Сястра павяла яго праз напалову цёмны калідор да ўваходных дзвярэй і паказала рукою:




Дата канвертавання12.03.2017
Памер17.26 Kb.
Туды не ідзі!
Сястра павяла яго праз напалову цёмны калідор да ўваходных дзвярэй і паказала рукою: «Там».

Федзя прыглядзеўся: з боку вуліцы, прыціснуўшыся тварам да шкла, на яго глядзеў Вадзім. Былы сусед рукамі паказваў: «Выходзь». Федзя спалохана азірнуўся, але нікога за сабой не ўбачыў: калідор быў пусты…

Хлопец выйшаў на вуліцу. Начное неба залівала святло вялізнага месяца, і ў гэтым святле Вадзім здаўся Федзю больш бледным, чым раней. Апрануты ён быў у лыжную куртку і цёплыя штаны.

— Ты куды знік? — спытаў Федзя. — Цябе ўвесь дзень шукалі.

— Я ў сябра, ён жыве побач, у вёсцы, — спакойна адказаў Вадзім. — Хадзем да яго, пазнаёмлю.

— Трэба ж апрануцца.

Тут блізка, ды сёння не так і холадна, — Вадзім узяў Федзю за руку. Пальцы яго былі ледзяныя.

Федзя чамусьці паслухмяна пайшоў, не задумваючыся пра тое, што ў пакаёвых тапках не вельмі зручна ісці па снезе.

Яны прайшлі каля кіламетра, калі спераду замігцелі цьмяныя ліхтарыкі вёскі. Збочылі да хаткі, што стаяла асобна. Дзверы былі зачынены, але Вадзім па-гаспадарску дастаў ключ і адамкнуў іх.

Хлопчыкі ўвайшлі ў хату, яна аказалася нежылой.

— Дзе ж твой сябар? — здзівіўся Федзя.

— Мяркую, што ён хаваецца, — адказаў Вадзім і паказаў на дзверы ў сцяне. — Хадзем пашукаем яго ў падвале.

За дзвярыма пачынаўся вузкі доўгі спуск у цемру. Святло сюды трапляла толькі праз праход з пакоя, і бачыць, дзе канчаюцца прыступкі, было немагчыма. Але Вадзім спускаўся ўпэўнена, не выпускаючы рукі Федзі…

Зрабілася вельмі холадна, пад нагамі пачала хлюпацець вада.

— Усё, далей я не пайду! — крыкнуў Федзя, вырываючыся з учэпістых пальцаў Вадзіма. Той спакойна павярнуўся:

— А мы прыйшлі! — і паказаў пальцам некуды наверх.

Федзя зірнуў — і схамянуўся: хаты не было. Тое, што ён палічыў за святло ў праёме дзвярэй наверсе, апынулася месяцам, які пазіраў у напалову засыпаную снегам яму.

Закрычаўшы, хлопец адчайна запрацаваў заледзянелымі рукамі і нагамі, выбіраючыся з магілы, разрытай пасярод крыжоў на могілках…



Да раніцы ён з апошнімі сіламі дабраўся да санаторыя. Расповед яго выклікаў сумненні, але вясковыя могілкі ўсё ж праверылі. Там, у яме пад снегам, і знайшлі цела замёрзлага Вадзіма.

А дзіўную медсястру ў гэтым санаторыі, як аказалася, ніхто ніколі не бачыў!


База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка