Гіролетары ўсіх краёў, злучайцеся!




старонка6/7
Дата канвертавання14.02.2019
Памер1.75 Mb.
1   2   3   4   5   6   7

Мікас

Аб слуцкіх паясох

Беларускае мастацтва мае сваю вялікую гісторыю. Ма- лярства ў часы Ягайлы мела бытаваньне і ўплыў у Польшчы, разьбярства ў часы Аляксея Міхайлавіча—у б. Расіі. Ня менш каштоўны ня толькі ў беларускім маштабе беларуская готыка 16 в., Віленская і Віцебская скульптура, гравюры розных мас- такоў у Скарынінскіх выданьнях, а таксама Магілеўскія—Васіля Вашчанкі, што могуць спрачацца з найвыдатнымі творамі гэтага віду мастацтва таго часу, што захавалася з малярства і г. д., а галоўным чынам беларуская мастацкая, прамысловасьць: прыгожае ўрэчынскае шкло, рознакаляровая, тонкая віцебская кафля і выдатныя слуцкія паясы. Бясспрэчна, слуцкіх паясоў знойдзена вельмі мала; наогул, у пытаньні аб слуцкіх паясох, як і ў іншых, нам шмат што і шмат трэба вылузываць з імпэ- рыялістычнае шалупіны ў літаратуры нашых суседзяў, правя- раць, а яшчэ больш дасьледаваць нанова.

Беларусь, займаючы асяродкавае становішча ў Эўропе, на( ўсім працягу свае гісторыі была ва ўзаемадзеяньні і ўзаема- ўплыве са сваімі блізкімі і далекімі суседзямі. Перакрыжныя вадзяныя і сухаземныя шляхі з поўначы на поўдзень і з захаду на ўсход служьілі артэрыямі гандлю іх і тае сувязі. Як і Ў іншых народаў, шмат што прыходзіла да нас па гэтых шляхох, успрьіймалася, пераапрацоўвалася ў сваё і перадавалася далей. Шмат што выпрацоўвалася тутака і, пашоўшы за межы, вароча- лася відазьмененым. Але ў гэтым працэсе скарыстаньня людз- кога досьледу мы, як і кожны народ, утварылі штось сваё, самабытнае, абумоўленае прыродаю, гістарычным бегам і т. п.

Так было і з нашаю адзежаю. Спачатку яна была адноль- каваю для ўсяго няппто я ппп.м»» .. л —




88

М І К А С

сваёю пышнасьцю і размаітасьцю, захаваўшы, аднак, нека- торыя аснаўныя рысы ранейшай разам з успрыйманьнем роз- ных уплываў.

Асаблівае багацьце і пышнасьць адзежа набыла ў эпоху росту буржуазіі, дыктатуры шляхты і барацьбы яе за сваё на- цыянальна-політычнае панаваньне на Беларусі, гэта значыць, у 16—17 сталецьці. I калі беларуская шляхта праз 17-ае ста- лецьце страціла родную мову, пакінуўшы яе на схову працоў- наму народу, дык адзежа захавалася да паловы 19 сталецьця, калі расійскім урадам было забаронена ўжываньне некаторых прадметаў яе, як нібыта польскіх.

Аднэю з абавязковых частак адзежы лічыўся і лічыцца паяс. У працоўнага народу ён быў і застаўся невялікім па шы- рыні—1-5 сантымэтраў і даўжыні—1-2 мэтры. Ен вытыкаецца з каляровых суконных ці парцяных нітак або тых і другіх разам. У багатых ён быў значна большы па велічыні і багатшы як узорам, так і матэрыялам залатых, срэбраных і шаўковых нітак, асаблівае прыгожасьці дасягнуўшы ў так званых слуц- кіх паясох. Зразумела, што гэта адбылося ня зразу. Спачатку паяс відазьмяняўся да лепшага, у стасунку да матэрыялу і ўзору, потым падмяняўся прывозным пэрсыдзкім, хінскім, турэцкім або іншым і, урэшце, сваё ўмецтва злучалася з прывозным і давала высока-мастацкія слуцкія паясы. Калі ў першыя часы паясы тка- ліся дома дзяўчатамі як у бедных, так і багатых дамох, і гэтым задавалялася патрэба ў іх, то пазьней пры вырасшым вялікім попыце на іх, а таксама запатрабаваньнях высокай мастац- касьці іх, гэта стала немагчыма і, дзякуючы гэтаму попыту, а разам і разьвіцьцю рамесьніцкае справы, сталі вырастаць майс- тэрні, а з часам і фабрыкі паясоў, так званыя паясарні.

Аб паясарнях 16 і 17 сталецьця, шіх) ткалі ўзорыстыя белыя, блакітныя, чырвоныя, чорныя і інш. паясы, не адшукана яшчэ сталых вестах як і аб Несьвіскай. Лепш вядома толькі Слуцкая паясарня, заснаваная ў першай палове 18 сталецьця. Гэта месца і часы росквіту паясарнае справы не адно белару- скай, але і агульнай. У гэтай фабрыцы працавала больш 24 па- ставоў пры значным ліку работнікаў. Апошнія былі мужчыны. Вядомы поэта М. Багдановіч даў гістарычна-памылковы абраз у сваім прыгожым верШы „Слуцкія ткачыхі", дзе паказаў, што лая\/чаты ткялі гятыя гл^тткіа пяагы. V лякушнтяньныу ляыых I




А Б СЛУЦКІХ ПАЯСОХ

89

сярод работнікаў фабрыкі мы не знаходзім ніводнае жанчыны. Аднак, гэта не выключае магчымасьці, што ў некаторых хатніх гаспадарках паноў жанчыны працавалі ў якасьці ткачых.

Сярод работнікаў, асабліва сярод кіруючага пэрсоналу, была значная частка чужаземцаў—пераважна немцаў. Цалкам няпраўду кажа польскі вучоны Зарнавецкі, калі гаворыць, што працаўнікамі ў Слуцкай паясарні былі палякі ў большасьці са Слуцку і з-пад Слуцку. Памыляецца і Власт, сьцьвярджаючы беларускі склад работнікаў у паясарні.

Першы вядомы дырэктар фабрыкі Ян Маджарскі па адных вестках быў армянін, родам са Стамбулу, а па другіх—пры- раджоны вэнгр. Яго наступнікам быў сын Лявон, і толькі ў пачатку 19 сталецьця кіраўніком стаў Язэп Барсук, як відаць з прозьвішча—беларус. Нацыянальны склад працаўнікоў бадай не адбіўся на характары паясоў, бо яны ўсё-ж тварыліся на аснове ўспрыйманьняў акаляючага жыцьця і адпаведна густу тых, хто купляў, гэта значыць, пераважна беларусаў. Звароты Слуцкае фабрыкі былі надзвычайна вялікія. Дырэктары яе вельмі багацелі, і часта магнаты былі ім вінны значныя сумы грошай і аддавалі пад залог іх цэлыя мясцовасьці. Лявон Ма- джарскі праз сваё багацьце стаўся камэргэрам караля Стані- слава Аўгуста. Заміж сучаснай фабрычнай маркі на слуцкіх паясох спатыкаюцца надпісы: „В граде Слуцке“ „Лео Маджарскі“ „Лео Маджарскі", „Ме Гесіі 5ііісіае“ і інш.

К палове 19 сталецьця фабрыка спыніла сваю працу, бо забарона царскім урадам насіць кунтуш, які падпіразвалі поя- сам, спыніла попыт на паясы, а тканьне культавых паясоў і вопратак, чым было занялася фабрыка, не магло даць жыцьцё разьвінуўшайся прадукцыі.

Апрача Слуцкай фабрыкі Маджарскіх, існавалі ў Слуцку і інш. мясцох—у Несьвіжы, каля Горадні і г. д.—фабрыкі, што даводзіцца надпісам на некаторых са слуцкіх паясоў „ФКСР— Слуцк“.

На гэтых фабрыках таксама часта працавалі чужаземцы. Тамака вытыкаліся паясы з аднаго боку зялёныя, з другога чырвоныя, як у горадзенскіх, бяз мэталю, чатырохкаляровыя, як у Ражаньне і г. д., а таксама дываны, шпалеры і інш. тка-




90

М І К А С

лікая прыбытковасьць гэтае вытворчасьці зрабілі тое, што, апрача існаваўшых паясарняў, сталі засноўвацца і новыя па-за межамі Беларусі —у Польшчы, Францыі, Нямеччыне, Турэччыне і інш. Яны выраблялі паясы значна слабейшыя па ўзору і тэхнічна і, заснаваўшыяся значна пазьней, а значыць, існаваўшыя нядоўга, ня далі на ўсім працягу свайго існаваньня такіх мастацкіх тво- раў, як Слуцкія, таксама, як і старэйшыя фабрыкі.

Як мы казалі, народныя паяскі бываюць невялікія. Каля- ровыя суконныя і парцяныя ніткі ў іх утвараюць геомэтрычны ўзор з уласьцівымі капыцікамі, крывулькамі і т. п. Сгіалу- чэньні фарбаў найбольш характэрны наступныя: шэрая з

малінаваю, ліловая з жоўтаю, зялёная з сіняю, і пералівы жоў- тае, чырвонае і змрокла-зялёнае.

Слуцкія паясы сустракаюцца ў 41 сантымэтр шырынёю і каля 1-2 мэтраў даўжынёю. Шаўковыя ніткі ў іх нерапля- таюцца з залатымі і срэбранымі. Уласьцівымі колерамі зьяў- ляюцца: змрокла-чырвоны, блакітны, залаты, малінавы, срэбраны белы, зялёны і чорны. Узор расьлінавы з перавагаю мясцовых расьлін: васількоў, гвазьдзікаў, кукалю і т. п. Ен бывае вельмі завілы і надзвычайна ўдала скампанаваны. У цэлым, слуцкія паясы складаюць высока-мастацкія творы самабытнага бела- рускага стылю побач з іншымі галінамі мастацкае прамысло- васьці, шклом, кафляю і г. д. Адзін слуцкі пояс, які знахо- дзіцца ў мяне, даводзіць сувязь яго орнамэнту з народным у крашаніне, паяскох і інш. Раней паказвалася, што ў пачатку вытворчасьці слуцкіх паясоў яны насілі пэрсыдзкі характар. Нам здаецца, што некаторыя іншыя ўплывы на іх бязумоўна ёсьць і ў адваротным кірунку, гэта значыць—заходнім.

Надзвычайную мастацкасьць слуцкіх паясоў, іх агульна-ча- лавечае мастацкае значэньне засьвядчаюць нашы суседзі— расійскія і польскія вучоныя: Верашчагін, Зарнавецкі і інш. У іх, а таксама ў заходня-эўропэйскіх музэях, захоўваюцца нашы паясы. Але разам з тым, палякі абвяшчалі гэту вытворчасьць польскай, а расейцы часта з гэтым згаджаліся, пішучы, як Ве- рашчагін, што гэтыя адзіныя сапраўды мастацкія рэчы поль- скага мастацтва і г. д., бо як адным, так і другім выгадна было не ўспамінаць аб Беларусі, яе творчасьці і інш.

Нашы паясы ня толькі ня маюць польскага характару, бо ў іх ён хаваецца карэньнямі ў старадаўным беларускім, але




А Б СЛУЦКІХ ПАЯСОХ

91

і ня ткаліся палякамі, як гэта сьцьвярджаюць некаторыя польскія вучоныя, аб чым мы ўспаміналі раней. У сваім дагаворы з гас- падаром фабрыкі, Радзівілам, адзін з дырэктароў яе абавязваўся ткаць паясы, дываны і інш. тканіны згодна дадзенаму рысунку, з людзьмі, расьлінамі, літарамі, лічбамі і т. п. Значыць, у стылі пояса значную ролю адыграў мастак, які даваў узор. А твор- часьць апошняга абумоўлівалася ўспрыйманьнямі роднае пры- роды, жыцьця. I ў злучэньні працы мастака і фабрыкі атрым- ліваліся самабытныя высока-мастацкія творы.


К н



і г а п і с

Узвышша"— Чсісопісь літа- ратуры, мастацтва ікрыпіыкі беларускага літаратурна-мас- тацкцга згуртаваньня „ Уз- вышша“. № 7. Менск, 1927 г.

Вышаўшы ў сьвет першы № „Узвышша" ў большай сваёй частцы складаецца з крытычна- навуковых артыкулаў. 3 172 ст. часопісі мастацкім творам ад- ведзена 70 стар. Зразумела, што літаратурна-мастацкі аддзел пры- цягвае да сябе асаблівую ўвагу, наколькі ён прадстаўляе сабой першае выяўленьне пляцформы новага згуртаваньня; на гэтым аддзеле мы, галоўным чынам, і спынімся.

Найбольш буйнымі творамі дадзенага аддзелу зьяўляюцца наступныя: „Салавей11 Зьм. Бя- дулі, „Сьцены" Кузьмы Чорнага і „Наля“ Ул. Дубоўкі.

Паколькі апавяданьне Бядулі яшчэ не закончана, аб ім цяж- ка сказаць што-небудзь пэўнае і акрэсьленае. Можна толькі за- ўважыць, што апавяданьне прад- стаўляе сабой характэрнае для Бядулі злучэньне тэм псыхолё- гічных і соцыяльных. Псыхолё- гія талентнага самародка, які надзелены надзвычайным дарам імітацыі, разгартаецца тут на фоне абмалёўкі прыгоннага тэ- атру. У пляне псыхолёгічным мы маем тут, такім чынам, апра-



цоўку тэмы, улюблёнай Бяду.

родка („Вялікодныя яйкі“, „Бон

К Н І Г А П І С

93

іўтару. Гістарычны жанр у літа-

іатуры зьяўляецца вельмі ад-


:азным; ён патрабуе вывучэньня
іэўных гістарычных крыніц. Па
іытаньні аб прыгожым тэатры
гакія крыніцы існуюць (досьле-
ды Еўрэінава, Сахноўскага, Ко-
}а, Шатурынай і інш). Але, ві-
даць, яны засталіся невядомы

лян: яго і ранен прыцягвала да„ашаму аўтару; адсюль у яго

сябе псыхолёгія мастака-сама-



творы назіраецца адсутнасьць
сапраўднага „ Соніенг Нівіогісціе",

дар ), але ў дадзеным выпадкузамест гэтага заўважваецца ўхіл
гэта тэма выяўлена ў новым, бок выключных патолёгічных
соцыяльным антуражы. Зьяўляіь1ТуацЬ1й, награмаджэньне якіх

ючыся тут такім антуражам пры

рога. Сама па сабе вельмі ўдзяч- яая тэма не знайшла ў Бядулі

гонны тэатр ня раз ужо, праў
да, знаходзіў сабе мастацкі ад

бітак у расейскай літаратуры—Трапнага мастацкага афармлень-

у Грыбаедава, Герцэна, Церпі-
горава і інш. У Грыбаедава
нават намечана сытуацыя, якая

здалёк нагадвае сытуацыю, вы


яўленую ў Бядулі. У расейска
га пісьменьніка гэтак сама ўпа
мінаецца прыгонны чалавекса
лавей „певец знмой погоды лет
ней“. Але ў асадках беларус

кай літаратуры тэма прыгоннага

тэатру зьяўляецца новай і до-

сыць актуальнай тэмай,паколь

кі яна мае пэўную соцыяльнуювая і актуальная тэма савецка-

ня, дзякуючы чаму твор некаль-

кі траціць сваё соцыяльнае


дзейства: паншчына была жу-
іасна сваімі тыповымі штодзен-
нымі праявамі ўціску, і рэалі-
стычная зарысоўка гэтых тыпо-
вых праяў, думаецца нам, можа
даць вялікшы эфэкт, чым пля-
катныя крычачыя фарбы.

Таксама і ў творы Кузьмы

Чорнага „Сьцены“ вельмі ціка-

ўстаноўку. У адносінах компо

зыцыі надрукаваная частка апа-



паказаны цені прошласьці ў су

часным, і ўжо потым, пасьля


такой падрыхтоўкі, на аснове
прыёму градацыі, разгартаецца

асноўная новэля, якая па свай


му жанру зьяўляецца гістарыч

га будаўніцтва не атрымала

ўдалага афармленьня. У аўтара



зроку; галоўную сваю ўвагу ен

спыняе на „ценях“, „апошніх



вяданьня Бядулі вызначаеццазаўважваецца пэўная аберрацыя

зграбнасьцю: спачатку дадзена

трапная экспозыцыя самай тэмы

потым ідзе Уог^езсІііеМе, дз8'маразох“ сучаснасьці, за гэтымі

ценямі ня відаць і сьвятла.
Стыль апавяданьня сымбалічна-
імпрэсыяніцкі.У композыцыйнай
пабудове заўважваецца нешта
ад Гіільняка і прозаю адАндрэя
Белага: адсюль вынікае злома-

най аповесьцю. І трэба сказацн, насьць сюжэтных ліній, раскі-
што гэткі жанр ня зусім удаўся данасьць, хуткія пераходы, зьмя-

шаньне ооаных плянай. У па-



лым апавяданьне Чорнага прад- стаўляе сабой прыклад затру- днёнай мастацкай прозы, якая ва ўсякім разе разьлічана не на масавага чытача,—такія эстэ- тычныя прысмакі прыгодны толькі для гурманаў формы.

Лепшае ўражаньне пакідаюць мэлёдыі Дубоўкі пад назвай „Наля“.. Тут даецца здаровы сынтэз асабовага і грамадзкага. Характэрныя наогул для Ду- боўкі мэлёдыі, якія апяваюць рэвалюцыю, Беларусь і жанчы- ну, у дадзеным творы зьліва- юцца ў адзін музычны акорд. Музычкасьць дасягаецца тут разнастайнасьцю рытмаў, выяў- ляецца яна і ў композыцыйнай пабудове: прыём пярсьцёнка

(кольца), вырашаючы хваля- ваньне эмоцыянальнай сфэры, адпавядае самаму характару мэлёдыі. Але выключная ўста- ноўка на музычны жанр пара- джае ў Дубоўкі і адмоўныя бакі; слова чалавечае часам выступае ў яго, толькі як комплекс гукаў, падпарадкаваных выключна му- зычнасьці і адарваных ад лёгіч- нага сэнсу. Напрыклад, у яго мы чытаем:

Нечаканае



  • дзе

  • на

Канула

  • дзень

  • ля.

Такія слоўныя выверты ўвас- крашаюць футурыстычную „за унь“.

У паасобных вершах розных аўтараў пераважае асабовае; галоўнымі жанрамі зьяўляюцца тут лірычны пэйзаж і лірычны монолёг: эмопыянальная айао-



94



К Н І Г А П І С

К Н І Г А П І С

95

боўка тэм даецца неадналько- вая. Калі вершы Глебкі і Пу- шчы прасякнуты сапраўдным юнацкім оптымізмам і бадзё- расьцю, то Дарожны, напрыклад, выяўляе сябе, як нейкі „Мен- чук“ у гарольдавым плашчы; пра яго можна сказаць, што ён апявае „поблеклой жнзнн цвет без малого в осемнадцать лет“.

У байках Крапівы адсутнічае элемэнт здаровай грамадзкай сатыры—яны даюць нам пера- важна сатыру на індывідуаль- ныя праявы жыцьця.

У аддзеле крытыкі выдзяля- юцца сваёй грунтоўнасьцю до- сьледы проф. Замоціна і проф. Вазьнясенскага. Проф. Замоцін дае агляд драматычных твораў Янкі Купалы, тонка, і ў боль- шай частцы правідлова, акрэсь- ліваючы галоўныя асаблівасьці Купалаўскай драматуры. Нам толькі прадстаўляецца спрэчным агульны вывад дасьледчыка аб тым, што Купале „больш уда- юцца драматычныя пабудовы рэальна - бытавога характару“. Нам думаецца, што, наадварот, жанравыя зарысоўкі не ўвахо- дзяць у сфэру мастацкіх мажлі- васьцяй Купалы. Тонкі і розна- стайны лірык па сутнасьці свай- го дараваньня, беларускі пісь- меньнік больш трапна выявіў сябе ў „Раскіданым гнязьдзе“, гэтай тыповай лірычнай драме настрою, чым у „Паўлінцы“, дзе вьіступае павярхоўны, чыста знадворны камізм, падчас гру- баватага характару і заўваж- ваецца ўхіл аўтара ў бок жарту і карыкатуры.

Артыкул проф. Вазьнясенска- га носіць формальна-дасьледчы



характар; у ім аналізуецца сю- жэтная пабудова і стыль поэм Янкі Купалы. Але, не абмяжоў- ваючыся толькі аналізам формы, дасьледчык зачэплівае і тэма- тыку дадзеных твораў. Толькі, на правялікі жаль, гэта тэма- тыка выяўлена абегла: напрьі- клад, зусім абойдзена ідэёвая падстава такіх поэм, як „Кур- ган“, „На куцьцю“, „Забытая скрьіпка“, дзе лейтмотывам зьяўляецца распрацоўка пы- таньня аб соцыяльнай і нацы- янальнай місыі поэты. Адносна стылю поэм зроблен вывад на- столькі шырокі, што ён зусім сьцірае індывідуальныя адзнакі песьняра. Яшчэ ў антычнасьці было выстаўлена палажэньне, што мастацтва ёсьць „чалавек, даданы да прыроды“ (Ното паПігае аскШыз). У кожным ма- стацкім творы мы ў праве, та- кім чынам, шукаць выяўленьня об'ектыўнай і суб'ектыўнай сты- хіі—клясычнага і романтычнага стылю. Вывад, такім чынам. прадстаўляе сабой тут а ргіогі дадзенае палажэньне, якое вы- цякае з самай сутнасьці мастац- тва.

Сур'ёзныя і ўдумчывыя літа- ратурныя нататкі Бабарэкі, вы- яўляюць усё-ж такі залішні схэ- матызм; выдатных мастакоў слова нельга раскласьці па скрыначках з этыкеткай „эпік“, „лірык“ альбо „трагік". Неда- хопам зьяўляецца і самы стыль аўтара — стыль занадта адця- гнены і цьмяны; ва ўсякім разе, ён непрыстасаваны для масавага чытача. Артыкул Я. Плашчынскага толькі ўво- лзіпь нас V пямьпет опярй пі-



кавай назвай. Асноўны тэзіс аўтара „Кніга лірыкі, як мастац- кае цэлае“ ў дапасаваньні да зборніка „Вянок“, не даведзены і, па нашай думцы, і ня мог быць даведзены, па колькі ў юнацкай творчасьці Багдановіча, вынікам якой зьяўляецца „Вя- нок“, адсутнічае ўсялякая цэль- насьць як у адносінах ідэёвай настраёвасьці, так і ў адносінах мастацкага афармленьня гэтай настраёвасьці: мотывы барацьбы злучаюцца тут з водгукамі ро- мантычнага сусьветнага смутку, стыль сымболічна-імпрэсыяніс- цкі чаргуецца тут з чыста-рэа- лістычнымі зарысоўкамі і з вы- разам плыні мастацкага фоль- клёрызму.

Нарэшце, некалькі ўваг ад- носна артыкулу Яра „Драма- тычны элемэнт у жыцьці і твор- часьці нашых продкаў“. Засво- іўшы вядомае палажэньне Еўрэ-



інава аб інстынкце тэатраль- насьці ў чалавека, аўтар выяў- леньня гэтай тэатральнасьці ба- чыць у беларускай абрадавай поэзіі, але, на вялікі жаль, гэта астатняя разглядаецца ў нейкай беспавятровай прасторы. У ар- тыкуле цалкам адсутнічае со- цыялёгічны момант. Замест таго, каб прасачыць сувязь драма- тычнай абраднасьці з аграрны- мі культамі і аграрнай ма- гіяй, аўтар дае гэтай абраднасьці аднабока-біолёгічнае тлумачэнь- не.

Наш агульны вывад: першы выпуск „Узвышша" дае досыць стракаты матар'ял, які ня мае вытрыманай цэльнасьці ні ў адносінах ідэёвых, ні ў адносі- нах формальна-мастацкіх. Перад намі толькі відаць яшчэ шу- каньні маладога згуртаваньня. Будзем чакаць дасягненьняў.

Проф. Піотуховіч.


Сярод беларускіх пісьмень- зборнік апавяданьняў „Крык

нікаў працы“.


  • Якуб Колас (ТарасГушча)— канчае пісаць другую частку повесьці „У палескай глушы", разам з гэтым здае ў друк першую частку гэтай поЕесьці другім выданьнем. Выходзіць у БДВ другім выданьнем поэма „Новая зямля“.

  • Міхась Чарот—„Беларусь лапцюжная“ і „Чырвонакрылы вяшчун" выйшлі з друку.

  • Ан. Александровіч—здаў у друк праз БДВ новы зборнік сваіх вершаў пад назваю „Угрунь“.

  • Паўлюк Трус—канчае пісаць поэму „Сірата Алеся“ і рыхтуе да друку новы зборнік вершаў пад назваю „Зялёны яр“.

  • Валеры Маракоў — піша повесьці „Па рэйках“ і „Тра- гэдыя акцёра".

  • Пфляумбаум. — рыхтуе да друку зборнік лірычных вершаў.

  • А. Лясны—рыхтуе да дру- ку зборнік апавяданьняў „Ві- таньне“.

* Нікановіч—піша новую по- весьць з сучаснага сялянскага жыцьця і здае ў друк новы

  • Жылка—друкуе ў БДВ но- вы зборнік вершаў.

  • Васіль Каваль—здае у БДВ новы зборнік апавяданьняў, рыхтуе да друку зборнік вер- шаў у прозё і піша повесьць пад назваю „Палын". Повесьць высьвятляе сучаснае жыцьцё беларускай вёскі.

  • Вышлі ў БДВ наступныя кніжкі вершаў на расейскай мове:

Бунтар, Залётны і Нікіфа- раў—„Самое родное“.

Пілітовіч—„ Почва “.

Вышаў з друку 3 нумар „По- лымя“ разьмерам у 15 друкава- ных аркушаў.



  • Маладнякоўцы Гомельшчы- ны выдалі чарговую літстаронку у газэце „Полеская правда".

  • Міхась Чарот заканчвае новую поэму „Асінград".

  • Дзяржаўнае Выдавецтва рыхтуе вялікі зборнік перакла- даў з украінскай мастацкай лі- тэратуры.

3 украінскай літэратуры

  • 7-10 мая адбыўся 4 зьезд суполкі сялянскіх піг.ьменьнікаЎ




„Плуг“. У зьезьдзе прымалі ўдзел прадстаўнікі ЦБ „Малад- няка“ Александровіч і Дудар. Зьезд вынес цэлы шэраг паста- ноў адносна далейшай працы „Плугу“ па самавыхаваньню пісьменьнікаў. Зьезд зьмяніў статут суполкі, ліквідаваўшы сувязь з літэратурнымі гурткамі.

  • 25-га красавіка ў Галіччыне памёр украінскі пісьменьнік Марко Чэрамінічын (Іван Се- мянюк).

  • Вышаў з друку зборнік маладога поэты О. Влызько „За всіх скажу". Зборнік вы- значаецца орыгінальнасьцю і сьвежасьцю тэматыкі.

  • Дзяржаўнае Выдавецтва Украіны падрыхтоўвае да дру- ку зборнік перакладаў з бела- рускай мастацкай літэратуры.

  • Адным з найбольш цікавых прозаічных твораў апошнягача- су зьяўляецца аповесьць плужа- ніна Головко „Бур‘ян“, якая дае малюнак сучаснай украін- скай вёскі.

  • Валерыян Полішчук вы- пусьціў зборнік вершаў „Мэта- лёвы тэмбр“. Ім-жа выпушчана кніжка „Пульс эпохі“, дзе ён, трактуючы пытаньне аб вэрліб- ры, спасылаецца і на прыклады беларускага вэрлібра ў Бядулі і Чарота.

  • Друкуецца поўны збор тво- раў Дж. Лёндона ў перакладзе на украінскую мову. Першыя томы ўжо вышлі з друку.

  • Вышаў з друку першы ну- мар часопісі „Східны світ“,

якую выдае агпііыапмо
1   2   3   4   5   6   7


База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка