Урок ведаў " Мне выпала шчасце тут нарадзіцца" Падрыхтавала: класны кіраўнік 11 класа Зуб Л. В




Дата канвертавання14.03.2019
Памер156.02 Kb.
Дзяржаўная ўстанова адукацыі “Соснаўскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад – сярэдняя школа №2 Любанскага раёна”

                                        

 

Урок ведаў

Мне выпала шчасце тут нарадзіцца”



https://ic.pics.livejournal.com/luban_2015/75416468/1011/1011_900.jpg


Падрыхтавала: класны кіраўнік 11 класа

Зуб Л.В.

2018/2019

«Мне выпала шчасце тут нарадзіцца”

Мэта ўрока: фарміраваць у вучняў грамадзянскасць і патрыятызм, сацыяльную творчую актыўнасць, лідарскія якасці, імкненне быць карысным людзям, роднай вёсцы, раёну, краіне.

 Задачы:  

  адукацыйная: развіццё патрыятызму ў свядомасці вучняў да малой радзімы, паглыбіць веды вучняў аб гісторыі, дасягненнях Любанскага раёна;

   выхаваўчая: ствараць аб’ектыўную аснову для выхавання і любові да роднага  краю, імкнення ўнесці свой уклад у паскоранасць сацыяльна-эканамічнага развіцця раёна, удасканальваць навыкі зносін;

   развіццёвая:  развіваць уменне працаваць з разнастайнымі крыніцамі інфармацыі, фарміраваць навыкі крытычнага мыслення, уменне аналізаваць, выдзяляць галоўнае, параўноўваць, абагульняць і рабіць вывады, развіваць памяць, увагу.

 

Ход урока

                     Дзень добры сонцу, дзень добры небу,

                     Роднай  старонцы, духмянаму хлебу.

Ад чыстай  крыніцы сцяжыначцы  вузкай

             І роднай зямлі беларускай.

     

          Сёння ў нас важная нагода для сустрэчы – Дзень ведаў. Першы ўрок у Дзень ведаў у 2018/2019 навучальным годзе праходзіць пад назвай “Мне выпала шчасце тут нарадзіцца” і прысвечаны гэты ўрок Году малой радзімы.



9 лютага 2018 года на ўрачыстай цырымоніі ўручэння дзяржаўных узнагарод лепшым работнікам аграрнай галіны Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь А.Р. Лукашэнка абвясціў 2018 год Годам малой радзімы.

Кіраўнік дзяржавы адзначыў: “Беларусь − прыгожая і добраўпарадкаваная краіна з чыстымі ўтульнымі гарадамі, дагледжанымі сельгасугоддзямі, багатай прыродай. Дзяржава шмат зрабіла ў гэтым кірунку і не спыніцца на дасягнутым. Але няма мяжы дасканаласці і заўсёды знойдзецца, дзе прымяніць уласныя сілы. Беларусь − наш агульны дом, і ў нашых інтарэсах зрабіць яго ўтульным і ўзорным. Давайце пакажам, што мы сапраўдныя і руплівыя гаспадары сваёй зямлі. Нас шмат, і таму нават самы сціплы ўклад кожнага адыграе сваю ролю, зробіць краіну яшчэ прыгажэйшай”

Знаёмства з культурай, гераічнай гісторыяй і традыцыямі роднага краю – аснова грамадзянска-патрыятычнага выхавання вучняў. Без любові да малой радзімы не бывае любові да краіны ў цэлым.

І першы ўрок у гэтым навучальным годзе мы прысвячаем нашай малой радзіме, цудоўнай, прыгожай, непаўторнай любанскай зямлі, яе жыхарам.

         Тэма  ўрока  “ Мне выпала шчасце тут нарадзіцца!”.

      Прапаную здзейсніць падарожжа па любанскай зямлі.  Сення мы ўспомнім пра мінулае нашага краю і пагаворым аб цяперашнім Любаншчыны.



Першая старонка “Мінулае Любаншчыны”

         Так, мы  жывём, вучымся і працуем у Любанскім раёне, які з’яўляецца маленькай часціцай нашай Радзімы - Беларусі, пяшчотнай і паэтычнай, яе ціхая абаяльнасць праяўляецца паступова: у мяккіх пералівах ранішняга неба над размытай лініяй гарызонта, у зеляніне, у водары сасновага бору, у сумным  крыку журавоў. Прыгажосць Беларусі адкрываецца  таму, хто можа спыніцца і адчуць навакольны  свет: угледзьцеся ў  блакітныя азёры – глыбокія  вочы Беларусі -  апусціце рукі ў прахалодную ваду ручая,  схавайцеся ад цёплага дожджыка пад зялёныя лапы елкі…

         Наша  Беларусь ніколі не страчвала сваю самабытнасць – яна нахілялася, як трава, пад ураганам заваяванняў, каб пасля зноў выправіцца і зазелянець.

         Чаму мы называем Беларусь Радзімай?

(Таму, што тут мы нарадзіліся, таму, што яна  родная.) Што мы яшчэ лічым сваёй Радзімай? Правільна,гэта вёска, раён, дзе мы з вамі нарадзіліся і жывём.Хто можа расказаць што-небудзь пра наш раённы цэнтр.

Любань - самы паўднёвы горад Мінскай вобласці. Размешчаны на рацэ Арэса. У 152 км на поўдзень ад Мінска, 25 км ад чыгуначнай станцыі Урэчча, на лініі Баранавічы - Асіповічы, аўтамабільнымі дарогамі звязаны з Глускам, Жыткавічамі, Чырвонай Слабадой, Салігорскім і Слуцкім раёнамі. Легенда сцвярджае, што Любань бярэ сваю назву ад імя палескай прыгажуні Любы, якая жыла ў невялікай вёсачцы, якая прытулілася сярод балот. І была Люба не толькі прыгажуняй, але мела незвычайны дар - разумець мову птушак, звяроў і дрэў. Але горкая лёс выпаў на яе долю. Закахаўся ў Любу стары пан-самадур. Ганарлівая паляшучка адмовіла пану, і ён загадаў утапіць прыгажуню ў балоце. Кінулася Люба наўцёкі. Вось-вось панскія слугі дагоняць! Ўзмахнула Люба рукамі і узмалілася: "Божа! Ратуй мяне, ператвары ў птушку!" І цуд - стала дзяўчына птушкай, ўзляцела ўгору і закрычала, праклінаючы пана і яго чэлядзь. Пан з таго часу не змог заснуць ні на хвіліну. Аднойчы старэнькі жабрак трапіў у палац і даў пану савет пабудаваць на месцы вёсачкі, дзе жыла Люба, прыгожае паселішча і назваць яго Любань, а на пагорку ўзвесці царкву і замовіць службу па дзяўчыне. Пан так і зрабіў. Так гэта было ці не, але вось ужо чатыры з паловай стагоддзі стаіць на беразе ракі Арэса горад Любань. Шмат песень, вершаў і казак складзена пра яе. У летапісных крыніцах мястэчка Любань ўпершыню згадваецца ў XVI стагоддзі. У інвентары Слуцкага княства 1566 года адзначана, што мястэчка Любань ўваходзіла ў склад Ераміцкай воласці, налічвала 35 дамоў, 225 жыхароў-мяшчан. Пры падзеле Слуцкага ваяводства ў 1582 годзе паміж трыма братамі Алялькавічамі Любань дасталася Аляксандру Юр'евічу. У 1589-1621 гадах - часовае валоданне слуцкіх мяшчан Тышкевічаў, якія трымалі яго ў закладзе за нявернуты абавязак. За час руска-польскай вайны 1654-1667 гадоў колькасць насельніцтва скарацілася. У 1667 годзе было 75 дамоў. Але паступова местачковая гаспадарка аднаўлялася. У 1682 годзе налічвалася 600-650 жыхароў, 100 дамоў. Цяпер павіннасць жыхароў рэгулявалася статусам, які 28 лістапада 1661 года зацвердзіў Багуслаў Радзівіл. Мяшчане павінны былі плаціць чынш і выконваць шэраг абавязковых умоў. Ім на чале з бургамістрам на падставе магдэбургскага права давалася самакіраванне з магчымасцю апеляцыі да старасты Слуцкага княства. У 1682 годзе чынш быў павялічаны. У 1791 годзе Любань увайшла ў Случарэцкі павет Навагрудскага ваяводства. З 1793 года - у складзе Расійскай імперыі. У час паўстання 1794 года ў Польшчы, Беларусі і Літве каля Любані 4 верасня 1794 года завязаўся бой паміж атрадам паўстанцаў і рускімі войскамі пад камандаваннем генерала П.Д.Цыцыянава. Паўстанцы адбілі некалькі нападаў, але мусілі капітуляваць. Рускія войскі захапілі 250 палонных і 5 гармат.



У 1808 году Любань атрымаў права мястэчка і ўвайшоў ў склад Забалоцкай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерніі. У 1884 годзе тут налічвалася 136 дамоў і каля 500 жыхароў, меліся царква і сінагога.

17 ліпеня 1924 года Любань стала цэнтрам раёна ў складзе Слуцкай акругі БССР, у чэрвені 1927 - ліпені 1930 гадоў - цэнтрам раёна Бабруйскай акругі. У Вялікую Айчынную вайну 28 чэрвеня 1941 года Любань быў акупаваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У першы ж дзень вайны пачалася мабілізацыя мужчын прызыўнога ўзросту, але многія прыходзілі ў ваенкамат самі. Любанскі раён стаў цэнтрам партызанскага руху Менскай вобласці. У лясах раёна грунтаваліся падпольныя Мінскі і Любанскі райкамы КП (б) Б, штаб партызанскага злучэння Мінскай вобласці, Мінскі абкам і Любанскі райкам ЛКСМБ, выдаваліся падпольныя газеты "Звязда", "Чырвоная змена", "Бальшавік Палесся", друкаваліся ўлёткі, бюлетэні, зводкі Саўінфармбюро, адсюль распаўсюджваліся газеты "Правда" і "Весткі". Шрыфты і абсталяванне для друку былі "канфіскаваныя" з нямецкага гарнізона. Пад кіраўніцтвам Мінскага падпольнага абкама партыі партызанскімі атрадамі ў ноч на 7 лістапада 1941 года была праведзена аперацыя па разгрому ў Любані варожага гарнізона, які налічваў больш за 40 гітлераўцаў. У аперацыі ўдзельнічала пяць партызанскіх груп (дзве штурмавыя, група гранатамётчыкаў, дзве групы прыкрыцця). Да пачатку аперацыі атрымалася нейтралізаваць Любанскага паліцыю. Групы прыкрыцця спынілі дадатковыя сілы праціўніка, якія рухаліся на дапамогу гарнізону са Слуцка і гарадскога пасёлка Урэчча. Бясшумна зняўшы вартавых на мосце праз раку Арэсу, партызаны раптоўна ўварваліся ў Любань. У выніку двухгадзіннага бою гарнізон быў разгромлены. Увосень 1941 года была створана Любанскага-Кастрычніцкая партызанская зона, тэрыторыя паўднёвых раёнаў Мінскай і паўночных раёнаў Палескай абласцей, якую кантралявалі партызаны ў 1941-1944 гадах. З верасня 1942 года была ўстаноўлена радыёсувязь з Вялікай зямлёй. На востраве Зыслаў сярод непраходных балот быў пабудаваны партызанскі аэрадром, які дзейнічаў да самага прыходу Чырвонай Арміі. Спачатку плошчы для прыняцця самалётаў на востраве было недастаткова: для пасадкі і ўзлёту вялікага транспартнага самалёта патрабавалася не менш за паўтары кіламетраў узлётна-пасадачнай паласы з даволі цвёрдым пакрыццём. Паласу павялічылі, высекшы і раскарчаваўшы дрэвы. За два тыдні аэрадром быў гатовы. Колькі ні спрабавалі потым немцы вылічыць ўзлётную паласу, ім гэта так і не ўдалося. Ноччу на паласе гарэлі агні, якія з'яўляюцца арыенцірамі для савецкіх самалётаў, а днём на аэрадроме вырастаў "лес" - паласу маскіравалі пры дапамозе маладых елак, устаноўленых на санкі для шпаркасці перамяшчэння. Камандзір партызанскага злучэння, першы сакратар падпольнага абкама партыі Васіль Іванавіч Казлоў у сваіх мемуарах пісаў: "З першых дзён верасня 1942 гады на наш аэрадром пачалі прылятаць крылатыя госці з Масквы і іншых гарадоў Савецкага Саюза. Наш аэрадром хутка стаў вядомы савецкім людзям за тысячы кіламетраў. Пра яго ведалі ў Украіне, Літве, Латвіі. Пра яго ведалі партызаны Польшчы і Чэхаславакіі. Сотні параненых партызан Беларусі і Украіны былі адпраўленыя з гэтага аэрадрома ў тыл. З ляснога аэрадрома былі вывезены ў савецкі тыл і размешчаны ў спецыяльных дамах тысячы дзяцей загінуўшых партызан і воінаў Чырвонай Арміі. У 1942 годзе з гэтага аэрадрома быў адпраўлены ў Маскву дзед Талаш - легенда беларускага партызанскага руху. Гітлераўцы неаднаразова спрабавалі патрапіць на тэрыторыю зоны, правялі больш за 10 карных аперацый супраць партызан і мірнага насельніцтва, у тым ліку "Бамберг", "Горнунг", "Свята ўраджаю", "Русалка", "Цёплы вецер", "Марабу" і іншыя. У памяць аб гераічнай барацьбе партызан у цэнтры былой зоны ў 1969 годзе быў узведзены мемарыяльны комплекс "Зыслаў", створаны знакамітым архітэктарам Георгіям Заборскім. Побач знаходзіцца брацкая магіла, куды былі перапахаваны астанкі 290 воінаў, партызан і падпольшчыкаў, якія загінулі на тэрыторыі Любанскага раёна. Усталявана скульптура старога партызана, а за ёй шэсць партызанскіх зямлянак. На месцы, дзе пачыналася узлётна-пасадачная паласа аэрадрома, усталяваны памятны знак ў выглядзе спіралі ў смузе і прапелера самалёта.

Любань і раён былі вызваленыя 30 чэрвеня 1944 году ў ходзе Мінскай аперацыі. У вызваленні ўдзельнічалі: 48-я гвардзейская стралковая дывізія пад камандаваннем генерал-маёра Г.М.Корчыкава 20-га стралковага корпуса 28-й арміі, 19-я мотастралковая брыгада 1-га механізаванага корпуса конна-механізаванай групы 1-га Беларускага фронту. Нямецка-фашысцкія акупанты нанеслі страшны ўрон гаспадарцы Любанскага раёна, які склаў амаль 100 млн. рублёў. За гады вайны ўсе калгасы і саўгасы, МТС былі разрабаваны. Не было ніякіх сельскагаспадарчых машын і механізмаў, амаль не засталося хатніх жывёл. Фашысты спалілі на Любаншчыне 27 вёсак, больш за 16 тыс. чалавек жылі ў зямлянках. Але найбольш цяжкія страты былі людскія. За час вайны Любаншчына страціла кожнага трэцяга жыхара, насельніцтва раёна скарацілася на 16,2 тыс. чалавек. На фронце і ў партызанскіх атрадах загінулі 4220 чалавек, фашысты замучылі і растралялі 3724 мірных жыхароў, вывезлі ў Германію на катаржныя работы 3912 юнакоў і дзяўчат, прапалі без вестак 4680 чалавек. Падчас акупацыі ў Любані размяшчаўся лагер ваеннапалонных, дзе фашысты знішчылі больш за 1400 чалавек.



Другая старонка “Любань сёння”.

         Нямала энергіі, матэрыяльных сродкаў, часу спатрэбілася любчанам, каб загаіць раны вайны. У 1968 году Любань атрымаў статус горада. Ён мае сучасны герб: у верхнім блакітным полі залатая стылізаваная расліна, на лісце якога дзве птушкі з паднятымі крыламі. Унізе залатая паласа, пад ёй - чырвонае поле. Як вы лічыце, што сімвалізуюць блакітны,чырвоны і жоўты колеры на любаскім гербе? Блакітны колер герба сімвалізуе багацце Любанскага краю рэкамі, азёрамі і іншымі вадаёмамі, а малюнак птушак - духоўную культуру народа (дабро, гасціннасць, аптымізм, любоў) і асацыіруецца з вобразамі традыцыйнага для Любанскага раёна народнага мастацтва маляваных дываноў. Чырвоны колер на гербе азначае колер, які выкарыстоўваўся на родавых гербах князёў Алялькавічаў, а залаты колер - Радзівілаў. Залаты колер падкрэслівае каштоўнасць прыродных багаццяў Любаншчыны.Назавіце калі ласка, якія буйныя прадпрыемствы ёсць у Любані.

У Любані дзейнічаюць такія буйныя прадпрыемствы, як завод сценавых блокаў, льнозавод, камбінат будаўнічых матэрыялаў, завод сілавой гідраўлікі. У горадзе працуюць дзве бібліятэкі, музычная школа, музей і Дом культуры. На беразе Арэсы адкрыты парк культуры і адпачынку. У цэнтры горада знаходзіцца стадыён, дзе праводзяцца раённыя і гарадскія спартыўныя спаборніцтвы.

У раёне да нашых дзён захаваліся унікальныя помнікі гісторыі, архітэктуры, духоўнай спадчыны. Ўяўляе сабой цікавасць паселішча эпохі неаліту і ранняга бронзавага веку каля вёскі Азломль, выяўленае і даследаванае ў 1985 годзе Мікалаем Мікалаевічам Крывальцэвічам. Гісторыя і сучаснасць шырока прадстаўлены ў экспазіцыях Любанскага музея народнай славы, дзе сабрана багатая калекцыя. Адна з экспазіцый распавядае пра развіццё розных рамёстваў у мінулыя стагоддзі. Яшчэ ў 1635 князі Радзівілы заснавалі ў мястэчку Урэчча мануфактуру, выраблялі люстэркі, якія ні ў чым не саступалі венецыянскім, былі добра вядомыя далёка за межамі Расіі. А ў XVIII стагоддзі тут выпускалі крыштальную посуд, падсвечнікі і кандэлябры.

У лесе, каля вёскі Мардзвілавічы Любанскага раёна, размешчаны калодзеж, вада якога лічыцца ў народзе гаючай. Мясцовыя жыхары называюць яго крыніцай Прасвятой Багародзіцы, распавядаючы легенду пра тое, як ў спрадвечныя часы Багародзіца з'явілася ў сне ў дрымоту на гэтым полі (лес вырас пазней) пастушкоў, паказаўшы на месца, дзе ён можа напіцца. Прачнуўся хлопчык з невымоўным здзіўленнем выявіў ўтварыўся на паказаным Багародзіцай месцы крыніца з чыстай вадой.

Трэцяя старонка “Знакамітыя любанчане”

Любаншчына - радзіма многіх вядомых людзей: вучоных, мастакоў, паэтаў, пісьменнікаў, грамадскіх і дзяржаўных дзеячаў. Сярод іх: 1. Сыракомля Уладзіслаў (сапр. Кандратовіч Людвік) (1823-1862), беларускі і польскі паэт. Першае друкаванае твор "Паштальён" стала тэкстам рускай народнай песні "Калі я на пошце служыў фурманам ...". Вывучаў гісторыю, этнаграфію, фальклор, мова беларусаў.

2. Сержанін Іван Мікалаевіч (1898-1973), беларускі вучоны-заолаг, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1959), доктар біялагічных навук (1957), прафесар (1958), заслужаны дзеяч навукі Беларусі (1968). Аўтар каля 60 навуковых прац па фауністыцы, зоогеографіі і экалогіі, гаспадарчым значэнні каштоўных відаў млекакормячых.

3. Муравейка Іван Андрэевіч (1921), паэт, заслужаны работнік культуры Беларусі (1982). Аўтар паэтычных зборнікаў "Песня над палямі", "Вось якія мы", "Дружная сямейка". Некаторыя яго вершы пакладзены на музыку беларускімі кампазітарамі.

4.Лагун Уладзімір Андрэевіч (1922-2004), беларускі мастак. Сярод работ карціны "Магіла невядомага салдата", "Вясна на Палессі", "Месяцовая ноч".

5.Рогоўскі Міхаіл Канстанцінавіч (1925-1982), поўны кавалер ордэна Славы. У Вялікую Айчынную вайну партызан, з 1944 года на фронце.

6.Кукраш Мікалай Патаповіч (1928), беларускі вучоны ў галіне сельскай гаспадаркі, доктар сельскагаспадарчых навук (1992). Аўтар навуковых прац па павышэнні ўраджайнасці і якасці льну ва ўмовах інтэнсіўнага земляробства.

7.Коршук Уладзімір Канстанцінавіч (1935), беларускі навуковец, доктар гістарычных навук (1980), прафесар (1982), заслужаны работнік адукацыі Беларусі (2000). Аўтар даследаванняў па сацыяльна-эканамічнай і палітычнай гісторыі Беларусі, праблемах грамадскіх адносін, гісторыі Вялікай Айчыннай вайны.

8.Корбут Леанід Сцяпанавіч (1936), беларускі трэнер (веласпорт), майстар спорту СССР (1962), заслужаны трэнер Беларусі (1974) і СССР (1978). Займаў прызавыя месцы на абласных і рэспубліканскіх спаборніцтвах. Бронзавы прызёр чэмпіянату РСФСР (1963).

9.Дастанка Анатоль Паўлавіч (1937), вучоны ў галіне цвёрдацельнай мікраэлектронікі, акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1991), доктар тэхнічных навук (1979), прафесар (1979), заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Беларусі (1982), заслужаны вынаходнiк СССР ( 1987). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1982, 1996).

10.Кукраш Леанід Васільевіч (1938), беларускі вучоны ў галіне раслінаводства, селекцыянер, акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003), доктар сельскагаспадарчых навук (1983), прафесар (2000), заслужаны дзеяч навукі Беларусі (1999).

11.Маеўская Ніна Васільеўна (1938), беларуская пісьменніца. Аўтар зборнікаў аповесцей і апавяданняў "Агата", "Такая позняя вясна", зборніка апавяданняў для дзяцей "Ляці, верабейка".

12.Шыкунова Ірына Сямёнаўна (1940), оперная спявачка, педагог, народная артыстка Беларусі (1980 г.). Стварыла шэраг запамінальных вобразаў у нацыянальным рэпертуары. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1980 г.).

13.Яркоў Уладзімір Міхайлавіч (1941-1991), беларускі дыктар радыё і тэлебачання, заслужаны артыст Беларусі (1982).

14.Кукраш Сяргей Патапавіч (1942), беларускі вучоны ў галіне аграхіміі, доктар сельскагаспадарчых навук (2003). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (2002).

15. Лобанок Леанід Міхайлавіч (1943), беларускі вучоны ў галіне фізіялогіі, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1996), доктар медыцынскіх навук (1990), прафесар (1993). Аўтар больш за 300 навуковых прац у галіне геранталогіі, радыебіялогіі, фізіялогіі

16.Калядка Мікалай Сяргеевіч (1944), беларускі канструктар сродкаў аўтаматызацыі ў мікраэлектроніцы, арганізатар іх вытворчасці, вынаходнiк СССР (1980 г.). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (2000).

17.Калядка Мікалай Сяргеевіч (1952), дырыжор, заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1994).

18.Прушак Віктар Якаўлевіч (1956), беларускі вучоны ў галіне геатэхналогіі і горнага машынабудавання, доктар тэхнічных навук (2000), прафесар (2001), член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2014), заслужаны вынаходнік Рэспублікі Беларусь (2012). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (2000). 18.Шапиро Сямён Барысавіч (1961), дзяржаўны дзеяч Беларусі, вучоны-эканаміст, доктар эканамічных навук (1999 г.), прафесар (2003), старшыня Мінскага аблвыканкама з 2013 года. Генерал-маёр запасу (2011)

     Мы  ўсе нарадзіліся і выраслі на любанскай зямлі, з гонарам носім званне любанчанін, любім сваю малую радзіму і стараемся як мага больш даведацца пра гісторыю свайго рэгіёна. А зараз правядзём конкурс-віктарыну  “Знаўцы роднага краю”.

Адкажыце, калі ласка, на наступныя пытанні:

1. Прозвішча, імя, імя па бацьку старшыні Любанскага раённага выканаўчага камітэта. (Казецкі Сергей Іванавіч.)

2. Назавіце марку натуральнай мінеральнай вады, якую здабываюць са скважыні, глыбінёй 63 м у вёсцы Асавец. (“Славная”.)

3. Назавіце імя і фамілію юнай любанскай падпольшчыцы,якую фашысты кінулі ў ледзяную Арэсу. (Конанава Феня)

4. Наш зямляк, які унес ўклад у развіццё на Любаншчыне такога маладога віду спорта, як пауэрліфтынг.(Буян Аляксандр, былы вучань нашай школы)

5.Санаторый, які добра вядомы за межамі Любанскага раёна і не толькі. (“Рассвет” в.Асавец).

6. Член Саюза пісьменнікаў, Рэспублікі Беларусь.(Муравейка Іван Андрэевіч.)

7. Раённая газета. (“Голас Любаншчыны”.)

8. Як называецца дзіцячы аздараўленчы лагер, які размешчаны ў нашым раёне? (“Арэса”.)

9. Імя каго, носіць сярэдняя школа №3 г.Любань? (Сечко Генадзь Леанідавіч, капітан камандзір верталёта МІ -24)

10. Якіх славутых  землякоў нашага роднага краю вы ведаеце?

Фізкульхвілінка (прагляд невялікага роліка пра Любаншчыну)

Старонка чацвёртая “Мая вёска”

Мая вёсачка!  Яна, як матуля, без якой не нараджацца, не жыць, не дыхаць.  І  словы гэтыя сталі  гучаць па-народнаму проста і шчыра, адкрыта і даверліва. Напэўна, кожны ў сваёй душы мае штосьці падобнае да гэтага пачуцця, а можа, і  нешта большае, непадуладнае слову.  Калі  птушкі прылятаюць з далёкага выраю назад, на свае балоты, ва ўтульныя зялёныя шаты  беларускіх лясоў, ведаю:  імі кіруе вялікае прыцягальнае пачуццё, значыць, і яны пакланяюцца  роднаму  краю. Ці можаце вы распавядаць што-небудзь пра паходжанні сваіх вёсак, пра людзей, якія праславілі не тольку вёску, але і ўвесь любанскі раён.(Вучні расказваюць аб паходжанні назваў вёсак Сосны, Жалы, Нежын, барыкоў)

         Жывём мы на гэтай чароўнай багатай зямлі і за штодзённымі клопатамі не заўважаем яе  хараства, прывыкаем да ўсёй гэтай прыгажосці. І па-сапраўднаму адчуваем сваю малую радзіму толькі ўдалечыні ад яе. Як хочацца тады пачуць гучанне  роднай  мовы, убачыць роднае неба, уздыхнуць роднага паветра.

Якія словы вы б сказалі напрыканцы нашай сустрэчы сваёй вёсачцы, любанскай   зямліцы, яе людзям?



Першы  вучань. Нізка кланяюся табе за тое, што ўзгадавала мяне сярод сваіх   палёў і лугоў, сярод дуброў шумлівых, ля крыніц гаючых, сярод гаёў пявучых.

Другі вучань. Шчыра дзякуй за тое, што напоўніла маё сэрца любоўю да сваёй Бацькаўшчыны, да роднай мовы, навучыла паважаць і шанаваць сваіх продкаў, народныя традыцыі і культуру.

Трэці  вучань.  Дзякую за самае высокае, блакітнае неба, самае чыстае, самае салодкае паветра.

 Чацвёрты   вучань. Я шчаслівы ад таго, што жыву сярод  шчырых, дабразычлівых, працавітых, памяркоўных і самых сумленных людзей.

        Настаўнік: Мы з вамі жывём на цудоўнай  беларускай любаскай зямлі, за якую моцна трымаемся сваімі каранямі і таму і не страшаць нас ніякія жыццёвыя віхуры, бо мы ўпэўнены нам заўсёды дапамогуць, і сама ганаруся і дзякую лесу,  што я жыву ў   Любанскім раёне.

Вось і закончыўся наш урок. Вы пераканаліся, колькі цікавага, таямнічага  схавана ў нашай гісторыі. Але  мы  дакрануліся толькі да малюпасенькай яе часцінкі. Калі вы будзеце цікавіцца гісторыяй малой  радзімы,  адкрыеце шмат таямніц.    Напрыканцы, паслухайце легенду аб беларусах.

    Бог дзяліў паміж народамі землі. Адным – тое, другім – гэта.Прыйшлі беларусы… Яны вельмі спадабаліся Богу. Ён і пачаў нас надзяляць: “Рэкі вам даю поўныя, пушчы – бясконцыя, азёры – незлічоныя.   Гарачыні  ў вас ніколі не будзе, але і моцных маразоў таксама. Ніколі не будзеце  галоднымі.  Не ўродзіць бульба, дык уродзіць жыта або яшчэ што-небудзь. А яшчэ  звяры і птушкі    ў пушчах статкамі, рыба ў рэках – касякамі, пчолы ў вулях – мільёнамі. А травы  духмяныя – як чай. Не будзеце галадаць.Жанчыны ў вас будуць прыгожыя, дзеці – моцныя, сады - багатыя, грыбоў і ягад – заваліся. Людзі вы будзеце таленавітыя, на музыку, песні, вершы –  здольныя. І будзеце жыць ды жыць…”     

         Рэфлексія.



Спадабаўся вам урок?

  Думаю, што вы станеце ў будучым вартымі грамадзянамі нашай любанскай   зямлі   і здзейсніце шмат добрых    і   карысных спраў, заўсёды  будзеце  ганарыцца і дзякаваць лесу, што вы нарадзіліся і жывяце на любанскай зямлі. 


База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка