўнай практыкі. Спалучэнне розных падыходаў і метадаў у аналізе рытарычнага жанру як прадмета для даследавання і дыдактычнага засваення. Рытарычнае жанразнаўства – гібрыдны, інтэгральны вучэбна-навуковы напрамак. Разнастайнасць праблематыкі і шырыня навуковага пошуку ў рытарычным жанразнаўстве.

Складанасці і супярэчнасці ў разуменні рытарычнага жанру. Статычная і дынамічная пазіцыі ў трактоўцы тэрміна. Рэалізацыя сістэмна-функцыянальнай даследчай ўстаноўкі ў аналізе паняцця рытарычнага жанру. Жанр як "дынамічная структурная мадэль" стварэння выказвання (паводле М. П. Брандэс). Тэорыя маўленчых жанраў М.М. Бахціна.

Крытэрыі сістэматыкі рытарычных жанраў. Узаемадзеянне ў маўленчай зносінах першасных і другасных жанраў (М. М. Бахцін). Фарміраванне другасных жанраў на аснове першасных. Уласна рытарычныя тыпалогіі жанраў выказванняў. Дыферэнцыяцыя жанраў па крытэрыях сферы выкарыстання (жанры сацыяльна-палітычнага, дзелавога, акадэмічнага, судовага, духоўнага, царкоўна-багаслоўскага і сацыяльна-бытавога красамоўства) і асноўнай агульнай мэты (жанры інфармацыйныя, пераконваючыя, тыя, якія заклікаюць да дзеяння, натхняльныя, забаўляльныя і патаемныя) . Дыялектычнае разуменне дыферэнцыяцыі паміж мэтавымі ўстаноўкамі тэкстаў.

Функцыянальна-стылістычная тыпалогія рытарычных жанраў. Функцыянальны стыль як базавае паняцце для характарыстыкі рытарычнага жанру. Багацце і разнастайнасць жанравай рэалізацыі функцыянальных стыляў. Варыятыўнасць стылявога ўвасаблення шэрагу рытарычных жанраў. Суадносіны падстылёвай і ўнутрыжанравай дыферэнцыяцыі маўлення.

Нарматыўна-рэгулятыўны падыход да вызначэння рытарычнага жанру. Комплекснае вызначэнне паняцця рытарычнага жанру.

Прынцыпы адбору жанраў для асноўнай і дадатковай вучэбнай працы. Улік ўзроставай адпаведнасці матэрыялу (даступнасці і пазнавальнай прыцягальнасці); вучэбнай значнасці: унутрыпрадметнай і міжпрадметнай, развіццёвай значнасці (укладу ў агульнае і маўленчае развіццё навучэнцаў) і перспектыўнай важнасці.

Жанры ўласна навуковага стылю (манаграфія, артыкул, даклад, курсавая праца, дыпломная праца, дысертацыйная праца, рэцэнзія), іх спецыфіка, структурна-сэнсавыя кампаненты, моўнае афармленне.

Жанры навукова-інфарматыўныя (рэферат, анатацыя, канспект, тэзісы); іх спецыфіка, структурна-сэнсавыя кампаненты, моўнае афармленне.

Інфармацыйныя жанры вуснай вучэбнай і дзелавой гаворкі: тлумачэнне; разгорнуты адказ, паведамленне і даклад; экскурсійнае выступ; інструкцыя і інш.

Асаблівасці пабудовы тлумачэння. Прычынна-выніковыя лагічныя адносіны (жорсткія альбо няжорсткія) – аснова яго сэнсавай арганізацыі; маўленчыя сродкі яе выражэння. Структураванне матэрыялу, узгадненне вядомай і новай інфармацыі. Прыёмы папулярызацыі навуковых звестак, у тым ліку прывядзенне, тлумачэнне, прамежкавае і выніковае абагульненне прыкладаў і аналогій. Вар'іраванне ступені самастойнасці ў падборы і інтэрпрэтацыі прыкладаў прамоўцам і аўдыторыяй.

Зварот да розных элементаў у змесце крыніц для падрыхтоўкі навучальных адказаў і паведамленняў. Тэарэтычныя, ілюстрацыйныя і тлумачальныя кампаненты навучальных выказванняў. Моўныя сродкі ўзмацнення лагічнасці выказвання: паказчыкі падкрэслівання галоўнага, перадачы сэнсавых адносін абумоўленасці, супрацьлегласці, пералічэння, пераходу да прыкладаў, высновы і інш.

Этапы ў выкананні даследчага праекта – кампазіцыйна-сэнсавая вось дакладу на даследчай аснове. Роля ўжывання маўленчых адсылак да папярэдняга і наступнага выкладу ў забеспячэнні разгарнутасці і паслядоўнасці тэкстаў-дакладаў. Правілы аб новым паняцці і супастаўленні – сэнсавыя арыенціры пры расстаноўцы ў дакладах дарэчных лагічных націскаў.

Экскурсійны тэкст: мазаічнасць метадычных прыёмаў апавядання і маўленчыя сродкі актывізацыі камунікатыўнага кантакту. Аператарныя дзеясловы са значэннем ўспрымання, маўленчыя адзінкі для адлюстравання месца і часу, указальныя часціцы ў стварэнні дынамічнага плана экскурсійнага тэксту.

Выражэнне неабходнасці і прадпісання ў тэксце-інструкцыі. Паўната, дакладнасць і выразная паслядоўнасць у перадачы працэдурнага боку дзеяння і ўмоў яго выканання. Папярэджанне розначытанняў, роля ў гэтым сродкаў для кіравання ўспрыманнем выказвання.

Дыскусія, палеміка, дыспут – формы дыялагічнага маўлення. Культура і этапы плённага і канструктыўнага вядзення дыскусіі (паглыблены паўтор): павага да думкі суразмоўцы, мэтанакіраванасць, аргументаванасць і добразычлівая танальнасць абмеркавання і інш. Дыскусіі з галасаваннем удзельнікаў, у форме ролевай гульні і да т. п. Гутарка, перамовы, нарада як камбінаваныя жанравыя формы дзелавых зносін, іх жанраўтваральныя прыкметы. Падрыхтоўка да гутаркі, нарады, перамоваў і планаванне іх сцэнарыя; стратэгіі і тактычныя прыёмы правядзення. Функцыянаванне рабочых груп і складанне праектаў рашэнняў; вызначэнне тэрмінаў і адказных для выканання вылучаных задач. Размеркаванне рэгламенту выказванняў, выбар апраўданага тэмпу і паўз у дыялагічным абмеркаванні.

Прыёмы выражэння крытычных заўваг і жанр кампліменту ў навуковых і дзелавых дыскусіях.

Камплімент. Класіфікацыя кампліментаў (прамы, ускосны, камплімент-антытэза, камплімент-адказ); іх спецыфіка, пабудова, маўленчыя асаблівасці. Прынцыпы паводзін чалавека, які робіць камплімент. Правілы прыняцця кампліменту. Нацыянальная спецыфіка кампліменту.

Жанры-палілог: сход, нарада, суразмоўе, перамовы, інтэрв'ю.

Суразмоўе. Стандартная форма рэзюмэ. Інфармацыя, якую высвятляе працадаўца. Класіфікацыя і пабудова пытанняў. Папярэдняя падрыхтоўка да суразмоўя. Планаванне адказаў. Памылкі пры праходжанні суразмоўя.

Нарада як форма арганізацыі дзелавых зносін калектыву з мэтай абмену інфармацыяй і прыняцця калектыўнага рашэння па актуальных для дадзенага калектыву (групы) праблемах. Структура нарады. Прычыны нізкай эфектыўнасці правядзення нарад. Арганізацыя прасторавага асяроддзя на нарадзе (рассаджванне, форма стала). Пратакол нарады і яго рэквізіты. Тэзіраванне як спосаб пратакаліравання ходу нарады.

Прынцыпы навучання рытарычным жанрам як аснова яго сістэмнага праектавання. Асноватворныя палажэнні аб спецыяльным (манаграфічным) разглядзе рытарычнага жанру; комплекснай, інтэгральнай характарыстыцы рытарычнага жанру; апоры на веды аб базавых паняццях маўленчай тэорыі; уліку стылёвага аднясення жанру і своеасаблівасці ўнутрыжанравых разнавіднасцяў; цэнтралізавана-радыяльнай працы над рытарычным жанрам і інш. Агульныя этапы засваення своеасаблівасці рытарычнага жанру: азнаямленча-прапедэўтычны, асноўны, паглыблены, падтрымальны.


ДАКУМЕНТНАЯ ЛІНГВІСТЫКА

Заканадаўчы (юрыдычны) падстыль (жанравая разнастайнасць, асаблівасці мовы, юрыдычная тэрміналогія). Адміністрацыйна-канцылярскі падстыль (жанравая разнастайнасць, асаблівасці мовы, справаводчая тэрміналогія). Дыпламатычны падстыль (жанравая разнастайнасць, асаблівасці мовы, дыпламатычная тэрміналогія).

Лексіка-фразеалагічныя асаблівасці афіцыйна-справавога стылю. Стылістычныя рэсурсы лексікі службовай дакументацыі. Групы справаводчай тэрміналогіі. Адметнасці фразеалогіі службовага маўлення. Роля клішыраваных выразаў у арганізацыі тэксту службовых дакументаў. Граматычныя (марфалагічныя і сінтаксічныя) асаблівасці мовы афіцыйнай камунікацыі. Прасадычныя асаблівасці тэкстаў афіцыйна-справавога стылю. Інтанацыя. Лагічны націск ў пісьмовым тэксце.

Дакумент. Уніфікацыя формы службовай дакументацыі. Рэквізіт. Фармуляр. Спосабы выкладу тэкставага матэрыялу ў дакуменце. Уніфікацыя мовы службовай дакументацыі. Мэта службовай камунікацыі як фактар прадвызначэння моўнай мадэлі, тэматычнага і функцыянальнага тыпу афіцыйнай паперы.

Стылістыка і рэдагаванне. Умовы якаснага рэдагавання. Этапы рэдагавання; іх змест і сутнасць. Віды праўкі. Тэхніка праўкі. Карэктурныя знакі. Узроўні рэдагавання. 

Асноўныя камунікатыўныя якасці маўлення. Асаблівасці рэалізацыі камунікатыўных якасцей у справаводстве, службовых зносінах.


ТЭХНІКА МАЎЛЕННЯ
Дыханне. Тыпы дыхання: а) фізіялагічнае і фанацыйнае (маўленчае); б) плечавое (верхняе), грудное (сярэдняе, міжрэбравае), дыяфрагмальнае (ніжняе, брушное), камбінаванае. Залежнасць тыпу дыхання ад полу, узросту, фізіялагічнага стану чалавека. Патрабаванні да правільнага дыхання чытальніка: глыбокае, спакойнае, непрыкметнае, кантраляванае, бясшумнае (без пабочных шумоў: кашлю, гугнявасці і г. д.), аўтаматычнае. Практыкаванні на пастаноўку правільнага дыхання.

Артыкулятары і дыкцыя. Ператварэнне гуку фізічнага ў гук артыкуляцыйны. Артыкулятары: вусны, зубы, пярэдняе і задняе нёба, язык, поласць носа. Іх роля ў развіцці культуры мовы. Недахопы артыкулятараў: маларухомая ніжняя сківіца, млявыя вусны, картавасць, гугнявасць і інш. Спосабы іх выпраўлення.

Дыкцыя і правілы беларускага літаратурнага вымаўлення галосных і зычных гукаў.

Методыка дыкцыйнага трэнінгу з выкарыстаннем скарагаворак.

Лагічны аналіз маўлення. Маўленчы такт. Дзяленне маўленчай плыні на маўленчыя такты.

Паўзіраванне. Віды паўз (лагічныя, псіхалагічныя, інверсіўныя). Асаблівасці лагічных паўз у беларускай мове. Правілы пастаноўкі паўз. Паўзы і знакі прыпынку. Даўжыня паўз. Графічнае абазначэнне даўжыні паўзы пры распрацоўцы партытуры прамовы.

Лагічны націск. Вылучэнне слоў у маўленчым струмені адпаведна іх значэнню. Асаблівасці лагічнага націску ў беларускай мове. Функцыі лагічнага націску ў маўленчым выказванні. Правілы пастаноўкі лагічнага націску. Віды націску ў залежнасці ад сілы, іх графічнае абазначэнне. Лагічны націск і знакі прыпынку.

Паняцце эмацыйна-вобразнай выразнасці чытання. Інтанацыя і функцыянальныя стылі мовы.

Сувязь інтанацыі са зместам тэксту. Кантэкст і падтэкст. Інтанацыйны аналіз тэксту. Прыёмы інтанавання. Вобразныя ўяўленні. Сувязь прамоўцы з аўдыторыяй слухачоў.

Зносіны як ўспрыманне: ідэнтыфікацыя, эмпатыя, рэфлексія. Стэрэатыпы і ўстаноўкі (кагнітыўныя, афектыўныя, паводзінскія) пры ўспрыманні партнёра па зносінах.

Фактары, якія абцяжарваюць адэкватнае ўспрыманне ў зносінах (фактар прывабнасці, фактар перавагі, фактар стаўлення).

Уплыў эмоцый на рытарычную дзейнасць.

Псіхалагічны бар'ер, прычыны яго ўзнікнення і спосабы пераадолення. Прыёмы псіхалагічнай самакарэкцыі.

Тыпы эмацыйнай напружанасці ("тып льва" і "тып труса"). Меры процідзеяння і спосабы пераадолення негатыўнага эмацыйнага стану (дыхальная гімнастыка, масаж, каларыстычная абарона, музычная настройка і да т. п.).

Роля невербальных зносін у камунікацыі.

Захаванне асноўных заканамернасцяў праксемікі як паказчык агульнай і камунікатыўнай культуры чалавека. Інтымная, асабістая, сацыяльная, публічная дыстанцыі.

Асновы кінесікі ў дзелавых зносінах. Роля мімічных выразаў. Погляд і яго характарыстыка. Пастава прамоўцы (закрытая, адкрытая) і яе трактоўка.

Заканамернасці такесікі. Віды тактыльных кантактаў. Інфарматыўная функцыя поціску рукі.

Жэсты. Класіфікацыя жэстаў: жэсты-ілюстратары, жэсты-рэгулятары, жэсты-эмблемы, жэсты-адаптары, жэсты-афектары, сімвалічныя жэсты, жэсты-ілюстратары, мікражесты і інш. Роля жэстыкуляцыі ў зносінах. Культура выкарыстання жэстаў.

Сінтанічная мадэль зносін і яе элементы: рэпрэзентатыўная сістэма, сенсарнае чуццё, гнуткасць, кангруэнтнасць, рапорт, рэсурсны стан.

Паняцце аўдыторыі, яе прыкметы. Крытэрыі ацэнкі аўдыторыі (сацыяльна-дэмаграфічны склад; ступень аднастайнасці; магчымыя патрэбы, устаноўкі, інтарэсы; фізічны і псіхічны стан; стаўленне да тэмы выступлення; магчымае дачыненне да прамоўцы).

Узроўні разумення зместу выступлення (нізкі, сярэдні, высокі).

Тыпы рэакцыі на новую інфармацыю (канструктыўная 1, канструктыўная 2, згодніцкая, інфантыльная, комфалентная).

Слуханне як від маўленчай дзейнасці. Віды слухання (рэфлексіўнае, нерефлексіўнае, эмпатычнае). Прыёмы рефлексіўнага слухання. Правілы эмпатычнага слухання. Тыповыя памылкі слухання.

Візуальны кантакт і яго роля ў зносінах.

Зваротная сувязь і яе віды (камунікатыўна-аперацыйная, камунікатыўна-кінетычная і камунікатыўна-моўная).

Формы зносін прамоўцы і аўдыторыі (унутраны дыялог, знешні дыялог).

Тэхніка ўхілення ад непажаданых пытанняў (часовая адтэрміноўка, разбіццё пытання на падпытанні, пастаноўка ўдакладняльных пытанняў, пераадрасацыя).

Спосабы прыцягнення і ўтрымання ўвагі аўдыторыі, іх класіфікацыя.
КУЛЬТУРА ПЕДАГАГІЧНАГА СУРАЗМОЎНІЦТВА
Працэс навучання як вынік узаемадзеяння настаўнікаў і вучняў, яго прынцыпы (супрацоўніцтва, даверу, роўнасці), паказчыкі паспяховасці, мэты і задачы (навучальныя, развіццёвыя, выхаваўчыя). Спецыфіка арганізацыі педагагічнай камунікацыі. Культура педагагічных зносін (правільнасць і майстэрства). Структурныя кампаненты педагагічных зносін (сацыяльна-псіхалагічны, маральна-этычны, эстэтычны, тэхналагічны блокі) і адпаведныя прафесійныя камунікатыўныя уменні настаўніка. Педагагічная камунікабельнасць, яе адзнакі.

Выхаванне і навучанне на Старажытным Усходзе. Школа ў Старажытным Егіпце і Старажытным Кітае. Уплыў Канфуцыя і яго паслядоўнікаў на развіццё педагагічнай думкі.

Культура зносін настаўніка і вучняў у эпоху антычнасці. Дасакратаўскі перыяд. Сафісты. Сакрат. Платон. Арыстоцель. Погляды Цыцэрона на спецыфіку моўнага ўзаемадзеяння настаўніка і вучня. Педагогіка-рытарычны ідэал Квінціліана.

Моўная культура і педагагічныя прынцыпы Старажытнай Русі.

Педагагічныя сачыненні XVII ст.

Педагогіка-рытарычныя рэкамендацыі ў дакументах вучэбных устаноў Расіі XVIII ст. Нормы педагагічных зносін у помніках расійскай сістэмы адукацыі першай паловы XIX ст. Л. М. Таўстой аб культуры педагагічных зносін ў Расіі. Рыторыка-педагагічныя ідэі К. Дз. Ушынскага.

Стыль зносін як індывідуальна-тыпалагічныя асаблівасці сацыяльна-псіхалагічнага ўзаемадзеяння педагога і вучняў. Яго разнастайнасці: дэмакратычны, аўтакратычны, аўтарытарны, ігнаруючы, канформны, алагічны. Тыпалогія В. А. Кан-Каліка.

Псіхалогія ўспрымання вучэбнага працэсу ўдзельнікамі педагагічных зносін. Адаптыўны і карэкціровачны перыяды педагагічнага ўзаемадзеяння. Узаемаразуменне ў педагагічных зносінах і яго складаныя часткі. Сацыяльна-перцэптыўная культура настаўніка. Функцыянальны, стэрыятыпны, інэрцыйны, праецыруючы, інфантыльны тыпы педагагічнага ўспрымання. Педагагічная эмпатыя. Роля індывідуальнага падыходу ў арганізацыі педагагічнай камунікацыі.

Канфлікт ў педагагічных зносінах, яго прычыны. Формы канфліктных паводзін настаўніка і вучняў. Тыпы педагагічных стратэгій кіравання канфліктам (прыстасаванне, ухіленне, адхіленне, кампраміс, супрацоўніцтва, дамінаванне). Культура і этыка вырашэння спрэчных пытанняў. Хітрасці вучняў (дазволеныя і недазволеныя – грубыя, псіхалагічнага характару) і спосабы іх нейтралізацыі; тактычныя прыемы моўных паводзін настаўніка.
РЫТОРЫКА ПРАФЕСІЙНАГА ДЫЯЛОГУ
Дыялог як аргументатыўны тэкст. Структура аргументатыўнага тэксту. Тыпалогія аргументаў. Адрозненні паміж аргументамі па сіле ўздзеяння. Законы логікі і моўныя памылкі. Даказванне і перакананне. Правілы прад'яўлення аргументаў паводле А. Ю. Панасюка.

Патрабаванні, памылкі і хітрыкі ў аргументатыўным тэксце. Патрабаванні, памылкі і хітрыкі, што тычаць тэзіса. Патрабаванні, памылкі і хітрыкі, якія тычаць доказу. Патрабаванні, памылкі і хітрыкі, што тычаць вываду.

Карэктныя і некарэктныя прыёмы пераканання.

Моўныя выразы канструктыўнай стратэгіі зносін (формулы і клішэ, якія спрыяюць паразуменню і здымаюць агрэсію).

Прыёмы для дыялагічнага пераканання партнёра, якія абапіраюцца на фундаментальныя псіхалагічныя прынцыпы. Канвенцыі, правілы і стратэгіі зносін з апорай на выкладзеныя ў літаратуры прынцыпы канвенцыяльных зносін (П. Г. Грайс, Дж. Серл, Р. Лакоф і інш.). Узаемадзеянне ў зносінах: пазіцыі партнёраў у дыялогу (паводле Э. Берна). Выбар канструктыўнай пазіцыі ў пэўнай сітуацыі.

Спосабы прадстаўлення інфармацыі, адрасаваныя партнёрам з рознымі спосабамі яе ўспрымання (у адпаведнасці з вядучымі мадальнасцямі).

Тыпы суразмоўцаў. Стратэгіі маўленчых паводзін у гутарцы. Прынцыпы і прыёмы прадуктыўнага вядзення бытавой гутаркі.

Перамовы. Мэта і задачы перамоваў. Этапы падрыхтоўкі і правядзення перамоваў. Метад прынцыповых перамоваў, распрацаваны ў Гарвардскім універсітэце ЗША. Правілы метаду прынцыповых перамоў.

Стратэгіі перамоваў. Тактычныя прыёмы вядзення перамоваў. Тэхналогія дасягнення ўзаемапрымальнага пагаднення. Падрыхтоўка перамоваў. Планаванне перамоваў, мэты і сродкі. Выбар стратэгіі і тактыкі перамоваў, вызначэнне крытэрыяў поспеху. Уменне прагназаваць сцэнар развіцця перамоваў. Неабходныя камунікатыўныя ўменні ў сітуацыі перамоўнага працэсу.

Інтэрв'ю. Мэты і задачы зносін з прадстаўнікамі прэсы. Этапы падрыхтоўкі і правядзення інтэрв'ю.

Правілы вядзення дзелавой тэлефоннай размовы.

Спецыфіка маўленчага этыкету ў педагагічных зносінах. Прагматычныя паводзіны ў педагагічнай дзейнасці як рэалізацыя агульнай і камунікатыўнай культуры асобы, пазітыўны вопыт маўленчых камунікацый. Пераадоленне маўленчай агрэсіі, змена негатыўных камунікатыўных сцэнарыяў. Рэкамендацыі А. А. Мурашова, А. А. Юнінай, Г. К. Міхальскай і інш. Аналіз праблемных педагагічных сітуацый.






База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка