Вусны часопіс Быць на зямлі чалавекам”




Дата канвертавання01.01.2018
Памер117.56 Kb.
 Вусны часопіс

"Быць на зямлі чалавекам”  

Падрыхтаваны вучнямі 11"В" класса пад кіраўніцтвам настаўніцы беларускай  мовы і літаратуры Курчый Людмілы Васільеўны



Мэты: выхоўваць найлепшыя чалавечыя якасці; вучыць быць добрымі, шчырымі, любціь і паважаць маці, Радзіму; любіць і шанаваць родную мову; захоўваць памяць аб сваіх продках; імкнуцца бескарысна дапамагаць іншым; вучыцца быць на зямлі сапраудным ча­лавекам.

Часопіс гучыць на дзвюх мовах: рускай і беларускай.

 

Першы вучань.

Жыццё — гэта прамежак часу паміж нараджэннем і смерцю.

Ёсць два няведанні, у якіх вучуся

Шчаслівым быць і знаць сваю пару:

Не ведаў дня, калі я нараджуся,

У якую ноч — не ведаю — памру...

Як ёсць два веданні, з якімі я змірыуся

I ў іх прамежку полымна гару:

Я ўсё-такі аднойчы нарадзіўся,

I ўсё-такі аднойчы я памру...

 

Другі вучань.

Вставал вопрос в любые времена —

Что жизнь такое? Для чего она?

Сто мудрецов на то ответ искали

У звёзд, богов, земель, воды, огня.

А что известно? То же, что вначале —

На старой тайне старая броня.

Так, может, надо подойти иначе

К извечно не решаемой задаче

И суть в другом аспекте изложить —

Раз есть она, то как её прожить?

 

Трэці вучань.

Дык для чаго ж чалавеку даецца жыццё? Жыццё даецца, каб жыццё тварыць. Каб светла-залатую яго ніць

Віць і далей — любоўю, справай дзейнай,

Ды словам, што ад справы неаддзельна.

Тварыць!

Жыццё даецца, каб жыццё тварыць.

Не марнаваць, не нішчыць, не бурыць —

Тварыць!

 

Першая старонка часошса



"Цалуйце рукі любыя матуль!"

Першы вучань.

Пяшчотныя, спачувальныя, стропя, патрабавальныя позіркі дарагіх людзей... 3 першага дня твайго жыцця бацька і маці становяцца надзейнымі спадарожнікамі і ў маленстве, і ў сталасці. I нават калі нашы скроні пасівеюць — ніхто з такой самаахвярнасцю вас не абароніць ад жыццёвых нягод, як яны.

Як мы любілі ў хованкі гуляць!

Азарт і смех зліваліся ў адзінстве.

Матулі вочы, здольныя схаваць,

Не раз дапамагалі мне ў дзяц!нстве.

— Схавай мяне, мама!

Я маму зноў прымушаны прасіць:

—   Ад здрады і памылак, ад маркоты,

Ад болю і жыццёвых навальніц,

Ад жорсткасці, ад зла і ад гаркоты

Схавай мяне, мама!

 

Другі вучань.

Мать мужает вместе с детьми. "Вырастают дети и выбирают себе до­роги, но дети никогда ни идут по проторённым дорогам отцов, а про­должают их или ищут свои, новые и всегда неожиданные для матери. Она остаётся одна на перекрёстке, откуда расходятся пути её детей. Она смотрит и смотрит им вслед и вместе с ними смотрит вперёд.

Пока жива мать и тебе в дни успеха и в годину лишений есть кому сказать певучее и нежное слово "мама", ты молод и селён.

Чем дольше будет с тобой мать, тем ярче будет гореть твоё сердце".

 

Трэці вучань.

Самыя добрыя вочы — матчыны.

Самыя дбайныя рукі — матчыны.

Самае чуйнае сэрца — матчына.

Самая шчырая песня — матчына...

Самы салодкі сон,

Самы святочны настрой,

Самы святлісты успамін,

Самы празрысты сум —

Дома, у мамы...

Цалуйце рукі любыя матуль,

Прапахлыя работаю і сонцам.

3 душой, прачуленай да донца,

Цалуйце рукі любыя матуль!

 

Другая старонка часопіса



"Мы — дзеці Маці-Беларусі"

Першы вучань.

У каждого есть в жизни хоть одно,

своё, совсем особенное место.

Припомнишь двор какой-нибудь, окно,

И сразу в сердце возникает детство.

 

Другі вучань.

Мы — тройчы дзеці ў вечным крузе:

Мы — дзеціоднае сям'і,

I — дзеці Маці-Беларусі,

I — дзеці Матухны-3ямлі.

 

Трэці вучань.

Родина, суровая и милая,

Помнит все жестокие бои...

Вырастают звёзды над могилами,

Славят жизнь по рощам соловьи.

Что грозы железная мелодия,

Радость или горькая нужда?!

Всё проходит.

Остаётся Родина,

То, что не изменит никогда.

 

Чацвёрты вучань.

Як ад нараджэння звяры, што ходзяць у пустыні, ведаюць ямы свае, птушкі, што лятаюць у паветры, ведаюць гнёзды свае, рыбы, што плаваюць па моры, чуюць віры свае, пчолы і ім падобныя бароняць вуллі свае, так і чалавек: дзе нарадзіўся і ўскормлены, да таго месца вялікую ласку мае!

 

Пяты вучань.

На родной земле и весна красна. Но всегда ли мы ощущаем всей душой то, что называем Родиной; всегда ли ценим тот уголок зем­ли, где родились, где росли; глубоко ли прониклись гордостью за её историю, за тех, что рядом с нами?

 

Шосты вучань.

Для каждого из нас Родина начинается с чего-то маленького, как будто бы невзрачного, неприметного; в жизнь каждого из нас на­всегда, до последнего нашего дыхания входит что-то единственное и незаменимое, как ласковое прикосновение матери, родное сло­во. Это наш родной уголок, воплощающий в себе живой образ на­шего Отечества.

 

Сёмы вучань.

Беларусь! Зялёная, залатая!

Край мой светлы, што выпіў мора пакут!

Да апошняй бярозы благаслаўляю

Светлы дзень, калі я нарадзіўся тут.

 

Восьмы вучань.

Человек, любящий и умеющий читать, — счастливый человек. Он окружён множеством умных, добрых и верных друзей.

Друзья — это книги.

Учитесь у героев книги любить нашу землю — её поля и леса, её города и заводы, её небо, её реки, её язык и искусство.

 

Дзевяты вучань.

Наш родны беларускі край!

Ты прыгожы і непаўторны — чароўныя краявіды, разлівы рэк, блакіт азёр, урачысты пошум лясоў, неабсяжны прастор лугоў і палёў.

Для усіх і кожнага на свеце

Найпрыгажэйшы родны край!

Для нас прыроды болей мілай,

Чым беларуская, няма.

Яна ж усіх нас надзяліла

Душой такою, як сама!

У нас зямля — якую краску,

Якую былку ні сарві! —

Кладзі да сэрца як лякарства

I — здаравей, брат, і жыві!

 

Дзесяты вучань.

Што ні кажы, а жыццё, ужо само па сабе, ёсць радасць, вялікае шчасце, бясцэнны дар. Ёсць важныя дзве часціны, з якіх складаецца жыццё — чалавек і прырода.

 

Адзінаццаты вучань.

Глаза земли. Душа земли...

Да, земля живая. У неё есть душа. И эта душа болит. И глаза у земли есть. И эти глаза полны слез. Ведь чего только не делили люди со своей землёй! Её взрывали и бомбили, её посыпали яда­ми. Рубили леса, защищавшие от зноя. Осушали озёра, поившие её влагой.

Долго терпела земля. Она вздыхала и стонала, но люди не слы­шали её. Земля вскричала: "Спосите меня! Я гибну!"

И люди наконец услышали. Они поняли, что если погибнет земля, то всё живое погибнет и они сами погибнут тоже.

Юность — весеннее время человека, в которое засеваются семе­на на будующие годы жизни.

 

Трэцяя старонка часопіса "Подзвіг у імя Радзімы"



Першы вучань.

Высшее проявление любви к Родине — это подвиг во имя Родины.

Едва от битв отдышится земля,

Заколосит в предчувствии покоя,

И снова хлебородные поля

Горят единым зорким полем боя.

И смерть идёт. Но жизнь, она сильней,

И сколько ни сули ей дней тревожных,

Но матери рожают сыновей,

На батек и на пращуров похожих.

 

Другі вучань.

Сёння мы не можам, не маем маральнага права абысці ў размове трагедыю чалавецтва — Другую сусветную вайну. Вельмі балючыя раны пакінула яна ў сэрцах людзей. Няхай жа вашых дзяцей свежым чэрвеньскім ранкам будзяць спевы салаўя, а не выбухі гранат.

 

Трэці вучань.

Идёт последняя проверка

На человечность, нежность, боль,

На разум твой и на любовь —

На пике яростного века.

 

Чацвёрты вучань.

Злосна сказаў: "Уставай, пяхота!

Мы не на пляжы, а на вайне".

I лёг на змяіныя скруткі дроту.

I дзвесце салдацкіх запыленых ботаў

Прайшлі па яго спіне.

Не ён, а другія ішлі ў атаку,

Гранаты кідалі ў бліндажы,

Калолі фрыцаў, палілі танкі

I сцяг перамогі узнімалі ранкам

На заваёваным рубяжы.

Каб усе найлепшае на свеце

Выпала на долю маладым.

 

Трэці вучань.

Не разгубіцца ў бездані начэй.

На чыйсці крык хоць поглядам азвацца.

Ці ведаеш, што усё-ткі не лягчэй

Нікога і нічога не баяцца?

 

Чацвёрты вучань.

Не асмяяць бы шчырасці надзей

I нашай апантанасці адвечнай,


Каб чалавекам быць сярод людзей


3 душою непрытворна чалавечай.

 

Пяты вучань.

Кланяйтесь светлой поре!

Всё на Земле быстротечно.

Держится мир на добре,

Только разумное вечно.

 

Шосты вучань.

Мудрость зерна и воды,

Зов наковальни и плуга,

Не накликайте беды.

Люди, любите друг друга.

 

Сёмы вучань.

Всякая жизнь дорога,

Ибо она уникальна.

И пролетают века

Быстро, светло и печально. 



Восьмы вучань.

Голос вселенной, трубя,

Стихнет над зеленью луга...

Не унижайте себя —

Не обижайте друг друга. 

Дзевяты вучань.

Светит росы серебро.

Кружит цветочная вьюга.

Делайте людям добро

И берегите друг друга.

 

Пяты вучань.

Задохнулись канонады.

В мире — тишина.

На большой земле однажды

кончилась война.

Будем жить, встречать рассветы,

верить и любить.

Только не забыть бы это!

Лишь бы не забыть!

Как всходило солнце в гаре

и кружилась мгла.

А в реке — меж берегами —

Кровь-вода текла.

Были чёрными берёзы,

Долгими — года.

Были выплаканы слезы вдовьи навсегда.

Вот опять пронзает лето солнечная нить.

Только ни забыть бы это! Лишь бы не забыть!

Эта память — верьте, люди, — всей земле нужна.

Если мы войну забудем, вновь придёт война. 

Чацвёртая старонка часопіса

"Дзіўуная родная мова"


Першы вучань.

Братцы мілыя! Дзеці Зямлі-маткі маёй! Вам ахвяруючы працу сваю, мушу з вамі пагаварыць трохі аб нашай долі-нядолі, аб нашай бацькавай спрадвечнай мове, каторую мы самі, ды і не адны мы, а ўсе людзі цёмныя "мужыцкай" завуць, а завецца яна "беларускай". Я сам калісь думаў, што мова наша — "мужыцкая". Але, паздароў Божа добрых людцоў, як навучылі мяне чытаць, пісаць, з той пары я шмат дзе быў, шмат чаго відзеў і чытаў: і пераканаўся, што мова наша ёсць такая ж людская і панская, як французская, альбо нямецкая.

Шмат было такіх народаў, што страцілі найперш мову сваю, а потым і зусім замёрлі.

Не пакідайце ж мовы нашай беларускай, каб не ўмёрлі!

Наша мова для нас святая, бо яна нам ад Бога даная.

 

Другі вучань.

3 легендаў і казак былых пакаленняў,

3 калосся цяжкога жытоу і пшаніц,

3 сузор'яў і сонечных цёплых праменняў,

3 грымучага ззяння бурлівых крынщ,

3 птушынага шчэбету, шуму дубровы,

I з гора, і з радасці, і з усяго

Таго, што лягло назаусёды ў аснову

Святыні народа, бяссмерця яго, —

Ты выткана, дзіўуная родная мова.

 

Пятая старонка часопіса


“Памяць пра нашых продкаў”

Першы вучань.

Историю нисколько не щадя


И к прадедам без должного внимания,

Мы улицам и древним площадям

Легко вручаем новые названия.

 

Другі вучань.

Кожны чалавек павінен захоуваць памяць пра сваіх продкаў: род звядзецца, калі магіл не шанаваць.

Чаго ж мы ходзім на магілы?

Што нас вядзе пад сосен шум?

Ці жаль? Ці страх? Ці проста звычай?

Ці неўсвядомлены абрад?

Ці нейкай сілай таямнічай

Жыве ў нас памяць цяжкіх страт?

Чаго ідём? Паплакаць горка?

Паспявядацца? Клятву даць?

Ці, можа, з гэтакіх пагоркаў

Сваё жыццё нам лепш відаць?

 

Трэці вучань.

А мы ідзём і садзім кветкі

I з болем думаем падчас:

Ці будуць так нашчадкі-дзеткі

Прыходзіць некалі да нас?

Нам не з жыцця сыходзіць страшна,

А з добрай памяці людской.

Калі б ды так! Калі б ды кожны

3 маленства думаў, з першых лет:

Які — ці светлы, ці прыгожы —

Пакіне ў памяці ён след! 



Чацвёрты вучань.

Людей неинтересных в мире нет.

Их судьбы как истории планет.

У каждой всё особое, своё,

И нет планет похожих на неё

И если кто-то незаметно жил

И с этой незаметностью дружил,

Он интересен был среди людей

Самою неземетностью своей.

Уходят люди... Их не возвратить.

Их тайные миры не возродить.

И каждый раз мне хочется опять

От этой невозвратности кричать... 

Шостая старонка часопіса

“Благаславёна будзь, каханне!”

Першы вучань.

Любовь сильнее смерти и страха смерти. Только её, только любо­вью держится и движется жизнь.

 

Другі вучань.

Зорка Венера узышла над зямлёю,

Светлыя згадкі з сабой прынясла.

Помніш, калі я спаткаўся з табою,

Зорка Венера ўзышла... 

Трэці вучань.

Всё начинается с любви...

Твердят: "Вначале было слово".

А я провозглашаю снова:

Всё начинается с любви!

Всё начинается с любви:

И озаренье, и работа,

Глаза цветов, глаза ребёнка —

Всё начинается с любви.

Всё начинается с любви.

С любви! Я это точно знаю. 

Чацвёрты вучань.

Я вас любил: любовь ещё, быть может,

В душе моей угасла не совсем;

Но пусть она вас больше не тревожит,

Я не хочу печалить вас ничем.

Я вас любил безмолвно, безнадёжно,

То робостью, то ревностью томим,

Я вас любил так искренно, так нежно,

Как дай вам Бог любимой быть другим. 

Пяты вучань.

Благаславёна будзь, каханне, —

Самае высокае пачуццё на зямлі!

Благаслаулю цябе, хоць назаусёды

Разышліся нашы шляхі. 

Першы вучань.

Плывуць, плывуць у далеч караблі.

І маладосць таксама адплывае,

Ды за сабой, як дзіва, пакідае

Дзіцячы смех на радаснай зямлі. 

Другі вучань.

Людзі – пушкі. Птушаняты – дзеці.



Клопат наш заўсёды аб адным,


База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка