Пролетары ўсіх краёў, злучайцеся!



старонка1/8
Дата канвертавання14.02.2019
Памер1.78 Mb.
#25424
  1   2   3   4   5   6   7   8


Пролетары ўсіх краёў, злучайцеся!



МАЛАДНЯК

Штомесячная літаратурна-мастацкая і грамадзка-політычная часопісь Цэнтральнага Бюро Ўсебеларускага аб‘яднаньня поэтаў і пісьменьнікаў „Маладняк“

===== ПАД РЭДАКЦЫЯЙ М. ЧАРОТА, М. ЗАРЭЦКАГА, Ал. ДУДАРА

Год выданьня чацьверты



С ш ы т а к д з е с я т ы СЬНЕЖАНЬ

ч/ - і.. і і, . А

II --і^^*.л ..

Бнблно_тека МІ-ІЗ. .

ВЫДАНЬНЕ ЦБ „МАЛАДНЯКА“ М Е Н С К—1926


.1 Дзярж. друк. „БДВ“. Заказ № 666. Галоўлітбел № 22543—У ліку—4.000


Спатканьне

(Эскіз)

Ал. Дудар

Бываюць ночы сінія. Па эмалі неба, як нейкія кветкі зя- лёныя, нятутэйшыя, рассыпаны зоркі, і здаецца, што можна іх пералічыць.

і сталёва-шэрыя кручы Каўказу. Цёмныя празрыстыя прасторы і нагія кручы Паваложжа. Шмат бачыць прышлося і ўсё-ж такі не магу забыць аднэй з такіх начэй. Бо бываюць такія толькі на Беларусі і толькі наш туман можа расьсеяцца лёгкаю муцьцю па небе. Хто знае? Можа і зоркі ў нас ад таго зялёныя. Можа і неба ад таго шалясьціць эмальлю...

Тры дні ня меў я прытулку. Доўгія галодныя дні, поўныя роспачы і трывогі. Пасьля разгрому організацыі мне ня мож- на было паказвацца ні ў горадзе ні ў вёсцы, бо ўся акруга была перапоўнена жандарамі, і мае прыкметы былі вядомы кожнаму з іх. Спадзявацца на нядбальнасьць жандараў нельга было. Былі яны ўсе ўпартыя і неўмалімыя; бо дзесьці ў Паз- нані пазаставаліся іх дзеці і жонкі, ненасычаныя яшчэ, палкія, жадаючыя... I таму парыўней былі рухі, і брыдкая смага кіпела ў грудзёх і хацелася хутчэй выслужыцца і пайсьці ў адстаўку пад ціхія пазнанскія стрэхі, у цёплыя двохспальныя ложкі. За кватэрай маёю сачыў, здавалася, адзін ставокі шпік, і мне за- ставалася толькі брадзяжыць у ніжнім горадзе, дзе кіпень людзей і бруд і туман і дзе нават брат не знайшоў-бы брата. Але і тут трэба было быць асьцярожным.

Першы дзень прайшоў даволі хутка і гладка. I калі змоўк дзень і па вуліцы заснавалі толькі цені брадзяг і простытутак, я забіўся ў пустую будку, дзе днём прадавалася тухлая зеля- ніна, і моцна заснуў.

Калі я прачнуўся, дык першаю маёю думкаю было, каб не папасьціся тут. Я асьцярожна выглянуў з-пад будкі. Было



I вось прышлося шмат бачыць. . Бялявыя садкі Украіны

4

А. Д У Д А Р

ўжо зусім сьветла, але кругом—ні душы. Каля мосту стаяў поліцыянт і, перагнуўшыся праз бар'ер, сачыў заспанымі ва- чыма за тым, як разьбівалася мутная вада аб сваі, як круці- лася ў вадзе перапужаная трэсачка...

Зноў тузаніна, тлум людзей і галодны, няпрытульны дзень. У мяне ня было грошай. Пайсьці да знаёмых—значыла папасьціся. Красьці ці прасіць—ня ў прынцыпе справа,—але гэта таксама прымушала выплысьці з натоўпу і зноў-жа—па- пасьціся. I вось блудзіў я паміж сытых і галодных, як я, па- між злых і добрых, тлустых і худых. Неяк глыбей і застрэй стала розьніца паміж людзьмі. Ня ведаю, можа ў гэтыя дні €ыло больш сэрца, чым розуму: толькі справа мая стала яшчэ бліжэй і мілей мне. I балела душа, калі бачыў худых абадра- ных жанчын, якія асьцярожна таргаваліся за жмуток цыбулі ці за кавалак ляжалага мяса. Можа і таму абвастрыўся боль, што бачыў і другіх. Бачыў поўнапраўных і намазаных, пры- вабна апранутых і гутаркі чуў. Блудлівыя, патаемныя гутаркі. Асклізлыя, як асеньні брук, салажавыя, як цукеркі з саха- рынам...

I вось тады настала другая ноч. Вось такая зялёнавокая, як з горнага крышталю, стыглая і выразная. Можа таму, што голад ужо адабраў шмат сіл, можа таму, што зьявілася нейкая прывычка да кожнага становішча, але ўжо ня так востра стаяла пытаньне, каб не папасьціся. I таму больш сьмела ішоў я па вуліцы, менш туліўся да шэрых халодных сьцен і менш думаў пра заўтрашні дзень.

I гэта была ня слабасьць.

Гэтая шалёная іскрыстая гранёная цемра, маўклівая і няў- хільная, яна робіць свой асаблівы ўплыў на чалавека. Лягчэй, забіць чалавека ўночы і ня толькі таму, што ў цемры ня ўба- чыш апошняй сударгі анямеўшых ад жаху вачэй. Лягчэй узяць жанчыну, якая ў дзень робіць уражаньне няпрыступнай і зусім не таму, што цемра хавае ад людзей. Слабнуць мускулы і раз- вага змаўкае; мякчэе воля і тупеюць нэрвы ад цемры. А цем- ра гэта таемнымі зялёнымі вачыма залазіць у душу і нешта ў ёй нясказанае, нявымоўнае...

Ад маёй будкі пры маім набліжэньні шарахнулася і зьнік- ла ў цемры нейкая цень. Я бадай што не зьвярнуў на гэта нія- кай увагі. Але калі я забраўся ў будку, пачуўся шорах, і я зразу-




СПА ТКАНЬНЕ

меў, што я не адзін. 3 цемры пачуўся нізкі, хрыпаваты жа- ночы голас:

-—• Што, яшчэ разок захацеў?

I, не пачуўшы адказу, жанчына дадала:


  • Ну што-ж! Гані яшчэ дваццаць марак—пазабаўляемся.. Засьмяялася ціхім сьмехам. Я маўчаў. Я зразумеў, хто перада мною і што тут толькі што было. Жанчына спалохалася маў- клівасьці.

  • Чаму ты маўчыш?..

Яна магла падняць трывогу, і я шапнуў, каб яна маўчала, што я зусім ня той, што тут толькі што быў.

  • Хто-ж ты?—з ледзь чутнаю трывогаю запыталася жанчына.

  • Чалавек.

3 цемры да мяне данёсься пах перагару ад гарэлкі...

  • Чую, што не сабака. Але чаго туляешся тут...

  • Інтарэс, знача, нейкі маю...

Нейкі час яна, відаць, разважала.

' — А, відаць, з канаркамі не паладзіў.

I зноў ціхі драбязглявы сьмяшок.


  • Ну, а хоць-бы і так...

  • Нічога, нічога, ты ня бойся. Я, хоць і... такая, але-ж ня выдам.

Памаўчала.

  • I даўно ўжо бадзяешся так?

  • Другая ноч.

  • І так вось тут начаваў?

  • Ну, а дзе-ж дзецца. Няма іншага прытулку.

  • А грошы ў цябе ёсьць?

  • Няма.

  • То як-жа ты жывеш?

  • А вось так і жыву.

Яе, відаць, ужо глыбока ахапіла цікавасьць да маёй асо- бы. Яна пачала засыпаць мяне пытаньнямі падзіцячаму, наіў- на, зусім забыўшы і аб абставінах, якія нас акружалі, і пра сваю профэсію і пра ўсё. I каціліся так вось хвіліны, пра- шло некалькі гадз'ін, і ўсё распытвалася яна і расказвала пра сябе. I вось яно жыцьцё бяз лірыкі, яскравая проза без трафарэтнага канца.


6 А. Д У Д А Р



Сірата. Бяз бацькі і маткі. Кравецкая майстэрня.

Пабоі і раньнія сьлёзы. Роспач горкая і беспрасьвет-

ная імгла наперадзе- Потым нейкая Бэрта Абрамаўна.

Абяцала прыстроіць. Многіх прыстрайвала. А далей...

Моцнае віно, нейкі вусаты дабрадзей. Ноч. Вострая боль.

Раніца з цяжкім пахмельлем і тры рублі ў панчосе.

Ах, як гэта ўсё проста робіцца ў сьвеце. Уваходзіць у

жыцьцё, як у салодкі сон, прыгожы, брылянцісты. А пасьля... пахмельле.

У гутарцы неяк забылася ўсё. I голад і трывога. Рас- пасьцёрла перада мною крыльлі свае белыя і затаптаныя вя- лікая істотакавалак чалавецтва.

I расказала мне яшчэ дзяўчына, што завуць яе Ганнай там, на бруку—Тамара), і што яна ўжо сем гадоў гуляе, і што яна можа і кінула-б гэта ўсё, але прывыкла, дый ня мела-б за што жыць.

Стала сьцюдзёна. Над рэчкай, мабыць, у гэты час клу- біўся зялёны туман, і дробныя хмаркі перабягалі праз месяц. Мабыць спалі, зьвярнуўшыся ў клубок, сабакі пад гаспадар- скімі ганкамі і бачылі ружовыя сны пра чалавечае жыцьцё, пра свае сабачыя радасьці. А мы, два чалавекі, думалі пра тое, што чакае нас абодвух заўтра і што сьвет пабудаваны ня так, як гэта было-б патрэбна нам. Мы маўчалі, але кожны з

нас ведаў, пра што думае другі. Можа мы шукалі слоў, каб

уцешыць адзін аднаго, і не знаходзілі іх. Маўчанку парушыла Ганна.



  • Хадзем са мною, чалавеча. Што-ж тут, як сабака, бу- дзеш валяцца.

Яе словы вярнулі мяне да рэчавістасьці, і я ўспомніў, што два дні я нічога ня еў і што невядома, калі гэта скон- чыцца. I я нічога не адказаў. Ганна іначай зразумела маю маўклівасьць.

  • Ты ня думай. Мне грошай ужо ня трэба. Я сёньня не пайду болей нікуды. Я ведаю, што ў цябе грошай няма. Пера- начуем у мяне і ўсё.

I мне стала сорамна перад ёю за тое, што я не адказаў і гэтым даў ёй повад падумаць, што і я належу да тае нена- віснае пароды, што гнала цяпер і яе і мяне.


СПА’ТКАНЬНЕ

7

Хата яе была недалёка. Гэта калісьці была крамка. Дзьверы з вуліцы і два ваконцы каля дзьвярэй і рэшта сьцен— глухія. Мая спадарожніца запаліла сьвет, і тут я першы раз убачыў яе. На амучаным схудзелым твары яшчэ і цяпер зьмя- іліся ледзь прыкметныя рыскі былой прыгожасьці. Нібы кветка, засохшая і паблеклая, страціўшая свае формы, але захаваўшая рэшткі свайго колеру, кавалкі пялёсткаў.

  • Можа павячэраць са мной хочаш?

Я баяўся сказаць, што ня еў два дні. Але, мабыць, зьвя- рыны голад глянуў з маіх вачэй. Яна не чакала ўжо адказу і выцягнула з счарнелай ад часу шафы кавалак хлеба і гарка- ватай, тонкай кілбасы.

Я змагаўся з сабою, каб не паказаць свайго голаду, каб не накінуцца на ежу сабачаю хваткаю. I я еў паціху. Я сьціскаў зубы і глытаў сьліну, якая наплывала і напаўняла ўвесь рот. Мне прыходзілася глытаць як найхутчэй, каб прыдушыць на- бягаючую ташнату. I, нарэшце, я забыў усё на сьвеце і еў, еў...

3 трудом апамятаваўся; Ганна глядзела на мяне жахлівым шырокім поглядам. Можа гэта здалося мне, што з яе раскры- тых вачэй выбегла дробненькая сьлязінка і, пакаціўшыся па шэрым твары, упала на непакрыты стол. Можа гэта здалося. Але я чуў, як яна шаптала:


  • Божа мой, божа... Чаму гэта?.. Як...

Я чуў, як па жылах маіх зноў пачынае струменіць кроў, і пасьля слабасьці, ахапіўшай мяне на хвіліну, зноў запульса- вала новая сіла. Пачалі напружвацца мускулы; у вачох пера- сталі мітусіцца чорныя цені.

Ізноў мы маўчалі. I толькі бачыў я, як упарта глядзелі на мяне вочы, бліскучыя, як дыямэнты. Адданасьць маткі, нежнасьць сястры, каханьне дзяўчыны—усё сусьветнае ка- ханьне сьвяцілася ў іх. I я ўявіў чамусьці сабе, якая няна- вісьць павінна была сачыцца з гэтых вачэй на ўсіх выпад- ковых уладароў гэтак змучанага цела.

I тады ня было ніякага жаданьня. А затым... ну што-ж маглі рабіць мы, над кім усім сваім ^цяжарам навісьлі і мораль і справядлівасьць. I самі сабой зьявіліся пяшчоты і сама зага- рэлася кроў...

Змораная і шчасьлівая расказвала Ганна:




8

А. Д У Д А Р

■—- А ведаеш, якія я сны цікавыя бачу часамі. Я ў сьне ніколі ня бываю такою... У сьне я нібыта сама сабе гаспадыня і жыву, як сама хачу. I нібыта жыву ў вялікім добрым бу- дынку... I нібыта ў мяне... дзіцятка,—сарамяжна дадала яна, утуліўшы галаву.

I празьвінела ў яе голасе нешта такое, ад чаго ў мяне кроў захаладнела. Гэта адчай жанчыны, адчай чалавека, адчай маткі, згубіўшай сваё .^дзіця...



  • А дзіцяці ў мяне ніколі ня было... Толькі ў сьне бачыла.

I ўсё цела яе трапяталася. Здаецца, што так вось, чуць прыкметна, трапечацца зямля ў часы вялікай засухі.

У вокны па-над занавескамі заглядалі зялёнымі крыш- тальнымі вачыма зоркі. Яны ўпіваліся ў думкі, высмактвалі ўвесь іх сэнс і зноў углядаліся ў самую глыбіню. Колькі сноў' яны ведаюць, колькі нясказаных ні разу слоў...



  • А ты не паверыш—я і цябе калісьці ў сьне бачыла... твару ня бачыла, а проста так... ну, такога чалавека бачыла, як ты. Ведаеш... госьці, яны заўсёды п'яныя і ім адно толькі і патрэбна. Ім трэба, каб меней заплаціць і больш асалоды дастаць. А я ўсё нечага інакшага хацела... Вось так, як мы з табой.

Нешта падкацілася мне пад горла калючым асьлізлым камочкам.

  • Ведаеш... давай, кінем гэта ўсё... Перабярэмся ў дру- гі горад. Будзем жыць разам. Я кіну вуліцу. Можа як-небудзь разам і працягаемся... Га? Ну скажы, ці хочаш гэтак? Ну скажы...

I ўсё цясьней і цясьней тулілася да мяне, як жанчына ту- ліцца да чалавека, якога сапраўды любіць.

А мне было не па сабе. Гэтыя трывожныя дні, нэрвовая напружанасьць, гэта нечаканае спатканьне і наіўны лепет жан- чыны—усё гэта канчаткова падарвала мае сілы і раптам вы- бухнула каскадам сьлёз і рыданьнем. Так плачуць ад шчасьця, так плачуць ад гора. Гэта разрад энэргіі—гэта псыхічнае на- пружаньне, даведзенае да вышэйшага стопня.

I так плакаў я на грудзёх у простьітуткі, і сьлёзы разры- валі мне грудзі і змывалі ўсё, што набалела.


СПАТКАНЬНЕ

Ганна, зьбялелая ад сполаху ды трывогі, ня ведала, што рабіць і не магла ніяк зразумець, што гэта ўсё значыць.


  • Ціха, ціха, каток мой, ціха... Божачка, што-ж гэта та- кое... што рабіць...

Гладзіла па валасох і па твары і зноў пачынала супа- койваць.

  • Ну, перастань... будзе. Супакойся, родненькі...

I ў голасе яе зьвінелі ноткі ўстрывожанай маткі, нежнай сястры, дзяўчыны, нявесты...

  • Родны мой, супакойся...

Доўга яшчэ ня мог я супакоіцца. Я чуў, як з аблягчэнь- нем уздыхнула жанчына, калі спыніўся паток сьлёз.

  • Ой, што-ж гэта з табою было. Я чуць не памерла са страху...

Яна прытулілася да мяне зноў, і я шчыра і моцна абняў яе... як сястру.

Было ўжо вельмі позна. Неба памутнела. Хутка павінна было наступіць расьсьвітаньне. Я заснуў, і сны адзін прыгажэй другога кружыліся нада мною.

I зоры ласкавым і таемным поглядам песьцілі наша спат- каньне—загнаных і замучаных няласкаю і варожасьцю.

*

* *



Калі я прачнуўся, было ўжо сьветла. Ганна соладка спа- ла і скрозь шэрую скуру па яе твары нясьмела прабіваўся чуць прыкметны румянец.

  • Якою яна была да... гэтага?

Я выглянуў на вуліцу. Кругом ні душы. Самая лепшая пара. Мне не хацелася трывожыць жанчыну, і я рашыў ціхань- ка выйсьці. Я глянуў апошні раз на яе, ціха адчыніў дзьверы і вышаў.

Гэты дзень быў апошнім днём майго валачэбнага жыцьця. Пад вечар мяне адшукаў таварыш з М-й організацыі, які даў пашпарт і грошы на дарогу, і я ўжо на другі дзень пера- браўся ў другую акругу пад самым носам жандарскай заставы.

Я ніколі не спатыкаў больш Ганны і, мабыць, ніколі ўжо не спаткаю. Але й да гэтага часу не магу забыць тае ночы, калі мы, двое змучаных жыцьцём людзей, так блізка падышлі


10

А. Д У Д А Р

адзін да аднаго, так глыбока заглянулі ў душу адзін аднаму і так востра і выразна адзін аднаго зразумелі.

Беларуская ночь. Сіняя, глыбокая. Пад яе ставокім по- глядам выразьнейшым робіцца ўсё, ясьнейшымі робяцца думкі і толькі словаў няма такіх, каб перадаць усё. Толькі на Бела- русі бываюць такія ночы.




Паўлюк Трус

Хацелася ня верыць...

У халодных занізях Асьнежаныя вербы Спавіў над ставамі Абветраны туман...

Балючых струн

Ты ня будзі!.. Ня трэба!..

Калі ў сэрцы Шчырасьці няма!..

Хай толькі журацца Асьнежаныя вербы...

Ты не адна...

Ў жыцьці такіх ня мала,

Што сэрца прадаюць За моладасьць і сьмех!..

Скажы адно...

Ці-ж ты мяне ня знала?..

Скажы, ну як

Цябе мне зразумець?..

Ты-ж не адна!..

Ў жыцьці такіх ня мала.

Было даўно...

Хацелася ня верыць;

Хацелася сказаць:

Што толькі ты... Адна...

I вось цяпер,

Над аркушам паперы Ты душу чорную Рашчыніш мне да дна!..

Бо ўсё-ж раней Хацелася ня верыць.






Ня думаў я,

Што пройдуць Дні за днямі;

I ўсё забудзецца...

Завяне... Адцьвіце...

Што сэрца мне

Твой чысты сьмех запляміць,— Ня думаў я!..

I думаць не хацеў...

Здаецца так?..

Сустрэліся на скверы. Звычайна як ўсягды Сустрэліся... I там Я зразумеў ня ўсё!..

Я сам сабе ня верыў,

Што на душы ў цябе Сьнягі і пустата...

А ўсё-ж ранёй Хацелася ня верыць.

Хацелася сказаць:

— Ты не адна такая,

Што сэрца прадаюць За моладасьць і сьмех!..

Але вініць цябе Ня буду, дарагая!..

Што ты жыцьця Ня можаш зразумець;

За што-ж вініць?..

Ты не адна такая!..

Ты не адна 3 халоднаю душою;

I струн поэты Сьмех твой не кране!

Бо сьмех адно...

Заўсёды ён з табою,

Хоць ў замяцях душы Пясок і жвір на дне...




В Е Р Ш Ы

13

Пясок... і жвір...

I нешта цісьне грудзі...

А ты маўчыш;

Пакорліва маўчыш!.. Пакуль ў завеях Сэрца не застудзіш!..

Ці можа знойдзеш, Мудрасьці ключы?..

Каб хоць пазнаць,

Чаму так цісьне грудзі?..

Чаму з вачэй,

Як залатыя зоры, Усьмешкі сыплюцца,— Усьмешкі ня цьвітуць?.. Завошта-ж ты Так наракала ўчора,

I на жыцьцё,

I на пялёсткі дум,

Што асыпаюцца,

Як залатыя зоры?..

Было даўно...

Сустрэліся на скверы; Звычайна, як калі, Сустрэліся... I там Я зразумеў ня ўсё!..

Я сам таму ня верыў,

Што на душы ў цябе Сьнягі і пустата!..

Бо ўсё-ж раней Хацелася ня верыць!..

Ці мо‘ затым,

Што ты чарнявай пасмай Балячкі сэрца Думала прыкрыць?..

Каб гэтым жыць!..

I хоць з адцьвіўшых красак Жыцьцю вянок Прынесьці й падарыць?..




Я запытаў цябе:

— Ці зможаш Сэрца ўцешыць,

Калі гляджу на дно Душэўнай пустаты?.. Ты адказала мне Халоднаю ўсьмешкай I затуліла твар У кляновыя лісты...

Лісты кружыліся I падалі на скроні, Шукалі сьлёз У змрочнасьці вачэй...

I ты,

Як здань,



Лавіла цень бяссоньня; Блукалі погляды У замяцях пустых,— Як і лісты,

Што падалі на скроні.

I вось цяпер...

Цяпер ўсяму паверыў!.. Што ты... Адна... Загублены шляхі!..

І толькі ў занізях Шумелі горда вербы:

І долу сыпалі Зыбучыя сьнягі...



ЗО-Х-26 г. Менск.


Алесь Звонак

Усё мяняецца...

Усё мяняецца,

Усё праходзіць—

За годам год,

За днямі дні...

То далі сьветлыя,

То непагоды—

Ўсё адсьпяваеш,

Ўсё адзьвініш...

Так ціхім вечарам Палаюць зоры I гаснуць ўранку, Нібы агні...

А часам хмары Узвыш агорнуць,

I залатыя Памеркнуць дні.

I рань барвовая,

Й гарачы поўдзень Хвалююць кіпенем У жылах кроў...

Ўсе неспакойныя, Усё мы пройдзем. Ўсё адгаворым Сваёй парой... Увосень хмурную Зьлятае лісьце, Увесну белую Зьлятае цьвець... Ліствой асыплецца, Што было блізкім, Завяне цьвеценьню Вачэй адсьвет-..


16

В Е Р Ш Ы

А покуль моладасьць Душы ня раніць,

А покуль моладасьць У вачох цьвіце,— Гарыце золакам, Барвуйце раньнем Часіны сьветлыя,

Як лятуцень...

Квітнейце-ж вёснамі Дні залатыя!

Шумеце-ж, любыя,

Як ўвесну клён!

Бо прыдзе восень 3 халоднай стыньню,— Ў туман разьвеецца Ваш любы сон...

Мінае моладасьць, Мінаюць годы—

I рачавістасьцю Паўстануць сны!..

Усё мяняецца,

Усё праходзіць За годам год,

За днямі дні...

Полацак. 1926 г.


В. Каваль



Пра кветку „брат-сястра"

(Песьня-легенда)

„Ой на Івана раным-рана будуць дзеўкі краскі рваць... Будуць дзеўкі краскі рваць - нас з табою ўспамінаць"...

3 пеСЬНІ.

*

* *


... Пад 'жалейку берасьцяную пастуха-лерніка ў жоўталіс- тым гаі, гіад шэпт расы-красы, калі хмель на тычынах паві- ваецца,—у народзе кажуць песьні-легендьі, перажыткі-казкі...

I лернікам-народам складаюцца-пераказваюцца тыя па- даньні—

пра кветкі купальскія. пра жыта ядранае, пра дробныя людзкія сьлёзм і гора палыновае..

1 разносіць буй-вецер па абшарах беларускіх тыя пера- жыткі ^юдзкога жыцьця... А журавы нясуць іх у далячынь- вырай...

Беларусь!

Беларусь мая песенна-казачная! Ты губляеш-раскідваеш свае пялёсткі ў рьггмах новага— гулка-звоннага,

буйна-квяцістага жыцьця!

I трапляецца мне часам, ідучы сьцежкай-дарогай курож- наю, зьбіраць тыя пялёсткі, завівагочы ў вянок з сініх васіль- коў у жыце...

*

* *


Зарасьлі ў даль прыгожа-песенную сьцежкі рутай-мятай пахучай.

У пару вяснова-радасную. у пару восенна-жоўтую

аб гэтым шапацяць— -•

<1

Сц г. « < ГІ :•■!

о н

« ™ '; А |=і е,

М 'г К


►ц Ы

ч н а < н

г.і а,

Ы

а



1


Каталог: Knihi -> uploaded09 -> Maladniak.zip
Maladniak.zip -> ІЛ. Барашкі, П. Галавача, А. Звонача, В. Каваля, Я. Ліманоўскага, А. МоркаўКІ, А. Сянькевіча
Maladniak.zip -> Пад рэдакцыяй
Maladniak.zip -> Пролетары ўсіх краеў, злучайцеся!
Maladniak.zip -> Сымон Баранавых. Два канцы
Maladniak.zip -> П. Галавач. Вінаваты (аповесьць, працяг) 3 С. Шушкевіч. Зноў стрэлка вернецца 30
Maladniak.zip -> Я. Колас. Калгаснае (вершы) • 3 К. Уласюк. Зайздрасьць (апавяданьне). ■ ч
Maladniak.zip -> Стар М. Багун. Рэволюцыі (верш)
Maladniak.zip -> ГурскІ. Новы горад 3 Самуйлёнак. Цагліна казэмату 33
Maladniak.zip -> Э. І'алубок. і'эта сёныія а заўтра ў


Поделитесь с Вашими друзьями:
  1   2   3   4   5   6   7   8




База данных защищена авторским правом ©urok.shkola.of.by 2022
звярнуцца да адміністрацыі

войти | регистрация
    Галоўная старонка


загрузить материал