Аб загінуўшых помніце




Дата канвертавання15.08.2017
Памер445 b.


Аб загінуўшых помніце

Дзяржаўная ўстанова адукацыі

«Вішнявецкая сярэдняя школа»

Нам свои боевые

Не носить ордена,

Вам – все это, живые,

Нам - отрада одна:

Что недаром боролись

Мы за родину-мать.

Пусть не слышен наш голос, -

Вы должны его знать.

Вы должны были, братья,

Устоять , как стена,

Ибо мертвых проклятье –

Эта кара страшна.

А. Твардовский

Новік Аляксандр Аляксандравіч нарадзіўся ў вёсцы Вязавец у 1914 годзе былога Нясвіжскага павета, Гавязнянскай гміны (зараз Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць). Бязрадасным было дзяцінства і юнацтва Аляксандра. Ён служыў парабкам у розных папоў і асаднікаў: Акалота, Васілеўскага, Пашкевіча. У 1934 годзе Аляксандар быў прызваны ў рады польскай арміі, бо ў той час Заходняя Беларусь была ў складзе Польшчы. Адслужыўшы ў арміі, Аляксандр вярнуўся дамоў. Зноў нялёгкая праца на паноў. У 1939 годзе ён быў зноў прызваны ў армію, бо Германія напала на Польшчу. Аднак ваяваць яму не давялося. Добра ўзброеная нямецкая армія разбіла палякаў і пачала парушаць граніцы СССР.

  • Новік Аляксандр Аляксандравіч нарадзіўся ў вёсцы Вязавец у 1914 годзе былога Нясвіжскага павета, Гавязнянскай гміны (зараз Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць). Бязрадасным было дзяцінства і юнацтва Аляксандра. Ён служыў парабкам у розных папоў і асаднікаў: Акалота, Васілеўскага, Пашкевіча. У 1934 годзе Аляксандар быў прызваны ў рады польскай арміі, бо ў той час Заходняя Беларусь была ў складзе Польшчы. Адслужыўшы ў арміі, Аляксандр вярнуўся дамоў. Зноў нялёгкая праца на паноў. У 1939 годзе ён быў зноў прызваны ў армію, бо Германія напала на Польшчу. Аднак ваяваць яму не давялося. Добра ўзброеная нямецкая армія разбіла палякаў і пачала парушаць граніцы СССР.

  • 17 верасня 1939 года Заходняя Беларусь далучана да БССР. Нядоўгім было мірнае жыццё: 22 чэрвеня 1941 года нямецкія войскі вераломна напалі на нашу краіну. Разам з Чырвонай Арміяй Аляксандр падняўся на абарону Радзімы. Мужна і бясстрашна змагаўся супраць фашысцкіх захопнікаў. Граміў іх ля Дняпра і Сожа, у Прыбалтыцы і Венгрыі. Аляксандр дайшоў да Берліна. I тут, калі грымелі апошнія залпы вайны, за некалькі гадзін да Перамогі, 8 мая 1945 года, Аляксандр Аляксандравіч загінуў.

  • (Са слоў пляменніка Тадэвуша Новіка)



  • Карсека Аляксандр Сяргеевіч нарадзіўся ў 1900 годзе ў в. Ахрэмавічы Гавязнянскага сельсавета Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Дзіцячыя і юнацкія гады ён правёў у вёсцы. У школу хадзіць было далёка. Аляксандр скончыў толькі два класы. Пасля працаваў дома па гаспадарцы. Вясною 1941 года Аляксандр быў прызваны ў Чырвоную Армію. У гэтым жа годзе пачалася вайна. Аляксандр служыў у польскім войску, гераічна змагаўся супраць фашыстаў. У 1944 годзе ён загінуў пад горадам Беластокам, дзе і знаходзіцца помнік

Карсеку Аляксандру Сяргеевічу.

Карсека Міхаіл Васільевіч нарадзіўся ў 1925 годзе ў вёсцы Вязавец у сям'і селяніна-бедняка. У бацькі было толькі 4,5 га зямлі. Невясёлае было дзяцінства ў Мішы, бо рана памерла маці, і ён жыў з бацькам і братам. Так як і ўсе вясковыя дзеці, ён пасвіў кароў і авечак. 3 сямі гадоў пайшоў у 1 клас польскай шасцігадовай школы ў мястэчку Гавязна. 3 вызваленнем Заходняй Беларусі ад палякаў Міхаіл атрымаў магчымасць вучыцца ў толькі што адкрытай сямігодцы ў мястэчку Гавязна.

  • Карсека Міхаіл Васільевіч нарадзіўся ў 1925 годзе ў вёсцы Вязавец у сям'і селяніна-бедняка. У бацькі было толькі 4,5 га зямлі. Невясёлае было дзяцінства ў Мішы, бо рана памерла маці, і ён жыў з бацькам і братам. Так як і ўсе вясковыя дзеці, ён пасвіў кароў і авечак. 3 сямі гадоў пайшоў у 1 клас польскай шасцігадовай школы ў мястэчку Гавязна. 3 вызваленнем Заходняй Беларусі ад палякаў Міхаіл атрымаў магчымасць вучыцца ў толькі што адкрытай сямігодцы ў мястэчку Гавязна.

  • У 1940 годзе ён скончыў 7-ы клас. Далей вучыцца Міхаілу не давялося, бо брат ажаніўся і аддзяліўся, а яму, меншаму, патрэбна было жыць і даглядаць бацьку.

  • У 1941 годзе на нашу Радзіму вераломна напала фашысцкая Германія. У першыя дні вайны наша мясцовасць была акупіравана. Дарослых юнакоў і мужчын пачалі браць у паліцыю і самаахову, а падлеткаў вывозіць у Нямеччыну. Міхаіл быў здаровым юнаком, а ў такіх і мелі патрэбу фашысцкія рабаўладальнікі. I каб не трапіць у Нямеччыну, ён уладкоўваецца на торфараспрацоўку непадалёку ад Падзерыч. Але і там яго знаходзяць. Міхаіл у 1943 годзе жэніцца (жанатых у Нямеччыну не бралі). 3 вызваленнем Савецкай Арміяй роднай вескі Міхаіл 26 чэрвеня 1944 быў мабілізаваны ў армію ў мінамётны полк III Беларускага фронта.

  • Гэта быў вельмі смелы і адважны воін. Яго міны не давалі промаху. Але 28 студзеня 1945 года, калі іх падраздзяленне на ўскрайку лесу ў акопах чакала нямецкую матарызаваную часць, Міхаіл быў паранены і хутка памёр.



Лукашэвіч Пётр Вікенцьевіч нарадзіўся ў мястэчку Гавязна ( цяпер в.Вішнявец Мінскай вобласці Стаўбцоўскага раёна) ў 1914 годзе. Такое нараджэнне асабліва не радавала бацькоў, бо нарадзілася двое блізнят -хлопцаў. Уся сям'я ўжо складалася з 10 асоб: бацька, маці, 5 сыноў і 3 дачкі.

  • Лукашэвіч Пётр Вікенцьевіч нарадзіўся ў мястэчку Гавязна ( цяпер в.Вішнявец Мінскай вобласці Стаўбцоўскага раёна) ў 1914 годзе. Такое нараджэнне асабліва не радавала бацькоў, бо нарадзілася двое блізнят -хлопцаў. Уся сям'я ўжо складалася з 10 асоб: бацька, маці, 5 сыноў і 3 дачкі.

  • Жыць было вельмі цяжка, бо бацька меў толькі 7 га зямлі. I таму не дзіва, што падлеткам Пятру прыходзілася наймацца за пастушка, каб дапамагчы пракарміць сям'ю.

  • Скончыў Пётр толькі 4 класы польскай школы, а далей зноў павінен быў ісці на службу да Карсекі, Аўсяніка і іншых.

  • На жаль, і гэтая праца была не заўсёды, таму бацька рашыў навучыць Пятра якому-небудзь рамяству і аддаў яго ў вёску Вязавец да Каменкі Сяргея за 15 пудоў жыта ў "навуку" за шаўца.

  • Скончыўшы "навуку", Пётр ідзе на свой хлеб (працуе шаўцом). У гэты час у мястэчку арганізуецца Беларуская Грамада і Пётр становіцца адным з самых актыўных яе членаў. За актыўны ўдзел польская паліцыя бярэ яго пад асобы нагляд, і ён вымушаны быў праз кожныя 2 дні ісці адзначацца ў пастарунак.

  • Каб адцягнуць увагу паліцэйскіх, Пётр жэніцца. Але і жаніцьба не дала асаблівай радасці, бо бацька даў яму толькі 1га зямлі.

  • 3 вялікай радасцю Пётр сустракае 17 верасня 1939 года Чырвоную Армію, вызваліцельніцу Заходняй Беларусі і Украіны. У гэтым жа годзе Лукашэвіча Пятра Вікенцьевіча вяскоўцы выбіраюць прадстаўніком народа - дэпутатам у Сельскі Савет.

  • У гады Вялікай Айчыннай вайны Пётр Лукашэвіч тайна дапамагаў партызанам. У 1944 годзе, пасля вызвалення Беларусі ад фашыстаў, ён быў мабілізаваны ў рады Чырвонай Арміі. Дапамагаючы польскай арміі імя Тадэвуша Касцюшкі ў вызваленні сваёй Айчыны, Пётр пад горадам Бельскам быў цяжка паранены і памёр у шпіталі.



Бельскі Канстанцін Іванавіч нарадзіўся ў 1924 годзе ў мястэчку Гавязна Гавязнянскага с/С Мінскай вобласці ў сям'і селяніна. Бацька меў 6 га зямлі. Дзіцячыя гады Канстанціна прайшлі вельмі сумна, бо ў сям'і з дзяцей ён быў адзін. На яго долю прыпала ўся "дзіцячая праца": пасьба гусей, авечак, кароў. Пасля яе - дапамога бацькам: араць, баранаваць, грэбці, а затым і касіць. 3 сямі гадоў Канстанцін пайшоў вучыцца ў Гавязнянскую польскую шасцігадовую школу. Скончыўшы 6 класаў, Канстанцін дапамагаў бацьку па гаспадарцы. 3 вызваленнем Беларусі ад палякаў Канстанцін найшоў вучыцца ў Гавязнянскую сямігодку. Не ўдалося Канстанціну яе скончыць, бо гэтаму перашкодзіла вайна.

  • Бельскі Канстанцін Іванавіч нарадзіўся ў 1924 годзе ў мястэчку Гавязна Гавязнянскага с/С Мінскай вобласці ў сям'і селяніна. Бацька меў 6 га зямлі. Дзіцячыя гады Канстанціна прайшлі вельмі сумна, бо ў сям'і з дзяцей ён быў адзін. На яго долю прыпала ўся "дзіцячая праца": пасьба гусей, авечак, кароў. Пасля яе - дапамога бацькам: араць, баранаваць, грэбці, а затым і касіць. 3 сямі гадоў Канстанцін пайшоў вучыцца ў Гавязнянскую польскую шасцігадовую школу. Скончыўшы 6 класаў, Канстанцін дапамагаў бацьку па гаспадарцы. 3 вызваленнем Беларусі ад палякаў Канстанцін найшоў вучыцца ў Гавязнянскую сямігодку. Не ўдалося Канстанціну яе скончыць, бо гэтаму перашкодзіла вайна.

  • Спачатку Канстанцін дапамагае бацьку па гаспадарцы. 3 паяўленнем партызан бацька становіцца актыўным сувязным. Калі фашысты пацярпелі першае паражэнне пад Масквой, пачалі забіраць моладзь у Германію. Але, так як Канстанцін быў адзіным сынам, яго пакінулі дома.

  • У 1942 годзе ў мястэчку Гавязна быў арганізаваны паліцэйскі гарнізон, камендантам якога стаў добраахвотнік Мамонька Міхаіл з вёскі Жыгалкі. У гэты час пачалася мабілізацыя немцамі ў "беларускую самаахову". Усіх мужчын забралі, моладзь вывезлі ў Нямеччыну. А Канстанцін, як адзіны сын у бацькі, быў яшчэ дома. Гэтаму пазайздросціў камендант паліцыі і дапісаў ў воласці Канстанціну адзін год. Хлопца насільна забіраюць у паліцыю. К гэтаму часу ўжо не толькі яго бацька, але і сам Канстанцін з'яўляюцца сувязнымі партызанскага атрада імя Кутузава. Застаўшыся ў паліцыі, ён дастаўляе дамоў патроны, бензін, а бацька з маці перапраўляюць іх партызанам. Не адзін раз прыходзілася маці з абкручанымі на нагах кулямётнымі лентамі з патронамі пераязджаць цераз мост на рэчцы Гавязнянцы, як бы везучы дамоў загадчыка мельніцы Кужэльнага Віктара, які прыкінуўся п’яным. Пасля разгрому гарнізона ў мястэчку Гавязна частка паліцэйскіх, якія дапамагалі партызанам, пайшла разам з партызанскім атрадам, а так як у Косці не было ніякіх заўваг, ён быў пакінуты ў паліцыі.

  • Гарнізон размясціўся на адлегласці 2 км ад Гавязны, на былым хутары Азаркі. Баючыся партызан, сем'і паліцэйскіх выехалі ў г. Стоўбцы або в.Новы Свержань. Бельскі Іван з сям'ёю нікуды не выязджаў. Камендант паліцыі Мамонька зацікавіўся гэтым і выклікаў яго, выказаўшы абурэнне, чаму ён не выязджае. Іван адказаў: "Фашыстам я не буду служыць". За гэтыя словы Мамонька моцна пабіў яго. Баючыся помсты ад сына Івана, камендант высылае яго ў горад Клецк. З Клецка Канстанцін ідзе ў партызанскі атрад. У гэты час неаднаразова паліцаі Нясвіжскага гарнізона робяць засады каля дома Бельскага, спадзеючыся на прыход сына.

  • З прыходам Чырвонай Арміі Канстанцін ідзе ў армію. Помсціць ворагу за спаленыя хаты ў мястэчку. У сваіх пісьмах да бацькоў ён абяцае, што пасля Перамогі мястэчка адбудуецца і будзе выглядаць яшчэ прыгажэйшым, чым было раней.

  • Аднак не прыйшлося дачакацца гэтага часу. У верасні бацькі атрымалі паведамленне наступнага зместу: “Ваш сын Красноармеец, стрелок 856 ст. пол. п/п Бельский Константин Иванович, уроженец дер. Говезна с/с Говезна р-н Столбцы, обл. Барановичи в бою за социалистическую Родину, верный воинской присяге, проявил геройство и мужество был убит 6 августа1944 года. Похоронили в могиле д. Вильки Белостокского р-на, Белостокской обл.” У 1965 годзе ў в. Вішнявец пастаўлены помнік загінуўшым воінам, куды з гонарам занесена прозвішча Бельскага Канстанціна Іванавіча.



  • Ясенка Іосіф Платонавіч нарадзіўся ў вёсцы Вязавец (цяпер Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць). Акрамя Іосіфа, у сям'і Платона Ясенкі было яшчэ шэсць дзяцей. Як і сем'і ўсіх беларускіх сялян, сям'я Ясенкаў жыла небагата. Бацькі Іосіфа мелі 4,5 га зямлі і займаліся сельскай гаспадаркай. 3 ранніх гадоў малы Юзік разам са старэйшымі сёстрамі Зосяй і Паўлай дапамагаў бацькам па гаспадарцы. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны Іосіф Платонавіч меў сваю сям'ю: жонку і дваіх дзяцей. На франты вайны І.П. Ясенка трапіў толькі ў 1943 годзе, калі Савецкая Армія ўжо пачынала разгром фашысцкіх захопнікаў. Аднак і пасля гэтага І.П. Ясенка паспеў паказаць сваю нянавісць да ворага, вызначыцца смеласцю ў баях супраць фашыстаў. Дайсці да Берліна Іосіфу Платонавічу не ўдалося. Ён загінуў 16 студзеня 1945 года ва Усходняй Прусіі ў баі каля вёскі Шварнэльн, што на тэрыторыі раёна Плікале. Пахаваны Іосіф Платонавіч Ясенка ля вёскі Шварнэльн.



Каменка Уладзімір Сямёнавіч нарадзіўся ў 1926 годзе ў вёсцы Зарэчча Гавязнянскага с/Савета Мінскай вобласці ў сям'і селяніна-бедняка. Бацька меў 3 га пясчанай і неўрадлівай зямлі. Сям'я складалася з 6 душ. Бацька, Сямён Лук'янавіч, укладваў усю сваю сілу ў зямлю, але яна ніякай аддачы не давала. Калісьці ён скончыў народнае вучылішча, у арміі пазнаёміўся з нотамі і навучыўся іграць на скрыпцы. Скрыпка была адзінай крыніцай заробкаў бацькі. У суботы, нядзелі і святочныя дні ён за грошы іграў для моладзі на вяселлях і хрэсьбінах. Але і гэтага заробку не хапала для жыцця. Часта ў сям'і не было ні кавалка хлеба. Часта, для таго каб супакоіць дзяцей, бацька іграў на скрыпцы, а дзеці танцавалі. Стаміўшыся, дзеці клаліся спаць, забыўшыся пра вячэру.

  • Каменка Уладзімір Сямёнавіч нарадзіўся ў 1926 годзе ў вёсцы Зарэчча Гавязнянскага с/Савета Мінскай вобласці ў сям'і селяніна-бедняка. Бацька меў 3 га пясчанай і неўрадлівай зямлі. Сям'я складалася з 6 душ. Бацька, Сямён Лук'янавіч, укладваў усю сваю сілу ў зямлю, але яна ніякай аддачы не давала. Калісьці ён скончыў народнае вучылішча, у арміі пазнаёміўся з нотамі і навучыўся іграць на скрыпцы. Скрыпка была адзінай крыніцай заробкаў бацькі. У суботы, нядзелі і святочныя дні ён за грошы іграў для моладзі на вяселлях і хрэсьбінах. Але і гэтага заробку не хапала для жыцця. Часта ў сям'і не было ні кавалка хлеба. Часта, для таго каб супакоіць дзяцей, бацька іграў на скрыпцы, а дзеці танцавалі. Стаміўшыся, дзеці клаліся спаць, забыўшыся пра вячэру.

  • Валодзя з васьмі гадоў пайшоў вучыцца ў польскую шасцігадовую школу.

  • 3 вялікай радасцю сям'я Каменкаў сустрэла прыход Чырвонай Арміі. Бацька стаў настаўнікам музыкі ў толькі што адкрытай Гавязнянскай сямігадовай школе.

  • У 1941 годзе Валодзя скончыў Гавязнянскую школу і рыхтаваўся паступаць у ФЗН. На жаль, мары яго не здзейсніліся, бо пачалася вайна. Бацька пайшоў са скрыпкай батрачыць, а сын, як старэйшы, пачаў працаваць на сельскай гаспадарцы. Бацька, граючы па рэстаранах, даведваўся аб колькасці фашыстаў, іх размяшчэнні і перадаваў звесткі партызанам.

  • 3 вызваленнем Беларусі ад фашысцкай навалы Уладзімір Сямёнавіч з першых дзён ідзе ( у 1944 годзе) на фронт. У арміі ён ўступае ў камсамол. Мужна і гераічна змагаўся Уладзімір Сямёнавіч на фронце. У горадзе Шаўляй у 1944 годзе Уладзімір быў скошаны фашысцкім снайперам. Там ён і пахаваны.

  • У 1965 годзе ў в. Вішнявец пастаўлены помнік воінам, загінуўшым у гады Вялікай Айчыннай вайны, дзе значыцца і прозвішча Каменкі Уладзіміра Сямёнавіча.



Баран Іван Канстанцінавіч нарадзіўся ў вёсцы Зарэчча Гавязнянскага с/савета ў сям'і селяніна-бедняка. Сям'я складалася з 10 асоб. Бацька Канстанцін Мацвеевіч, маці - Праскоўя Сцяпанаўна, 8 сыноў і 2 дачкі. Жыццё было вельмі цяжкае, бо мелі толькі 7 га пясчанай зямлі, за якую патрэбна было плаціць вялікія падаткі. Бацьку прыходзілася бандарнічаць ноччу разам з сынам Іванам, каб пракарміць сям'ю, Іван скончыў чатыры класы пачатковай школы, а далей вучыцца не мог, бо не хапала сродкаў на плату за навуку, хоць і меў вялікія здольнасці.

  • Баран Іван Канстанцінавіч нарадзіўся ў вёсцы Зарэчча Гавязнянскага с/савета ў сям'і селяніна-бедняка. Сям'я складалася з 10 асоб. Бацька Канстанцін Мацвеевіч, маці - Праскоўя Сцяпанаўна, 8 сыноў і 2 дачкі. Жыццё было вельмі цяжкае, бо мелі толькі 7 га пясчанай зямлі, за якую патрэбна было плаціць вялікія падаткі. Бацьку прыходзілася бандарнічаць ноччу разам з сынам Іванам, каб пракарміць сям'ю, Іван скончыў чатыры класы пачатковай школы, а далей вучыцца не мог, бо не хапала сродкаў на плату за навуку, хоць і меў вялікія здольнасці.

  • Па прычыне цяжкага жыцця дома Іван наняўся ў г. Нясвіж вучыцца на каваля. За навуку бацька павінен быў заплаціць 12 пудоў жыта.

  • Скончыўшы "навуку", Іван стаў добрым кавалём, але з-за недахопу грошай пабудаваць сваю кузню і купіць кузнечны інвентар ні бацька, ні Іван не мелі магчымасці. Таму Івану прыходзілася наймацца да другіх кавалёў на працу.

  • 3 далучэннем Заходняй Беларусі да БССР Івана ў 1939 годзе, як сына бедняка і лепшага працаўніка, народ выбраў дэпутатам сельскага Савета. Савецкая ўлада дала магчымасць пабудаваць кузню і набыць кавальскія прылады. Але не доўга яму прыйшлося працаваць на карысць свайго народа ў сваёй кузні, бо ў 1941 годзе на нашу краіну вераломна напалі фашысты.

  • 3 першых дзён вайны Іван Канстанцінавіч пайшоў у партызаны, каб абараняць сваю Радзіму і сваё шчасце. Іван Канстанцінавіч быў падрыўніком. На яго ліку было 3 цягнікі і 2 нямецкія машыны. Ён быў бясстрашны барацьбіт, смелы і адважны змагар за шчасце свайго народа.

  • I вось у снежні 1943 года, калі Іван вяртаўся з чарговага задання з чыгункі, у вёсцы Петухоўшчына натрапіў на засаду паліцэйскіх і фашыстаў. Каля дваццаці пяці добра ўзброеных нямецкіх салдат з пяццю сабакамі гналіся за ім, каб захапіць жывым, але смелы воін-партызан не захацеў здацца жывым у рукі ворага і апошнюю кулю выстраліў у сябе.

  • Жыхары вёскі Петухоўшчына пахавалі смелага барацьбіта Івана Канстанцінавіча ў брацкай магіле. Толькі пасля Вялікай Айчыннай вайны цела яго было перанесена ў сваю мясцовасць.

  • (Са слоў сястры і партызан)



Каструбай Іван Аляксандравіч нарадзіўся ў 1924 годзе ў вёсцы Зарэчча (зараз Вішнявецкі с/Савет Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці). Сям'я мела толькі 4га зямлі і жыла вельмі бедна. Непасільныя падаткі на зямлю, якая давала зусім нізкі ўраджай, не давалі магчымасці стаць на ногі. Дзяцінства Івана праходзіла сумна. Навука ў школе на незразумелай польскай мове, фізічныя пакаранні настаўнікаў (лапы, куток, на калені) наводзілі страх на юнака і распальвалі нянавісць ў сэрцы да тагачаснай улады і яе парадкаў.

  • Каструбай Іван Аляксандравіч нарадзіўся ў 1924 годзе ў вёсцы Зарэчча (зараз Вішнявецкі с/Савет Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці). Сям'я мела толькі 4га зямлі і жыла вельмі бедна. Непасільныя падаткі на зямлю, якая давала зусім нізкі ўраджай, не давалі магчымасці стаць на ногі. Дзяцінства Івана праходзіла сумна. Навука ў школе на незразумелай польскай мове, фізічныя пакаранні настаўнікаў (лапы, куток, на калені) наводзілі страх на юнака і распальвалі нянавісць ў сэрцы да тагачаснай улады і яе парадкаў.

  • 3 гэтай прычыны Іван скончыў толькі 6“а” клас у Гавязнянскай шасцігадовай школе, а ў 6“б” клас не пайшоў, ведаючы, што ён праваслаўнаму беларусу нічога не прынясе. Затым ён, як і яго сёстры Алеся і Маня, працуе ў сельскай гаспадарцы, батрачыць у мясцовых багацеяў.

  • 3 вялікай радасцю сустрэў Чырвоную Армію 17 верасня 1939 года. 3 адкрыццём сямігодкі ў мястэчку Гавязна ён паступае ў яе і паспяхова заканчвае сёмы клас.

  • У гады Вялікай Айчыннай вайны Іван Аляксандравіч таемна дапамагаў партызанам у барацьбе з нямецкімі акупантамі. У 1944 годзе Іван Аляксанадравіч ідзе ў Савецкую Армію, каб хутчэй разбіць ненавіснага ворага ўсяго чалавецтва - фашызм. Служыў Іван Аляксандравіч у мінна-падрыўной групе. 14 студзеня 1945 года ён загінуў пад Варшавай, размінірваючы дарогу для праходу Чырвонай Арміі.



  • Мацкевіч Сяргей Мікалаевіч разам са сваёй сям'ёй (бацькам, маці і старэйшым братам Сенем) прыехалі ў Гавязну ў 30-я гады.

  • Сяргей таксама, як і брат Сеня, вучыўся ў польскай школе. Школу хлопцы скончылі да ўз'яднання Заходняй Беларусі з Усходняй у адзіную савецкую дзяржаву. Далей паступіць вучыцца ў іх не было магчымасці, нягледзячы на тое што іх бацька служыў дзякам у царкве.

  • У Сяргея з ранніх гадоў праявіўся талент жывапісца. Будучы вучнем, ён часта пасвіў кароў. У гэты час мог алоўкам на паперы намаляваць карову, якая была зусім падобна ў натуры. У хаце, дзе ён жыў, можна было бачыць на дзвярах і на сценах малюнкі краявідаў.

  • У 1940 годзе Сяргею было ўжо 20 гадоў. Ён маляваў партрэты людзей. I можна з гонарам за яго талент сказаць, што яны дакладна перадавалі знешні воблік таго ці іншага чалавека. Некаторыя яго работы захоўваюцца ў Бурновіча Івана Антонавіча.

  • Маладому самародку-жывапісцу не ўдалося далей развіваць сваю здольнасць да малявання. У пачатку 1941 года Сяргей Мацкевіч быў прызваны ў армію. У Чырвонай Арміі ён працягваў маляваць і рыхтаваўся да паступлення, але гэтаму перашкодзіла вайна. У час Вялікай Айчыннай вайны ён загінуў, абараняючы Радзіму ад ворага.



Фурсевіч Сямён Ануфравіч нарадзіўся ў 1922 годзе ў вёсцы Вязавец Гавязнянскай гміны Нясвіжскага павету Баранавіцкага ваяводства, зараз вёска Вязавец Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, у сям'і селяніна. 3 7 год ён навучаўся ў Гавязнянскай школе, дзе змог скончыць толькі 6 класаў, бо пры Польшчы беднякам, ды яшчэ беларусам, скончыць хоць сямігодку было вельмі цяжка. Для гэтага польскі капіталістычны ўрад стараўся не адкрываць 7-га класа, а прыдумоўваў 6А, 6Б класы, пасля заканчэння якіх нікуды не прымалі. Таму Сямён, скончыўшы школу, так як і ўсе яго аднавяскоўцы працаваў у сельскай гаспадарцы.

  • Фурсевіч Сямён Ануфравіч нарадзіўся ў 1922 годзе ў вёсцы Вязавец Гавязнянскай гміны Нясвіжскага павету Баранавіцкага ваяводства, зараз вёска Вязавец Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, у сям'і селяніна. 3 7 год ён навучаўся ў Гавязнянскай школе, дзе змог скончыць толькі 6 класаў, бо пры Польшчы беднякам, ды яшчэ беларусам, скончыць хоць сямігодку было вельмі цяжка. Для гэтага польскі капіталістычны ўрад стараўся не адкрываць 7-га класа, а прыдумоўваў 6А, 6Б класы, пасля заканчэння якіх нікуды не прымалі. Таму Сямён, скончыўшы школу, так як і ўсе яго аднавяскоўцы працаваў у сельскай гаспадарцы.

  • Падчас вызвалення Заходняй Беларусі Сямёну было ўжо 17 гадоў і пайсці вучыцца ў школу было ўжо позна, а вячэрняй школы тады ў Гавязне не было.

  • Восенню 1940 года Сямён Ануфравіч быў прызваны ў рады Чырвонай Арміі. У арміі Сямён пачаў вучыцца ваеннаму майстэрству,

але яго вучобе перашкодзіла вайна з Фінляндыяй.
  • Мужна змагаўся Сямён Ануфравіч. Пры ўзяцці лініі

Манаргейма гераічна загінуў. На помніку, пастаўленым

у в. Вішнявец загінуўшым воінам, занесена і

прозвішча Фурсевіча Сямёна Ануфравіча.

Івашка Сяргей Сцяпанавіч нарадзіўся ў 1916 годзе ў вёсцы Вязавец Гавязнянскай гміны Нясвіжскага павета Баранавіцкага ваяводства, зараз Вішнявецкага с/Савета Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Жыццё юнака было вельмі цяжкім, бо бацька меў толькі 3га зямлі, а сям'я складалася з 8 асоб: бацькі, 3 сыны і 3 дачкі. У вёсцы Вязавец школы не было, і Сяргей скончыў толькі 3 класы польскай школы ў мястэчку Гавязна, а затым, не меўшы больш магчымасці вучыць, бацька паслаў яго ў "заработкі". 3 малых год ён пасвіў авечак у жыхароў вёскі Вязавец, а як крыху падрос, яму даверылі пасвіць гавяду.

  • Івашка Сяргей Сцяпанавіч нарадзіўся ў 1916 годзе ў вёсцы Вязавец Гавязнянскай гміны Нясвіжскага павета Баранавіцкага ваяводства, зараз Вішнявецкага с/Савета Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Жыццё юнака было вельмі цяжкім, бо бацька меў толькі 3га зямлі, а сям'я складалася з 8 асоб: бацькі, 3 сыны і 3 дачкі. У вёсцы Вязавец школы не было, і Сяргей скончыў толькі 3 класы польскай школы ў мястэчку Гавязна, а затым, не меўшы больш магчымасці вучыць, бацька паслаў яго ў "заработкі". 3 малых год ён пасвіў авечак у жыхароў вёскі Вязавец, а як крыху падрос, яму даверылі пасвіць гавяду.

  • Аднаго разу ў 1938 годзе ён пачуў па радыё, што было ў мясцовага жыхара Дзявойны М., перадачу з Мінска. 3 вясёлым выглядам твару і ўсмешкай на вуснах ён прыйшоў дамоў, таму што даведаўся, што яго землякі за "кардонам" (так палякі называлі граніцу) маюць зямлю і ўсё багацце належыць народу.

  • 3 вялікай радасцю ён сустрэў вызваленне Чырвонай Арміяй Заходняй Беларусі. Але не прыйшлося Сяргею дачакацца таго часу, калі б зямля і ўсё багацце належала народу, бо 22 жніўня 1941 года Гітлер аб'явіў вайну СССР.

  • 3 першых дзён Сяргей быў мабілізаваны ў Чырвоную Армію ў Стаўбцоўскі райваенкамат.

  • Пасля мабілізацыі ніякіх звестак не было; затым была прыслана даведка, што прапаў без вестак.



Бурновіч Аляксандр Мікалаевіч нарадзіўся ў 1916 годзе ў сям'і селяніна-бедняка ў мястэчку Гавязна Гавязнянскай гміны Нясвіжскага павета Баранавіцкага ваяводства, сёння вёска Вішнявец Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці.

  • Бурновіч Аляксандр Мікалаевіч нарадзіўся ў 1916 годзе ў сям'і селяніна-бедняка ў мястэчку Гавязна Гавязнянскай гміны Нясвіжскага павета Баранавіцкага ваяводства, сёння вёска Вішнявец Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці.

  • Дзіцячыя і юнацкія гады не вызначаліся радаснымі момантамі. Першая сусветная вайна, а затым грамадзянская вайна прайшлі па дзяцінству юнака.

  • Аляксандр, як і некаторыя юнакі з Гавязны, прымае ўдзел у дзейнасці падпольнай камсамольскай арганізацыі. 3 вялікай радасцю ён сустракае вызваленне Заходняй Беларусі ад палякаў 17 верасня 1939 г. . У мястэчку адкрываецца сямігодка на базе польскай школы-шасцігодкі. Народ атрымаў поўную свабоду. Але 22 чэрвеня 1941 года фашысцкая Германія напала на нашу Радзіму. Аляксандр Мікалаевіч пайшоў на фронт. Гераічна змагаўся, многа перанёс няўзгод і атрымаў раненняў. Не прыйшлося яму пабачыць сваіх братоў і сясцёр у мястэчку Гавязна, бо ў 1944 годзе каля вескі Яблонаўшчына варожай куляй быў скошаны.

  • У цэнтры вёскі Вішнявец пастаўлены помнік загінуўшым воінам-землякам у гады Вялікай Айчыннай вайны. Сярод іншых і прозвішча Бурновіча Аляксандра Мікалаевіча.



  • Кужэльны Віктар Сяргеевіч нарадзіўся ў 1910 годзе ў сям'і арандатара. Дзіцячыя гады прайшлі ў вёсцы Хвоева. Віктар, таксама як і бацька, пераязджаў з месца на месца ў пошуках працы. Гэта быў вельмі працавіты юнак, і ў 1935 годзе ён са сваімі братамі прыехаў у мястэчка Гавязна, дзе пачаў арандаваць паравы млын ў Карсекі Максіма.

  • 3 вялікай радасцю ён сустрэў Чырвоную Армію 17 верасня 1939 года. Віктар Сяргеевіч стаў загадчыкам млына.

  • У гады нямецкай акупацыі Віктар Сяргеевіч меў цесную сувязь з партызанамі: дапамагаў ім мукой.

  • Пасля вызвалення Беларусі ад нямецкіх захопнікаў Кужэльны Віктар быў мабілізаваны ў армію, а так як ён ведаў польскую мову, быў назначаны ў 28 полк сапёрнай часці войска імя Тадэвуша Касцюшкі.

  • Віктар Сяргеевіч часта пісаў дамоў сваёй жонцы Настассі, дачцэ Ларысе і сыну Віктару, іншым родным. Яны вельмі радаваліся кожнай яго вестачцы і з вялікай радасцю адказвалі.

  • Але аднойчы родныя Віктара Сяргеевіча атрымалі пісьмо ад камандзіра вайсковай часці, што ён загінуў 23 жніўня 1945 года пры выкананні баявога задання па размініраванні нямецкай міны РМ7.

  • Гэта быў бясстрашны змагар і барацьбіт за шчасце народа, поўны гарачага патрыятызму і інтэрнацыяналізму да брацкага польскага народа.

  • Пахаваны Кужэльны Віктар Сяргеевіч у Клецкай воласці, гміна Келецкая, вёска Гнойна на брацкіх могілках.



Паўловіч Уладзімір Антонавіч пахаваны ў горадзе Смаленску ў брацкай магіле.

  • Паўловіч Уладзімір Антонавіч пахаваны ў горадзе Смаленску ў брацкай магіле.

  • Паўловіч Уладзімір Антонавіч нарадзіўся ў 1926 годзе. Ён меў няпоўную сярэднюю адукацыю. Вучыўся добра.

  • У 1941 годзе пачалася Вялікая Айчынная вайна. Нямецкая армія вераломна напала на Савецкі Саюз. Усе людзі падняліся на абарону нашай Радзімы.

  • Маці Валодзі працавала ў Мінску. У гады вайны яна была падпольшчыцай. Немцы даведаліся пра яе сувязь з партызанамі, і ў 1943 годзе яны расстралялі яе. Валодзя любіў маці і хацеў адпомсціць. У 1944 годзе юнак пайшоў на фронт. Яму тады было васямнаццаць гадоў. Доўга ваяваць Валодзю не прыйшлося. Ён загінуў у тым жа годзе.

  • У цэнтры вёскі Вішнявец пастаўлены помнік воінам-землякам, загінуўшым у гады Вялікай Айчыннай вайны.

На гэтым помніку і прозвішча Паўловіча Уладзіміра

Антонавіча.



База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка